ઉજવણીના આનંદમાં મોતનો મલાજો નહીં પાળવાનો?

ગયા મંગળવારે (તા. ૨૨ સપ્ટે.) મારા એક સગામાં મોત થઈ ગયું. એ લોકો અમદાવાદના વસ્ત્રાપુર વિસ્તારમાં રહે છે. સાંજે જ મોત થયું અને સાડા આઠ વાગે તેમને અંતિમ વિધિ માટે લઈ ગયા. અંતિમ વિધિ કરીને રાત્રે ૧૧.૩૦એ પાછા આવ્યા તો જોયું તો  લાઉડસ્પીકરમાં મોટા અવાજમાં રેલાતા સંગીત સાથે લોકો ગરબા લઈ રહ્યા હતા! સોસાયટી પાછી એટલી મોટીય નથી ને વળી ગરબા જે ચોકમાં રમતા હતા તેની સામે જ તો એ સગા રહે છે! મને થયું કે આટલો મલાજો પણ નહીં પાળવાનો?

મલાજામાં મને મારા નાનપણનો એક કિસ્સો યાદ આવે છે. ૧૯૮૨-૮૩ આસપાસની વાત. અમે રાણાવાવ (જિ. પોરબંદર) રહેતા હતા. અમે રિક્ષામાં અમારા ઘર તરફ પરત ફરી રહ્યા હતા એ વખતે અમારી સામે રહેતા માડીનું મોત થઈ ગયું હતું. મને યાદ છે એ વખતે રિક્ષામાં ટેપ વાગી રહ્યું હતું તો એ ટેપ છેક અમે રહેતા હતા એ ગલીમાં પ્રવેશતાં પહેલાં બંધ કરાવી દેવાયું હતું!

હશે ત્યારે, બીજું શું? આપણી દુનિયાનો એક જ મંત્ર લાગે છે – જલસા કર બાપુ જલસા કર, દુનિયા જાય તેલ પીવા જલસા કર.