પઠાણકોટ: મોદીના લવલેટર અને નાગરિકોનો યુદ્ધનો પાનો…

ઈશુના નવા વર્ષની શરૂઆત હતી. બધા ખુશમિજાજમાં હતા. હજુ તો ૭ ડિસેમ્બરે બેંગકોકમાં ભારત અને પાકિસ્તાનના રાષ્ટ્રીય સુરક્ષા સલાહકારો અનુક્રમે અજિત ડોવાલ અને નાસીર ખાન જાંજુઆ વચ્ચે મંત્રણાઓ થઈ હતી. હજુ તો વિદેશ પ્રધાન સુષમા સ્વરાજ ૮ ડિસેમ્બરે ‘હાર્ટ ઑફ એશિયા’ નામની અફઘાનિસ્તાન અને તેના પાડોશી દેશો અંગેની પરિષદમાં ભાગ લેવા પાકિસ્તાનના પાટનગર ઈસ્લામાબાદ ગયાં હતાં અને આ પરિષદની સાથે સાથે પાકિસ્તાનના વડા પ્રધાન નવાઝ શરીફ સાથે વાટાઘાટ કરી હતી. અને ત્યાં અફઘાનિસ્તાનની મુલાકાતે ગયેલા ભારતના વડા પ્રધાન નરેન્દ્ર મોદી ૨૫ ડિસેમ્બરે પાકિસ્તાનના વડા પ્રધાન નવાઝ શરીફના જન્મદિને તેમના આમંત્રણ પર ઓચિંતાનું લાહોર જવાનું નક્કી કરે છે. મોદી શરીફની મહેમાનગતિ માણે છે. નવાઝ શરીફની દીકરી મરિયમ નવાઝ શરીફની દીકરી મહેરુન નીસાનાં લગ્ન પૂર્વેના કાર્યક્રમો ચાલી રહ્યા છે. શરીફની માતાને પગે લાગે છે. મહેરુનને આશીર્વાદ આપે છે. કોઈ જાતની પૂર્વ તૈયારી વગર આ રીતે મોદીની મુલાકાત બંને દેશોના લોકોને જીતી લે છે. તેની ખુશીમાં નવા વર્ષના સ્વાગતની ખુશી પણ ભળે છે. એવામાં ૨ જાન્યુઆરીએ સવારે સમાચાર મળે છે કે પંજાબના પઠાણકોટમાં વાયુ સેનાના હવાઈ અડ્ડા પર ત્રાસવાદીઓએ હુમલો કર્યો છે. લોકો ચોંકી ઊઠે છે.

ફરી એક વાર પાકિસ્તાનને પીઠમાં ખંજર ભોંક્યું!

લોકોના મોઢે આ શબ્દ સાંભળવા મળે છે. ફરી એક વખત ભારતમાં ભાજપ શાસિત સરકાર, ફરી એક વાર પાકિસ્તાનમાં વડા પ્રધાન તરીકે નવાઝ શરીફ, ફરી એક વખત ભારત દ્વારા શાંતિની પહેલ અને ફરી એક વખત આ પહેલ પછી પાકિસ્તાનમાંથી આવેલા ત્રાસવાદીઓનો હુમલો.

એક દિવસ…બે દિવસ…ત્રણ દિવસ…લગભગ ૮૦ કલાક વિતી જાય છે અને ૮૦ કલા..કની કાર્યવાહી પછી સમાચાર આવે છે કે પઠાણકોટમાં હવાઈ અડ્ડા પર ત્રાસવાદીઓનો હુમલો થયેલો તે અંગેની સેનાની કાર્યવાહી પૂરી થઈ છે. અને તેમાં ફળશ્રુતિ શું રહી?

છ ત્રાસવાદીઓ સામે ભારતના સાત જવાનો શહીદ!

લોકોના મનમાં ફરી એક વાર પ્રશ્નોની વણઝાર સર્જાઈ. ત્રાસવાદીઓ કેવી રીતે આવ્યા? તેમને કોણે આવવા દીધા? સતત ત્રણ દિવસ સુધી કેમ કાર્યવાહી ચાલુ રહી? આપણી તરફે ક્યાં ખામી રહી ગઈ? આપણે ક્યાં સુધી પાકિસ્તાનના ત્રાસવાદી હુમલાઓ વેઠતા રહીશું? હવે શું? આ હુમલાઓ પર પાકિસ્તાન કાર્યવાહી કરશે? કે ફરી એક વાર ૨૬ નવેમ્બર ૨૦૦૮ના હુમલાઓની જેમ ભારતને ઉઠાં ભણાવ્યા કરશે? ભારત કેમ એક વાર ઈઝરાયેલની જેમ હુમલો કરી પાકિસ્તાનમાં ચાલતી ત્રાસવાદી શિબિરો પર ત્રાટકીને કે પછી પાકિસ્તાન સામે યુદ્ધ છેડીને તેને સદાયને માટે પાઠ ભણાવતું નથી?

પાઠ ભણાવવાની વાત પહેલાં આપણી તરફે કઈ નબળી કડી છે તે જોવું જોઈએ. આ હુમલાના બે મહિના પહેલાં ૩૦ નવેમ્બરે સમાચાર હતા કે જમ્મુ અને કોલકાતામાં બે જાસૂસી કૌભાંડ બહાર આવ્યાં છે જેમાં પાંચ જણાની ધરપકડ કરાઈ છે. તેમાં એક માણસ આઈએસઆઈનો હેન્ડલર હતો. જ્યારે બીજો હતો સીમા સુરક્ષા દળ (બીએસએફ)નો જવાન હેડ કૉન્સ્ટેબલ અબ્દુલ રશીદ! જેના પર સરહદની રક્ષા કરવાની જવાબદારી છે તે જ દુશ્મનની જાસૂસી કરતા પકડાય છે!

તેના બરાબર એક મહિના પછી એટલે કે પઠાણકોટના હુમલાના ત્રણ દિવસ પહેલાં સમાચાર આવે છે કે વાયુ સેનાના રણજીત કે. કે. નામના ઍરક્રાફ્ટ્સમેનની ધરપકડ કરાઈ છે. તેના પર આઈએસઆઈ વતી જાસૂસી કરવાનો આક્ષેપ છે. રણજીતને ફેસબુક પર એક દામિની મૅકનૉટ નામની એક યુવતી સૌંદર્યજાળમાં લપેટે છે. દામિની કહે છે કે પોતે યુકેની એક સામયિક માટે કામ કરે છે અને તેને વાયુ સેનાને લગતી ગુપ્ત માહિતી તેના આ સામયિકના એક અહેવાલ માટે જોઈએ છે. તે તેના બદલામાં સારી એવી રકમ આપશે. રણજીત આ વાતમાં આવી જાય છે અને તેને ગુપ્ત માહિતી આપી બેસે છે.

આનો અર્થ એ થયો કે આપણા પોતાના જ ફૂટેલા હોય ત્યાં કેવી રીતે આપણે પાકિસ્તાન પર હુમલો કરવાની વાત કરવી? વર્ષ ૨૦૦૧માં સંસદ પર હુમલા પછી આપણે સરહદે સેના ખડકવાનું નક્કી કર્યું હતું. એ વખતે સેના જ્યાંથી પસાર થતી ત્યાં સુરંગ વિસ્ફોટ થતા. આપણાં શસ્ત્રાગારમાં આગ લાગતી. આપણે ત્યાં રાજકારણ પણ અત્યંત ગંદું છે. વૉટ બૅન્ક પોલિટિક્સના કારણે ત્રાસવાદી યાકૂબ મેમણને ફાંસી આપવાનો વિરોધ થાય છે. ફાંસી રોકવા સર્વોચ્ચ ન્યાયાલયને અડધી રાત્રે ખોલવામાં આવે છે. ફાંસી પછી તેની અંતિમ ક્રિયામાં લાખો લોકો ભેગા થાય છે. કેટલાક સમાચારપત્રો અને ચૅનલોમાં પણ એવી રીતે આ ઘટનાને આવરાય (કવર) થાય છે જાણે કોઈ દેશભક્તને સરકારે કિન્નાખોરી રાખીને ફાંસી આપી દીધી હોય.

પઠાણકોટના હુમલામાં પંજાબ પોલીસના એક સુપરિન્ટેન્ડન્ટ ઑફ પોલીસ સલવિન્દરસિંહની ભૂમિકા પણ ભારે શંકાના દાયરામાં છે. આ એસપીની જીપ ૩૧ ડિસેમ્બરની રાત્રે ગાયબ થઈ ગઈ હતી. આ એસપી, તેના ઝવેરી (જ્વેલર) મિત્ર રાજેશ વર્મા અને એસપીનો રસોઈયો મદન ગોપાલ દરગાહ પર માથું ટેકવા જઈ રહ્યા હતા ત્યારે તેમનું અપહરણ કરાયાનું એસપી કહે છે. અપહરણમાં ત્રાસવાદીઓ રસોઈયાની તો હત્યા કરી નાખે છે પરંતુ એસપી અને તેમના મિત્ર રાજેશ વર્માને છોડી દે છે. અને તેમની જીપમાં બધે જ ફરે છે અને આરામથી વાયુ સેનાના હવાઈ અડ્ડામાં ઘૂસી જાય છે.

પંજાબમાં પાકિસ્તાનથી મોટા પ્રમાણમાં ડ્રગ્સ આવે છે. આ ડ્રગ્સ એક મોટું કાવતરું મનાય છે. આ આખી વાત સમજવા જેવી છે. ભારતીય સેનામાં પંજાબના શીખો અને હરિયાણાના જાટ વગેરે લોકો મોટા પાયે છે. પાકિસ્તાન ભારત સામે સીધી લડાઈમાં જીતી શકે તેમ નથી. આથી તેણે એક મોરચો તો પોતાના ત્રાસવાદીઓને મોકલીને શરૂ કર્યો છે. બીજો મોરચો આ ડ્રગ્સનો પણ છે. જો ડ્રગ્સથી યુવાનોને નબળા પાડી દેવામાં આવે તો સેના નબળી પડી જાય. વડા પ્રધાન નરેન્દ્ર મોદી જેની વારંવાર બડાઈ હાંકે છે કે વિશ્વમાં સૌથી વધુ યુવાનો આપણી પાસે છે, તે જ નબળું પડી જાય તો ભારત શું ધૂળ સુપરપાવર બનવાનું હતું? પાકિસ્તાનથી ડ્રગ્સને આવવા દેવામાં બીએસએફ અને પંજાબ પોલીસ આંખ આડા કાન કરે છે. અને આ ડ્રગ્સ કૌભાંડને પંજાબના અકાલી દળના નેતાઓના છુપા આશીર્વાદ પ્રાપ્ત છે. કડવી પણ સાચી વાત તો એ પણ છે કે પંજાબમાં અકાલી દળ સાથે ભાજપની સરકાર છે અને કેન્દ્ર સરકારમાં અકાલી દળના પ્રધાન પણ છે.

પઠાણકોટમાં જે કાર્યવાહી ચાલી તેમાં સેનાની વિવિધ સંસ્થાઓ વચ્ચે સામંજસ્ય-સંકલનની ખામી રહી ગઈ હોવાનું પણ ચર્ચાય છે. જોકે સેનાના વડા દલબીરસિંહ સુહાગે તેને નકાર્યું છે, પરંતુ સતત ત્રણ દિવસ કાર્યવાહી ચાલુ રહી તે બતાવે છે કે ક્યાંક તો ખામી રહી જ છે. ૧ જાન્યુઆરીએ ગુપ્તચર સંસ્થાઓ પાસે આ હુમલાની બાતમી હતી. અને તેમણે રાષ્ટ્રીય સુરક્ષા સંસ્થા (એનએસએ)ને આ બાતમી આપી પણ હતી. જે સ્થળોનો તેમાં ઉલ્લેખ કરાયો તેમાં પઠાણકોટ શીર્ષ પર હતું. કહેવાય છે કે તેના માટે જરૂરી સંસાધન નજીકના પઠાણકોટ કેન્ટમાં હતાં. પઠાણકોટમાં દેશનું સૌથી કેન્ટ છે જ્યાં બે ઇન્ફન્ટ્રી ડિવિઝન અને બે સશસ્ત્ર બ્રિગેડ (૫૦,૦૦૦થી વધુ સૈનિકો) હાજર છે. એનએસએએ સેના પ્રમુખને મળીને ૧ જાન્યુઆરીએ માત્ર બે ટુકડીઓ માગી. એટલે કે લગભગ ૫૦ સૈનિક. એમને હતું કે કાર્યવાહી સરળતાથી પતી જશે. તો પણ રાષ્ટ્રીય સુરક્ષા સલાહકાર અજિત ડોવાલે એનએસજીના ૧૫૦-૧૬૦ જવાનોને તાત્કાલિક દિલ્લીથી પઠાણકોટ મોકલ્યા. ત્રાસવાદીઓ સામે લડવાનું કામ નિવૃત્ત સૈન્ય ટીમ –ડિફેન્સ સિક્યોરિટી કોર (ડીએસસી)ના જવાનો, વાયુ સેનાના ગરુડ કમાન્ડરો અને એનએસજી પર છોડી દેવાયું હતું. સેનાને ઓપરેશનનું નેતૃત્વ સોંપાયું નહીં.

એટલું જ નહીં કેન્દ્રમાં ગૃહ પ્રધાન જેમની હેઠળ બીએસએફ આવે છે, તે રાજનાથસિંહ અને સંરક્ષણ પ્રધાન મનોહર પાર્રીકર પણ ક્યાંક અંધારામાં રહ્યા કારણકે રાજનાથસિંહે ૨ જાન્યુઆરીએ સાંજે જ પોતાની પીઠ થાબડતા હોય તેમ ટ્વીટ કરી નાખ્યું કે દેશને તેના જવાનો પર ગર્વ છે. હું પઠાણકોટમાં સફળ કાર્યવાહી માટે સુરક્ષા દળોના જવાનોને વંદન કરું છું. રાત્રે નવ વાગે સંરક્ષણ પ્રધાન મનોહર પાર્રીકરે પણ આવું જ ટ્વીટ કરી નાખ્યું.

ચાલો એક ઘટના ઘટી ગઈ. વધુ એક ત્રાસવાદી હુમલો થયો. કોઈ નાગરિકનો જીવ ન ગયો. કોઈ ઈમારત ધ્વંસ નથી થઈ. હા, સેનાના મહામૂલા સાત જવાનો જરૂર શહીદ થયા. પઠાણકોટના હુમલાના માત્ર અગિયાર દિવસ પહેલાં જ સીમા સુરક્ષા દળનું એક વિમાન તૂટી પડ્યું હતું. તેમાં પણ ૧૦ જવાનો માર્યા ગયા હતા. આ તો કોઈ હુમલો નહોતો ને. ૨૩ ડિસેમ્બરે ગૃહ પ્રધાન રાજનાથસિંહ જ્યારે શહીદના પરિવારને મળવા ગયા ત્યારે શહીદ સબ ઇન્સ્પેક્ટર રવીન્દ્રકુમારની દીકરીએ બહુ અણિયાળો- બહુ ખૂંચે તેવો સવાલ રાજનાથને પૂછ્યો હતો-

“હંમેશાં સૈનિકો કે પરિવાર કો હી ક્યોં રોના પડતા હૈ? આપ મુઝે જવાબ દીજિયે સર, ઈતના પુરાના જહાજ, હર બાર હમારે હી પરિવાર ક્યોં રોતે હૈં? હર બાર સિપાહી કા પરિવાર હી ક્યોં રોતા હૈ?”

બધે જ ભ્રષ્ટાચાર. આ દેશને રાજકારણીઓએ અત્યાર સુધી કોરી ખાધો છે. આ લાંચિયા-પાપી નેતાઓએ દેશને રક્ષવાની બાબતમાં પણ ભ્રષ્ટાચાર કરવામાં કોઈ કમી રાખી નથી. બૉફોર્સ હોય કે ઑગસ્ટા વેસ્ટલેન્ડ, પક્ષાપક્ષીમાં નથી પડવું પણ અગાઉની કૉંગ્રેસ સરકારોએ ભ્રષ્ટાચાર ભરપૂર કર્યો છે. સંરક્ષણની બાબતોમાંય પૈસા ખાવાનું છોડ્યું નથી. સંરક્ષણની બાબતમાં દેશને આત્મનિર્ભર બનવા દીધો નથી. નેતાઓ કરે તો બીએસએફ અને પોલીસવાળા કેમ બાકી રહી જાય? એટલે સરહદેથી ત્રાસવાદીઓ અમુક પૈસા દઈને આરામથી ઘૂસી જાય છે.

હવે શું?

૨૬ નવેમ્બર ૨૦૦૮ના મુંબઈ હુમલા પછી એ વખતે ગુજરાતના મુખ્યપ્રધાન નરેન્દ્ર મોદી બહુ જાણીતા ટીવી કાર્યક્રમ ‘આપ કી અદાલત’માં આવ્યા હતા. તેમણે કોઈ ફિલ્મના સંવાદો ફટકારતા હોય તેમ જવાબો આપ્યા હતા, જેને એ વખતે લોકોએ બહુ પસંદ પણ કર્યા હતા કારણકે ત્યાં સુધી એમની છબી એવી બની પણ હતી. તેમને રજત શર્માએ પૂછ્યું હતું, “આપ હોતે તો ક્યા કરતે?” મોદીજીએ કહ્યું હતું કે “ગુજરાત મેં જો કિયા હૈ વો હી કરતા.”

રજત શર્માએ પૂછ્યું, “લેકિન ઇન્ટરનેશનલ પ્રેશર ભી તો હોતા હૈ…” મોદીજીએ કહ્યું, “ઇન્ટરનેશનલ પ્રેશર બનાને કી તાકત હમ મેં હૈ. ૧૨૦ કરોડ લોગો કા દેશ હૈ…હમ ઈન્ટરનેશનલ પ્રેશર બના સકતે હૈ…પ્રણવ મુખર્જી (જે તે વખતે વિદેશ પ્રધાન હતા) રોજ પાકિસ્તાન કો ચીઠ્ઠી લિખતે હૈ…ઓબામા ઓબામા કર કે રોતે હૈં…યે લવ લેટર લિખના બંધ કરના ચાહિયે” રજત શર્મા ફરી પૂછે છે, “શું કરવું જોઈએ?” મોદીજી કહે છે, “પાકિસ્તાન કો ઉસી કી ભાષા મેં સમજાના ચાહિએ.”

આ વિડિયો હવે મોદીજીને જોવો પણ નહીં ગમતો હોય. મોદીજીની સરકાર હવે એ જ કરી રહી છે જે પ્રણવ મુખર્જી કરતા હતા. પાકિસ્તાનને પુરાવા આપ્યા છે. ત્રાસવાદીઓના મોબાઇલ નંબર મળ્યા છે. તેમની વાતચીતને આંતરવામાં આવી હતી તેની વિગતો છે. પરિસ્થિતિમાં થોડો ફરક, સાંત્વના પૂરતો, એ કહી શકાય કે નવાઝ શરીફે શ્રીલંકાના પ્રવાસે હતા ત્યાંથી નરેન્દ્ર મોદીને ફોન કરવો પડ્યો અને મોદીજીએ તેમને ખખડાવી નાખ્યા. અમેરિકાના વિદેશ પ્રધાન જોન કેરીએ પણ પાકિસ્તાનને પગલાં લેવા કહ્યું છે. પાકિસ્તાનનાં માધ્યમો કહે છે કે પાકિસ્તાનની સરકારે આ હુમલામાં સંડોવાયેલા મનાતા ત્રાસવાદી સંગઠન જૈશ-એ-મોહમ્મદના અનેક ઠેકાણાંઓ પર દરોડા પાડ્યા છે. આ માધ્યમોએ એકી સ્વરે એક સમાચાર લીક કર્યા કે જૈશ-એ-મોહમ્મદના મુખ્ય ત્રાસવાદી મસૂદ અઝહરની ધરપકડ કરી. આ સમાચાર આવતા ભારતનાં માધ્યમો અને લોકો હરખાઈ ગયા કે જોયું? મોદીજીનું દબાણ રંગ લાવ્યું.

પરંતુ મોદી સરકારે ભારે સાવચેતી દાખવી…હુમલા બાબતે નહીં તો કમ સે કમ ૧૫ જાન્યુઆરીએ યોજાનારી વિદેશ સચિવ સ્તરની મંત્રણા બાબતે તો ખરી જ. મસૂદ અઝહરની ધરપકડના પાકિસ્તાની મિડિયાએ વહેતા કરેલા સમાચારને સાચા માની ન લીધા. પાકિસ્તાન તરફથી સત્તાવાર આ બાબતની જાણકારી ન મળે ત્યાં સુધી આ મંત્રણા અંગે કોઈ અંતિમ નિર્ણય ન લીધો. અંતે પાકિસ્તાનના વિદેશ ખાતાએ કહ્યું કે આવું કંઈ નથી.

ભારતના જાસૂસ મનાતા સરબજીતસિંહને છોડી મૂકવાના અહેવાલો પાકિસ્તાની મિડિયાએ જે રીતે વહેતા કર્યા હતા અને અડધી રાત્રે સમાચાર આવ્યા કે એ તો સૂરજીતસિંહને છોડવાનો હતો, ભૂલ થઈ ગઈ હતી, ત્યારે પાકિસ્તાની મિડિયાએ જે રીતે ભારતીયોની લાગણી સાથે રમત રમી હતી (કાશ, આપણું મિડિયા પણ દેશનાં સર્વોચ્ચ હિતની બાબતમાં આવું જ એકમત હોત!) તેને ધ્યાનમાં રાખીને આ વખતે કોઈ ઉતાવળીયો નિર્ણય ન લીધો. ન તો મંત્રણા ટાળી. બસ મોદીજી-સુષમાજી ચર્ચા કરતાં રહ્યાં. છેવટે નિર્ણય આવ્યો કે ભારત-પાકિસ્તાને એકમતે આ મંત્રણાને નવી તારીખે યોજવાનો નિર્ણય કર્યો છે.

બીજી તરફ, આપણા સંરક્ષણ પ્રધાન મનોહર પાર્રીકર અને સેના પ્રમુખે હોંકારા પડકારા કર્યા છે. જેમણે આપણને દર્દ આપ્યું છે તેમને પણ સમજાવીશું કે દર્દ શું હોય છે. સેના કોઈ પણ પરિસ્થિતિને પહોંચી વળવા તૈયાર છે.

ત્રીજી તરફ, આપણા નાગરિકો પણ છે જે તુવેરદાળ મોંઘી થાય તો રડવા લાગે છે. પેટ્રોલ-ડીઝલ ઓલરેડી ૨૦૧૪ પછી ઘણા સસ્તા થઈ ગયા છે, પરંતુ આંતરરાષ્ટ્રીય ભાવો પ્રમાણે સસ્તા નથી થયા તેનો તેમને રંજ છે. પોતે શિવાજી થવા તૈયાર નથી, બાજુના ઘરમાં શિવાજી જરૂર થવો જોઈએ, આવી માનસિકતા છે. પાટીદાર અનામત આંદોલન વખતે બેચાર દિવસ પૂરતું મોબાઇલમાં, યાદ રાખો, મોબાઇલમાં (બ્રૉડબેન્ડ તો ચાલુ જ હતું) નેટ બંધ રહે તે પરવડતું નથી. યુદ્ધ થાય તો તો નેટ બંધ જ રાખવું પડે. લાઇટ પણ બંધ રાખવી પડે. નવી પેઢીને એ પરવડશે? કારગીલ યુદ્ધ પછી કરોડો રૂપિયાના નુકસાનને ભરપાઈ કરવા પેટ્રોલ-ડીઝલ પર સેસ નખાયો હતો, એ સેસ અત્યારના લોકો સહી શકશે? જાનમાલની ખુવારી થાય તે અલગ કેમ કે પાકિસ્તાન પાસે પણ પરમાણુ હથિયારો છે અને ન કરે નારાયણ, યુદ્ધ દરમિયાન ત્રાસવાદીઓના હાથમાં પરમાણુ હથિયારોનો કબજો આવી જાય તો?

૨૬ નવેમ્બર ૨૦૦૮ના ત્રાસવાદી હુમલા વખતે ટીવી ચેનલોએ લાઇવ રિપોર્ટિંગ કરવાની હોડમાં આપણા જવાનોની મૂવમેન્ટ, હોટલમાં કેટલા નાગરિકો છુપાયા છે તે બધી વાત ત્રાસવાદીઓને ટીવી પર આપી દીધી હતી. યુદ્ધ થાય તો આ ટીઆરપીની ભૂખી ચેનલો અને પબ્લિસિટીના ઘેલા પત્રકારો આત્મસંયમ રાખી શકશે? યાદ રહે કે ૧૧ સપ્ટેમ્બર ૨૦૦૧ના ત્રાસવાદી હુમલા કે પેરિસમાં તાજેતરમાં ૧૪ નવેમ્બરે થયેલા હુમલા પછી ત્યાંની મિડિયાએ એવાં કોઈ દૃશ્યો નહોતા બતાવ્યા જેમાં લોહી અને શબ દેખાતા હોય. તેમણે સરકાર પ્રત્યે પૂરી નિષ્ઠા દર્શાવી હતી. ન કોઈ વિપક્ષી રાજકારણીઓએ દુશ્મન ખુશ થાય એવાં નિવેદનો આપ્યાં. આપણને કારગીલ હુમલા વખતે યાદ છે કે કૉંગ્રેસની ભૂમિકા કેવી રહી હતી? આપણાં ચૅનલિયા પત્રકારો પદ પરથી નિવૃત્ત એવા પૂર્વ પાકિસ્તાન રાષ્ટ્રપ્રમુખ પરવેઝ મુશર્રફને તો મુશર્રફ સાહબ કહીને ઓવારી પડતા હોય છે. જ્યારે આપણા વડા પ્રધાન નરેન્દ્ર મોદીને મોદી (મોદી સાહબ છોડો, મોદીજી કહેવાનો વિવેક પણ નથી ધરાવતા) જ કહેતા હોય છે. કોઈ વ્યક્તિનો વિરોધ- કોઈ પક્ષનો વિરોધ દેશવિરોધની હદે જાય તે યોગ્ય ન કહેવાય. આ પત્રકાર (નામ દઈને કહીએ તો બરખા દત્ત) નવાઝ શરીફ સાથે બ્રેકફાસ્ટ બેઠક કરે છે અને તેમાં તે વખતના આપણા વડા પ્રધાન મનમોહનસિંહને શરીફ દેહાતી ઓરત સાથે સરખાવે છે તો તેના વિરોધમાં આ નાસ્તો છોડીને જવાની- વિરોધ પ્રદર્શિત કરવાની હિંમત પણ નથી દાખવી શકતા.

યુદ્ધની વાત કરવી સહેલી છે, તે માટે પહેલાં તો દેશભક્તિ કેળવવી પડે. સામાન્ય નાગરિકથી માંડીને ટીવી પત્રકાર અને રાજકારણી બધાએ. આપણી સોસાયટીમાં સિક્યોરિટી ગાર્ડ રાખ્યા હોય તે પણ પૂરતી ચોકી નથી કરતા ત્યાં સીમા પરની ચોકીની વાત શું કરવી? શું આપણે આપણી સોસાયટીમાં કે આજુબાજુ કોઈ અજાણ્યા શખ્શોને જોઈને કદી કોઈ સવાલ કરીએ છીએ? કોઈ ખાડો ખોદાતો હોય તો પૂછીએ છીએ કે કયા કામ માટે ખાડો ખોદાય છે? ૨૬ જાન્યુઆરી, ૧૫ ઑગસ્ટ, કે આવા કોઈ હુમલામાં જવાન શહીદ થાય એટલે ફેસબુકમાં પ્રોફાઇલ પિક્ચર તરીકે તિરંગો લહેરાવવો એ દેશભક્તિ નથી. ભારતીય ક્રિકેટ ટીમ જીતે ત્યારે તિરંગો લહેરાવવો કે મેચમાં મોઢા પર, પીઠ પર કે અંગપ્રદર્શન થાય તેમ પાછળ કમર પર તિરંગાનું ટેટુ ચિતરાવવું તે દેશભક્તિ નથી. ‘બૉર્ડર’, ‘લગાન’, ‘ગદર’, ‘હોલિડે’ ‘બેબી’, કે ‘ઍરલિફ્ટ’માં સેનાની કાર્યવાહી જોઈને થિયેટરમાં વંદેમાતરમ્ કે ભારત માતા કી જય જેવા નારા પોકારવા જ દેશભક્તિ નથી. ૨૦૦૮માં મુંબઈ પર ત્રાસવાદી હુમલા થયા ત્યારે તાજ હોટલ આગળ ફરવા આવેલા એક ભાઈ તેમના પરિવાર સાથે સસ્મિત વદને તસવીર ખેંચાવી રહ્યા હતા. એ વખતે કેટલાક લોકો તો ખાસ ફરવા માટે તાજ હોટલ પાસે ગયા હતા. તેમનું કહેવું હતું કે “આવો તમાશો ફરી ક્યારે જોવા મળવાનો?” તાજેતરમાં એક આંદોલનકારી પાટીદારનું મૃત્યુ થયું ત્યારે બીજો આંદોલનકારી પાટીદાર તેની અંતિમ ક્રિયામાં સેલ્ફી પાડ્યા વગર રહી શક્યો નહોતો. જાણે કે આપણામાંથી સંવેદનાઓ જ મરી પરવારી છે.

અરે! સાત-આઠ વર્ષ પહેલાં ત્રાસવાદી વિસ્ફોટ પછી ગાંધીનગરમાં સચિવાલયમાં સુરક્ષા કડક બનાવી દેવાઈ ત્યારે પત્રકારોની પણ સુરક્ષા તપાસ કરાતી હતી ત્યારે પત્રકારો સમાચારપત્રોમાં લખતા હતા કે અમારા પર શંકા કરાય છે અથવા તો આના કારણે વિલંબ થાય છે. અમેરિકાના ઍરપોર્ટ પર કપડાં ઉતરાવીને તપાસ કરાય છે. બ્રિટનમાં નવો નિયમ આવ્યો છે કે જે મુસ્લિમ મહિલાને અંગ્રેજી ભાષા નહીં આવડતી હોય તેને દેશ છોડીને જવું પડશે. આપણે ત્યાં આવું બધું કરો તો સેક્યુલરો એવોર્ડ પાછા આપવા માંડે. ઈઝરાયેલ જેવી વાત કરવી સહેલી છે કે ઈઝરાયેલ આરબ દેશોથી ઘેરાયેલો હોવા છતાં સામી છાતીએ મક્કમ રીતે કાર્યવાહી કરે છે. તેના કમાન્ડો સારી કાર્યવાહી કરે છે. પણ ઈઝરાયેલના નાગરિક જેવા નાગરિક બનવા આપણે કેટલા તૈયાર છીએ? ૧૯૮૯માં જ્યારે કેન્દ્રના ગૃહ પ્રધાન મુફ્તી મોહમ્મદ સઈદ (જેમનો હમણા સ્વર્ગવાસ થયો)ની દીકરીનું ત્રાસવાદીઓ અપહરણ કરી ગયા અથવા તો ૧૯૯૯માં જ્યારે આપણા વિમાનનું અપહરણ કરીને કંદહાર લઈ જવાયું અને અપહૃતોના બદલામાં સરકારે જેલમાં કેદ ત્રાસવાદીઓને છોડવા પડશે તેવી માગણી કરી ત્યારે ૧૯૮૯માં ન તો સઈદે એમ કહ્યું કે ભલે મારી દીકરી મરી જાય, ત્રાસવાદીઓ નહીં જ છોડું કે ૧૯૯૯માં ન તો અપહૃતોના સગાએ કહ્યું. ઉલટાનું તેમની રોકકળના દૃશ્યો ટીવી પર લાઇવ દેખાડી દેખાડીને સરકારનું મનોબળ ઘટાડાનું કામ ચૅનલોએ કર્યું. એ વખતે જે ત્રાસવાદીને છોડાયો હતો તેનું નામ હતું મસૂદ અઝહર.

એ જ મસૂદ અઝહર જેણે ૨ જાન્યુઆરી, ૨૦૧૬એ પઠાણકોટ પર ત્રાસવાદી હુમલો કરાવ્યો!

Advertisements

મારો બ્લોગ વાંચવા બદલ આભાર.

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s