કાશ્મીર સમસ્યાનો ઉકેલ ચીન અને ઈઝરાયેલની રીતે

(સર્વોત્તમ કારકિર્દી માર્ગદર્શન ઑગસ્ટ ૨૦૧૭, સાંપ્રત કૉલમ)

જમ્મુ-કાશ્મીર એક સમયે પૃથ્વી પરનું સ્વર્ગ ગણાતું રાજ્ય હતું. આજે તે શિરોદર્દ બની ગયું છે. ભારતની સ્વતંત્રતા પછી તરત જ શરૂ થયેલી આ સમસ્યાનો ઉકેલ સિત્તેર-સિત્તેર વર્ષ પછી પણ આવતો દેખાતો નથી. ત્યારે પ્રશ્ન એ થાય કે આ સમસ્યા ચીન કે ઈઝરાયેલ જેવા શક્તિશાળી દેશ હોય તો તે કેવી રીતે ઉકેલે?

એક સમયે તિબેટ શક્તિશાળી હતું અને ૭૬૩થી ૮૦૧ની વચ્ચે તિબેટે (મહાભારતમાં તેનો ઉલ્લેખ ‘ત્રિવિષ્ટપ’ તરીકે છે) સતત તાંગ સામ્રાજ્ય હેઠળના ચીન પર આક્રમણો કર્યાં અને વિજય મેળવ્યો હતો. તિબેટી સેનાએ આરબ, તુર્ક અને ચીનના આધિપત્યવાળા પ્રદેશો પણ એક સમયે જીતી લીધા હતા. એક સમયે તેણે ચીનની તત્કાલીન રાજધાની ચાંગ-અન (શિયાન) પણ જીતી લીધી હતી. આવા શક્તિશાળી તિબેટને ચીને પોતાનો ભાગ બનાવી લીધું અને દુનિયા જોતી રહી ગઈ. ભાગ બનાવી લીધા પછી પણ વિદ્રોહનો ચરૂ તો ઉકળતો જ રહે. તેને થાળે પાડવા ચીને શું કર્યું?

ચીને જે કર્યું તેને ચીનીકરણ અથવા અંગ્રેજીમાં ‘સિનિસાઇઝેશન’ કહે છે. ૧૯૪૯માં સામ્યવાદીઓ સત્તામાં આવ્યા પછી ત્યાંના નેતા માઓ ઝેદોંગે ચીનની પાંચ રાષ્ટ્રીયતા (નેશનાલિટિઝ)નું એકીકરણ ચીનના સામ્યવાદી પક્ષ હેઠળ કરવા નિર્ધાર્યું હતું. તે પછી તરત જ ચીને તિબેટ તરફ પોતાની સેના મોકલી આક્રમણનો ઈરાદો બતાવી દીધો. બીજી તરફ વાટાઘાટ માટે પણ દબાણ કર્યું. આથી તિબેટે ન્ગાપોઇ ન્ગાવાંગ જિગમેને મંત્રણા કરવા મોકલ્યા. ચીનની સેનાએ ટૂંકમાં ‘ન્ગાપો’ તરીકે ઓળખાતા અધિકારી અને તેમના સાથીઓને ઘેરી લીધા અને કેદ કરી લીધા. આથી ‘ન્ગાપો’એ તિબેટને યુદ્ધ કરવાના બદલે શાંતિથી શરણાગતિ સ્વીકારવા ભલામણ કરી.

તિબેટે શરણાગતિ સ્વીકારી લીધી જેને ચીન “અમે તિબેટને સ્વતંત્રતા અપાવી” તેમ ગણાવે છે! સંધિ મુજબ, તિબેટે ચીનના ભાગ બનવાનું હતું અને ચીન તેને સ્વાયત્તતા આપવાનું હતું (જેમ કાશ્મીરને ૩૭૦ કલમ દ્વારા જાણે કે અલગ દેશ હોય તેવી સ્વાયત્તતા નહેરુજીએ આપી દીધી) અને તેમ તત્કાળ પૂરતું થયું પણ ખરું. પરંતુ તે પછી ચીને તિબેટનું ‘ચીનીકરણ’ શરૂ કરી દીધું.

તિબેટમાં ખેડૂતો મુખ્યત્વે મકાઈ ઉગાડતા હતા પણ ચીને તેમને જવ ઉગાડવા આદેશ આપ્યો. પાક નિષ્ફળ ગયો અને હજારો તિબેટિયનોને ભૂખે મરવાનો વારો આવ્યો. તે પછી જ્યારે માઓ ઝેદોંગે તેમના વિરોધીઓને હટાવવા માટે સાંસ્કૃતિક ક્રાંતિ શરૂ કરી ત્યારે તિબેટમાં લાલ રક્ષકો (રેડ ગાર્ડ)એ તિબેટના નાગરિકો પર સામ્યવાદના દ્રોહી હોવાનું કહી હુમલા શરૂ કર્યા. છ હજાર કરતાં વધુ મઠવાસીઓને લૂટી લેવાયા અને તેમનો નાશ કરાયો. ભિક્ષુઓ અને સાધ્વીઓને શાંતિપૂર્ણ જિંદગી જીવવી હોય તો મઠ છોડીને જવા ફરજ પડી. જેમણે પ્રતિકાર કર્યો તેમને જેલમાં પૂરી દેવાયા. જેલમાં પણ સુખ-સગવડ નહીં, પરંતુ કાળી મજૂરી કરવી પડતી. (અને આપણે ત્યાં અલગતાવાદીઓ હુર્રિયત નેતાઓને માત્ર નજરકેદ કરાવાની વર્ષોથી પરંપરા હતી. હવે હવાલા ફંડિંગમાં તેમની અટકાયત કરાઈ છે.) તેમના પર ખૂબ જ અત્યાચારો ગુજારાયા અને ઘણાને ફાંસી પણ આપી દેવાઈ.

આપણે ચીન જેવા અત્યાચારો કે લૂટ આપણે ન કરી શકીએ પરંતુ જે અલગતાવાદીઓ છે, ચાહે તે કાશ્મીરની અંદર હોય કે કન્હૈયાકુમાર, ઉંમર ખાલીદ જેવા કાશ્મીરની બહાર ફરતા હોય તેમને પકડીને જેલમાં જ ગોંધી રાખવાના હોય. કન્હૈયા, ઉંમર જેવા અફઝલ પ્રેમીઓ વિરુદ્ધ દેશભરમાં જબરદસ્ત વાતાવરણ બન્યું હતું. તેમને જેલમાં પૂરી રાખ્યા હોત તો કોઈ વિરોધ નહોતો. દિલ્લી ઉચ્ચ ન્યાયાલયનાં મહિલા ન્યાયાધીશ પ્રતીભા રાનીએ તો ૩ માર્ચ ૨૦૧૬ના રોજ કન્હૈયાને જામીનનો આદેશ આપતી વખતે ખૂબ જ આકરી ટીપ્પણી પણ કરી હતી કે રાષ્ટ્ર વિરોધી સૂત્રોચ્ચાર વાણી અને અભિવ્યક્તિની સ્વતંત્રતા હેઠળ આવે નહીં. તેમણે એમ પણ કહ્યું હતું કે રાષ્ટ્રવિરોધી વલણ ચેપ જેવું છે. તે વ્યાપક રીતે ફેલાઈ જાય તે પહેલાં તેને અંકુશમાં/મટાડવું જરૂરી છે. આજે એ કન્હૈયાકુમાર છુટ્ટો ફરે છે અને કાશ્મીરની સેના બળાત્કારી છે તેવા આક્ષેપ પણ બિન્દાસ્ત કરી રહ્યો છે. એટલું જ નહીં તે સામ્યવાદીઓ માટે ચૂંટણી પ્રચાર પણ કરે છે. પરંતુ જો કન્હૈયા ચીનમાં હોત તો? તેને જેલમાં પૂરી દેવાયો હોત.

ચીને બીજું એ કર્યું કે તિબેટની બહાર જે મૂળ ચીની લોકો હતા તેમને ચીનમાં વસવા માટે વિવિધ સગવડો જેમ કે બૉનસ અને જીવવાની સારી સ્થિતિનાં પ્રલોભનો આપ્યાં. તિબેટના વિકાસના નામે શિક્ષકો, ડૉક્ટરો અને વહીવટકર્તાઓને ત્યાં વસાવ્યા. ૧૯૪૯માં સામ્યવાદી સરકાર આવી ત્યારે તિબેટમાં મૂળ ચીની એટલે કે ‘હાન’ રહેવાસી માત્ર ૩૦૦થી ૪૦૦ જ હતા, પરંતુ ૧૯૯૨માં તેમની સંખ્યા ૪૦,૩૮૭ થઈ ગઈ.

પરિસ્થિતિ એ થઈ છે કે તિબેટનો આર્થિક વિકાસ તો થયો જ છે, તેનું સકલ ઘરેલુ ઉત્પાદન ૧૨ ટકાના વાર્ષિક દરે વધી રહ્યું છે, જે ચીનના વાર્ષિક સરેરાશ કરતાં પણ વધુ છે, સાથે જે ફાવી રહ્યા છે તે તિબેટના મૂળ વાસી નથી, પરંતુ ચીનથી કમાવવા આવતા લોકો એટલે કે હાન (એક જાતિ) છે. તેઓ ધંધા અને નોકરીમાં તિબેટિયનોને પછાડી દે છે. તિબેટિયનોને નોકરી મળે છે તો તે પણ નીચલા દરજ્જાની.

આની સામે આપણે ત્યાં પરિસ્થિતિ શું થઈ? જમ્મુ-કાશ્મીર અને લદ્દાખ (આપણે ખાલી કાશ્મીર જ બોલીએ છીએ પણ આખું રાજ્ય આ ત્રણ પ્રદેશોનું બનેલું છે)ના કાશ્મીરનું વર્ષોથી ઈસ્લામીકરણ થતું રહ્યું. છેક આઠમી સદીથી ત્યાં અફઘાન અને તુર્કો અને આરબોએ આક્રમણ કરવાનું શરૂ કર્યું ત્યારથી. ઝુલ્જુ નામનો આક્રમણખોર પોતાની સાથે પચાસ હજાર બ્રાહ્મણોને દાસ તરીકે લઈ ગયો હતો. (જોનરાજનું ‘દ્વિતીય રાજતરંગિણી’ પુસ્તક) સિકંદર બુટ્શિકન નામના આક્રમણખોરે ૨૪૦ કિલોગ્રામ જનોઈ ભેગી કરી હોવાનું કહેવાય છે. ત્યારથી લઈને સ્વતંત્રતા પછી શૈખ અબ્દુલ્લા અને ફારુક અબ્દુલ્લાના સમયમાં કાશ્મીરનું ઇસ્લામીકરણ થતું રહ્યું, સરકારી કચેરીઓથી લઈને પોલીસ, બધે જ પાકિસ્તાન પ્રેમીઓ ઘૂસી ગયા.

એટલું જ નહીં, ૧૯૯૦માં તો એક વ્યવસ્થિત ષડયંત્રપૂર્વક કાશ્મીરી પંડિતોને અત્યાચાર, હત્યા, બળાત્કાર એમ અનેક રીતે ખદેડી દેવાયા. આનું કારણ આપણે ચીનની જેમ કાશ્મીરમાં જનસંખ્યાનું ગણિત બદલવા વિચાર્યું નહીં. કદાચ આપણે લોકશાહીમાં અને અહિંસા-શાંતિના સિદ્ધાંતમાં માનતા હતા, પરંતુ જ્યારે કાશ્મીરી પંડિતોને ત્યાંથી કાઢી મૂકાયા છે ત્યારે તો તેના પુનર્વસવાટની ફિકર હોવી જોઈએ ને. ૨૦૧૫માં આ મામલો ચગ્યો હતો પરંતુ ત્યાંના અલગાવવાદીઓએ વિરોધ કર્યો એટલે તેને અભેરાઈ પર મૂકી દેવાયો છે. પૂર્વ સૈનિકોના વસવાટની પણ યોજના હતી પરંતુ તેની ખાલી વાતો થઈને રહી ગઈ હોય તેમ લાગે છે. ઉલટાનું ત્યાં મ્યાનમારમાં બૌદ્ધો દ્વારા ભગાડાયેલા ૧૦ હજાર રોહિંગ્યા મુસ્લિમો આવી ચડ્યા હોવાના ગત એપ્રિલના અહેવાલો હતા. બાંગ્લાદેશીઓને તો આપણે કાઢી શકતા નથી, હવે રોહિંગ્યાનું આ નવું શિરોદર્દ!

૧૯૪૯માં સામ્યવાદીઓ સત્તામાં આવ્યા ત્યારથી જ ચીને તિબેટવાસીઓ માટે ચાઇનીઝ ભાષામાં શિક્ષણ લેવાનું ફરજિયાત બનાવી દીધું છે. સરકારી નોકરીમાં પણ તિબેટની ભાષા હાંસિયામાં ધકેલાઈ ગઈ છે. જમ્મુ-કાશ્મીરમાં કાશ્મીરી અથવા ઉર્દૂ ભાષામાં શિક્ષણ અપાય છે. ઉર્દૂ ભાષા ત્યાંના મુસ્લિમોને મુખ્યપ્રવાહમાં ભળવા દેતી નથી. સરકારે હિન્દી માધ્યમને વધુ ઉત્તેજન આપવાની જરૂર હતી.

ચીને તિબેટમાં આંતરમાળખા સહિત વિકાસ ખરેખર કર્યો છે. તે તિબેટ માટે જંગી નાણાં ફાળવે છે પરંતુ આ નાણાં તિબેટના ચીની સત્તાધીશોના ખિસ્સામાં નથી જતા જ્યારે ભારતમાં કાશ્મીર માટેનાં નાણાં અત્યાર સુધી ત્યાંના સત્તાધીશોના ઘરમાં જ ગયા છે અને કાશ્મીરમાં વિકાસના નામે મીંડું રહ્યું. જોકે હવે કાશ્મીરમાં એઇમ્સ, ચેનાની-નશરી ટનલ, ઉધમપુર-કટરા ટ્રેન વગેરે દ્વારા વિકાસ શરૂ થયો છે ખરો.

ચીને તો તિબેટને બળજબરીપૂર્વક પચાવી પાડ્યું. આપણો તો આવો કિસ્સો નથી. જમ્મુ-કાશ્મીર અને લદ્દાખ આપણું જ હતું. તેને ભારતના મુખ્ય પ્રવાહમાં ભેળવવા માટે આપણે ચીનની નીતિનો આપણી મર્યાદામાં અમલ જરૂર કરવો જોઈએ.

હવે આપણે જોઈએ કે ચીનની જગ્યાએ ઈઝરાયેલ હોત તો તે શું કરત?

ઈઝરાયેલમાં યહૂદીઓ પર અસંખ્ય અત્યાચારો થયા, આક્રમણો થયા જેના કારણે તેમને તેમની જમીન છોડીને વિદેશોમાં શરણાગતિ સ્વીકારવાની ફરજ પડી હતી, પરંતુ તેમના જ પૂર્વજ ઈબ્રાહિમના વંશજો દ્વારા સ્થપાયેલા બે પંથો- ખ્રિસ્તી અને ઇસ્લામની નફરતનો તેમને એટલી હદે સામનો કરવો પડ્યો કે વિદેશોમાં જ્યાં પણ ગયા ત્યાં તેમના પર અત્યાચારો થયા. નોકરીઓમાં સ્થાન ન મળતું. આ નફરત માટે અંગ્રેજીમાં એન્ટી સિમેટિઝમ શબ્દ વપરાય છે. યહૂદીઓની જર્નલ ‘એવોતાયનૂ’માં નિસ્સિમ મોસીસના ૧ જુલાઈ ૨૦૦૭ના લેખમાં નોંધવામાં આવ્યું છે કે એક માત્ર ભારત દેશ હતો જ્યાં યહૂદીઓ (તો શું એક પણ પંથ) પ્રત્યે નફરત જોવા નથી મળી. ૧૯મી સદીના ઉત્તરાર્ધથી ઝિયોનિઝમ ચળવળ શરૂ થઈ અને ઈઝરાયેલીઓ વિશ્વમાં જ્યાં પણ વસતા હોય, જે પણ સ્થિતિમાં હોય- સારી કે ખરાબ, તેને છોડી-છોડી ઈઝરાયેલની ભૂમિમાં રહેવા આવવા લાગ્યા. આ ભૂમિ આરબોએ પચાવી પાડી હતી. આથી તેમની સામે તેમને સંઘર્ષ ચાલુ થયો. ૧૯૪૮માં અંતે યહૂદીઓને ઈઝરાયેલના રૂપમાં પોતાનું રાષ્ટ્ર મળી ગયું.

તેમનો ઇતિહાસ જોતાં, તેમના પર ચોતરફથી ઇસ્લામિક રાષ્ટ્રોના આક્રમણોને ધ્યાનમાં લેતા, જો ઈઝરાયેલને કાશ્મીર જેવી સમસ્યા હોત તો તેઓ શું કરત? પહેલાં તો તે શત્રુ રાષ્ટ્રને શક્તિશાળી જ ન બનવા દે. તેણે ૧૯૮૧માં હવાઈ હુમલો કરીને ઈરાનના પરમાણુ રિએક્ટરનો નાશ કર્યો હતો. ૧૯૭૨ની ઓલિમ્પિકમાં ઈઝરાયેલના ૧૧ ખેલાડીઓની પેલેસ્ટાઇનના ત્રાસવાદી જૂથ બ્લેક સપ્ટેમ્બરે હત્યા કરી. તેના જવાબમાં તેઓ મીણબત્તી કૂચ યોજીને અને ત્રાસવાદને કોઈ ધર્મ નથી હોતો તેવી શાંતિની સૂફીયાણી વાતો કરીને કે આખી દુનિયામાં પ્રવાસ કરીને પેલેસ્ટાઇન કેવું ત્રાસવાદી છે અને તેને સહાય આપવાની બંધ કરવી જોઈએ તેવો પ્રચાર કરીને બેસી ન રહ્યા. આવી બાબતોમાં સમય વેડફવાના બદલે, ઈઝરાયેલની મોસાદ નામની જાસૂસી સંસ્થાએ એક ગુપ્ત કાર્યવાહી હાથ ધરી. તેને નામ અપાયું ‘ઑપરેશન રૅથ ઑફ ગૉડ’. બાર વર્ષ આ કાર્યવાહી (ઑપરેશન) ચાલ્યું અને હુમલામાં સંડોવાયેલા એક-એક ત્રાસવાદીનો સફાયો કરાયો.

ભારત પર તો અસંખ્ય ત્રાસવાદી હુમલા થયા છે. કાશ્મીરમાં ૧૯૭૧થી ત્રાસવાદ ચાલુ છે. પહેલાં જેકેએલએફ દ્વારા ત્રાસવાદ ફેલાયો. તેનો નેતા યાસીન મલિક આજે પણ છૂટો ફરે છે. ત્યાર બાદ હિઝબુલ મુઝાહિદ્દીનનો મસૂદ અઝહરને જેલમાં પૂરી દેવાયો. તેનું પરિણામ એ આવ્યું કે ૧૯૯૯માં કાઠમંડુથી દિલ્લીની ફ્લાઇટનું અપહરણ કરાયું અને આપણને ૧૭૬ મુસાફરોના જીવ બચાવવા મસૂદ અઝહરને છોડવાની ફરજ પડી. તેના કારણે ૨૦૧૬માં પઠાણકોટ પર હુમલો થયો, આપણા સાત જવાનો અને એક નાગરિકનું મૃત્યુ થયું. આ મસૂદ અઝહર આજે પણ પાકિસ્તાનમાં હરેફરે છે અને ભારત વિરોધી ત્રાસવાદને ઉશ્કેરે છે. ૧૯૯૩માં મુંબઈમાં થયેલા શ્રેણીબદ્ધ વિસ્ફોટોમાં ૨૫૭ જણાનાં મૃત્યુ થયાં. તેનો મુખ્ય આરોપી દાઉદ ઈબ્રાહિમ પાકિસ્તાનમાં રાજ્યાશ્રય મેળવીને જલસા કરે છે. હાફીઝ સઈદ પણ ભારતમાં હુમલાઓ કરાવતો રહ્યો છે. તેનાં ભાષણો પણ ઉશ્કેરણીજનક હોય છે. તેને પણ ભારત કંઈ કરી શકતું નથી. ભારતમાં વડા પ્રધાન તરીકે અટલ બિહારી વાજપેયી હોય, મનમોહનસિંહ હોય કે નરેન્દ્ર મોદી, બધા આખી દુનિયા ફરી માત્ર પાકિસ્તાન વિરોધી રાગ આલાપે છે અને તે પણ પાકિસ્તાનનું નામ લીધા વગર! અમેરિકાના પ્રમુખ ડોનાલ્ડ ટ્રમ્પની જેમ આ ત્રાસવાદ ઇસ્લામિક ત્રાસવાદ છે તેમ કહેવાની પણ હિંમત નથી કોઈનામાં.

ઈઝરાયેલે પણ ચીનની જેમ વેસ્ટ બૅન્ક અને ગાઝા પટ્ટી જેવા પ્રદેશ જેને દુનિયા વિવાદિત ગણાવે છે ત્યાં પોતાના ૩.૭૧ લાખ સૈનિકો વસાવ્યા છે. પૂર્વ જેરુસલેમમાં પણ ૨.૧૨ લાખ યહૂદીઓને વસાવ્યા છે. આંતરરાષ્ટ્રીય સમુદાય આના વિરુદ્ધ બોલતો રહે છે પરંતુ ઈઝરાયેલ તેને ગણકારતું જ નથી.

ચીને તિબેટમાં વિદેશી પત્રકારો પર પ્રતિબંધ મૂક્યો છે. આપણે તો વિદેશી પત્રકારોને કાશ્મીર બતાવીએ છીએ કે જુઓ અહીં કેવી લોકશાહી છે, કેવી સ્વતંત્રતા છે. વિદેશીઓના મત પર ચાલવાનું ક્યાં સુધી આપણે આધાર રાખીશું? આપણી તાકાત હશે તો વિદેશીઓ આપણી સામે ઝૂકશે જ અને કાશ્મીર પર બોલવાનું બંધ કરી દેશે, પરંતુ જો આપણે નબળા હોઈશું તો ગમે તેટલું વિદેશી પત્રકારોને કાશ્મીર બતાવીશું તેઓ કાશ્મીરને વિવાદિત પ્રદેશ જ ગણાવતા રહેશે અને ઇન્ડિયન એડ્મિનિસ્ટર્ડ કાશ્મીર લેખાવતા રહેશે.

ચીને તિબેટમાં સાંપ્રદાયિક સ્વતંત્રતા પર પણ મર્યાદાઓ મૂકી છે. તિબેટીઓના સંપ્રદાયગુરુ દલાઈ લામા તિબેટ તો નથી જ જઈ શકતા પરંતુ તે બીજા કોઈ પણ દેશમાં જાય તો ચીન વિરોધ કરે છે. ચીન રોષે ન ભરાય તે માટે દક્ષિણ આફ્રિકાએ ૨૦૦૯માં દલાઈ લામાની મુલાકાત અટકાવી હતી. તિબેટમાં દલાઈ લામાની તસવીરો પણ કોઈ રાખી શકતું નથી. દલાઈ લામાના ઘર પોટાલા પેલેસની મુલાકાત લેવા કોઈ શ્રદ્ધાળુ જાય તો લાઉડસ્પીકર પર સામ્યવાદી પક્ષનો પ્રચાર સંભળાય છે: “આપણે ચીન રાષ્ટ્રનો હિસ્સો છીએ, મહાન ભવિષ્ય માટે પ્રદાન કરી રહ્યા છીએ- આપણે ચીની લોકો છીએ.” આવો પ્રચાર કાશ્મીરમાં આપણી સરકારો મસ્જિદો અને મદરેસાઓ પર કેમ કરી શકતી નથી? આમાં કોઈ ધર્મની વાત નથી આવતી. અને કાશ્મીર તો શું, દેશના દરેક ઉપાસનાસ્થાન પર આવો પ્રચાર કરાવો જોઈએ.

ચીનમાં કોઈ પણ પંથ જો રાજકીય વિદ્રોહ કરે તો તેની સામે આકરા પગલાં લેવાય છે. ૧૮૫૧થી ૧૮૬૪ દરમિયાન ખ્રિસ્તીઓનો વિદ્રોહ થયો હતો જેને તાઇપિંગ બળવા તરીકે ઉલ્લેખાય છે. તે વખતે કિંગ વંશનું શાસન હતું તેણે આ વિદ્રોહને નિર્દયતાથી કચડી નાખ્યો હતો. અત્યારે પણ ચીન ખ્રિસ્તીઓને અંકુશમાં રાખે છે. બે વર્ષ પહેલાં ચીન સરકારે ઝેજિયાંગ પ્રાંતમાં ૧,૭૦૦ ચર્ચો પરથી ક્રોસ ઉતરાવી દીધા હતા. એટલું જ નહીં ત્યાં તેમના પર નજર રહે તે માટે ઇલેક્ટ્રૉનિક સાધનો પણ મૂકવા ફરજ પાડી હતી. આપણે કાશ્મીરમાં મસ્જિદો અને મદરેસાઓમાં આવું શા માટે ન કરી શકીએ? ચીનમાં નાતાલની જાહેર ઉજવણી પર પણ પ્રતિબંધ છે. ચીનના પ્રમુખ શી જિનપિંગે તો ખુલ્લી ચેતવણી આપી છે કે કોઈ પણ પંથ કે સમુદાય દ્વારા વિદેશીઓની ઘૂસણખોરી કે સાંપ્રદાયિક ઉગ્રવાદ સાંખી નહીં લેવાય.

ઉપરાંત શીનજિયાંગ પ્રાંતમાં કટ્ટરવાદી મુસ્લિમો સ્વતંત્રતાની લડત ચલાવે છે. આથી ત્યાં બુરખા, લાંબી દાઢી, સદ્દામ, જેહાદ, ઈમામ, મક્કા-મદીના, કુરાન, ઇસ્લામ, હાજી જેવાં નામો રાખવા પર પ્રતિબંધ મૂકાયો છે. બહારથી આવતા શ્રદ્ધાળુઓ અને મસ્જિદો પર ચાંપતી નજર રખાય છે. રમઝાનમાં રોજા રાખવા પર પણ પ્રતિબંધ છે.

એ તો જાણીતું છે કે ૧૯ જાન્યુઆરી ૧૯૯૦ના રોજ કાશ્મીરી પંડિતોનો નરસંહાર કરવા માટેનો આદેશ મસ્જિદોમાંથી છૂટ્યો હતો તો તાજેતરમાં કાશ્મીરના ડીએસપી અય્યૂબ પંડિતની હત્યા થઈ ત્યારે પણ તેઓ મસ્જિદની બહાર સુરક્ષા કરી રહ્યા હતા અને એમ મનાય છે કે મસ્જિદની અંદર અલગતાવાદી મીરવાઇઝ ઉમર ફારુકે લોકોની ઉશ્કેરણી કરી હોવાની પૂરી સંભાવના છે. ચીનની જેમ કાશ્મીરમાં મસ્જિદો પર સુરક્ષાનાં સાધનો અને લોકોને સાંપ્રદાયિક કારણોસર એકત્ર થતા રોકવાના નિયમો કેમ ન લાદી શકાય?

માત્ર ઊંચા જીડીપી, પહોળા રોડ, ચમકતા સાઇનબૉર્ડ, મોટી મોટી કારો, બુલેટ ટ્રેનથી જ વિકાસ નહીં સધાય. દેશની અંદર કાશ્મીર, છત્તીસગઢ વગેરેમાં જ્યાં સુધી અલગતાવાદચાલતો રહેશે, આપણા મહામૂલા જવાનો અને નાગરિકો શહીદ થતા રહેશે ત્યાં સુધી આ વિકાસ અધૂરો ગણાશે.

૩૧મી ડિસેમ્બરે છેડતી: બેંગલુરુથી લઈ જર્મની સુધી…

(સંકલન શ્રેણી પાક્ષિક તા., ૨૧/૦૧/૧૭ની કવર સ્ટોરી)
મનોજકુમારની ફિલ્મ ‘પૂરબ ઔર પશ્ચિમ’માં ‘હૈ પ્રીત જહાં કી રીત સદા’ ગીત બહુ જાણીતું છે. આ ગીત સાંભળીને દેશભક્તિ ચાર ચાસણી ચડી જાય. તેમાંય ‘જહાં રામ અભી તક હૈ નર મેં, નારી મેં અભી તક સીતા હૈ’ પંક્તિ તો અદ્ભુત. આ પંક્તિ પૂર્વ અને પશ્ચિમની સંસ્કૃતિ વચ્ચેનો ભેદ દર્શાવતી હતી. પરંતુ હવે શું આ પંક્તિ સાર્થક રહી છે ખરી? આ દેશનાં નર-નારી રામ અને સીતા જેવાં રહ્યાં છે ખરાં? આ પ્રશ્ન એટલે ઉપસ્થિત થાય છે કે ૩૧મી ડિસેમ્બરે બેંગાલુરુમાં અનેક મહિલાઓની છેડતી થઈ.

૩૧મી ડિસેમ્બરે બેંગલુરુમાં શું બન્યુ હતું? આમ તો, કેલેન્ડરનો ઇતિહાસ અને વર્તમાન એવું કહે છે કે દુનિયામાં મોટા ભાગે વસંત ઋતુમાં જ નવું વર્ષ ઉજવાય છે. તેના પર આ લેખકે મુંબઈ સમાચારની કૉલમ સિક્કાની બીજી બાજુમાં લખેલું નવું વર્ષ ક્યારે? કાલે? કે ચૈત્ર સુદ એકમે? કે ૧ જાન્યુઆરીએ? જે તમે http://wp.me/phzA7-Ei પર વાંચી શકશો. પરંતુ ચાલો માની લઈએ કે ૩૧મી ડિસેમ્બર એ હવે મોટા ભાગે સ્વીકૃત ગ્રેગોરિયન કેલેન્ડરનો વર્ષનો અંતિમ દિવસ છે અને તેની ઉજવણી ધામધૂમથી થાય છે તો, તે મુજબ બેંગલુરુમાં પણ તેના માટે યુવાનો-યુવતીઓ શેરીઓમાં ઉમટી પડ્યા હતા. આપણું નવું વર્ષ કે નવો દિવસ સૂર્યોદયથી શરૂ થાય છે. પરંતુ ગ્રેગોરિયન કેલેન્ડર મુજબ, તારીખ મધ્ય રાત્રિ ૧૨ વાગ્યાથી બદલાય છે અને એટલે લોકો બરાબર રાત્રે બાર વાગ્યે નવા વર્ષને આવકારવા રસ્તા પર ઉમટી પડે છે.

બેંગલુરુમાં કોઈ અનિચ્છનીય ઘટના ન બને તે માટે એમ. જી. માર્ગ અને બ્રિગેડ માર્ગ પર  ૧,૫૦૦ પોલીસ જવાનો ફરજ પર હાજર હતા. આમ છતાં માહોલની અસર હોય કે પછી ખરેખરા ગુંડા, (કારણકે ઘણા સામાન્ય લોકો પણ માહોલની અસરમાં બહેકી જતા હોય છે) કેટલાક યુવાનોએ યુવતીઓ પ્રત્યે ખરાબ ટીપ્પણીઓ કરવાનું ચાલુ કર્યું. તેમનાં અંગ-ઉપાંગોને છેડવા લાગ્યા. કેટલીક યુવતીઓ રડતી રડતી મહિલા પોલીસ તરફ ભાગવા લાગી. એક પ્રત્યક્ષદર્શીના કહેવા મુજબ, અનિયંત્રિત ટોળામાં ઝડપાઈ ગયેલી યુવતીઓની સાથે કોઈ પુરુષ (મિત્ર, ભાઈ કે પિતા) નહોતો. તેમણે મહિલા પોલીસ પાસે દોડી જઈ રક્ષણ માગ્યું.

આ હજુ ઓછું હોય તેમ બીજો એક આઘાતજનક સીસીટીવી વિડિયો બહાર આવ્યો જેમાં બાઇક પર આવેલા બે યુવાનો એક યુવતીની છેડતી કરે છે. આ કિસ્સામાં જે પીડિતા હતી તે ઈશાન ભારતની હતી. ઈશાન ભારતના યુવાનો-યુવતીઓ ઉચ્ચ અભ્યાસ માટે દિલ્લી-બેંગલુરુ જેવા શહેરમાં જતા હોય છે અને ત્યાં તેમની સાથે ખરાબ વર્તન થાય છે, તે જાણીતું છે અને ચિંતાજનક પણ છે.

જોકે, આ વિડિયોમાં જે દૃશ્યો છે તે કેટલાક પ્રશ્નો પણ ઉઠાવે છે. નવ વર્ષની ઉજવણી મધ રાત સુધી ચાલે પરંતુ અહીં વિડિયોમાં યુવતી આવે છે તે સમય ૨.૪૦નો બતાવે છે. આટલા મોડા સમયે યુવતી તો શું, કોઈ યુવકની સાથે પણ દુર્વ્યવહાર કે ચોરી-લૂટ થઈ શકે છે. વિડિયોમાં હકીકતે છ યુવાનો છે. અને વિસ્તાર રહેવાસી છે, પરંતુ તેમાં બે યુવતી પણ છે. બંને એક જ રિક્ષામાંથી આવતી જણાય છે. પરંતુ તેમણે રિક્ષા છેક ઘર સુધી લેવાના બદલે ગલીના નાકે ઊભી રાખી દીધી. તેમાંથી પહેલાં એક યુવતી ઉતરે છે. મવાલીઓ તેને કંઈ કરતા નથી. બીજી યુવતીને જ છેડે છે. આ વિડિયો જોયા પછી એવું લાગે કે કદાચ બંને યુવતીઓ સાથે આવી હોત તો મવાલીઓની આવી હિંમત ન થાત. પરંતુ પ્રશ્ન એ પણ છે કે એમ. જી. રોડ અને બ્રિગેડ રોડ પર ૧,૫૦૦ પોલીસ અને અનેક યુવાનોની હાજરીમાં કેટલાક બદમાશો અનેક યુવતીઓની છેડતી કરી શકે છે તો પછી આ તો સૂમસામ વિસ્તાર દેખાય છે.

દિલ્લીના મુખર્જી નગર વિસ્તારમાં ટોળાએ બાઇક પર સવાર એક યુવતીની છેડતી કરી હતી. તે વખતે પોલીસ જવાન તેને બચાવવા જતાં ટોળાએ પોલીસ જવાનને પણ ધક્કો મારી દીધો હતો! એટલું જ નહીં, ફર્સ્ટ રિસ્પોન્સ વિહિકલ સહિત પોલીસની સંપત્તિને પણ નુકસાન પહોંચાડ્યું હતું. ટોળાએ બાદમાં તે વિસ્તારની પોલીસ ચોકીમાં તોડફોડ કરી હતી. પોલીસ ચોકીમાં જઈને પોલીસ જવાનોને સળિયાઓથી માર્યા જેમાં મહિલા પોલીસો પણ ઘવાઈ હતી. જો પોલીસની પણ આવી હાલત થઈ શકે તો સામાન્ય માનવીની શું વાત કરવી?

૩૧ ડિસેમ્બરે મહાનગરો કે અન્ય નાનાં-મોટાં શહેરોમાં આવી છેડતીની કે બળાત્કારની ઘટના નવી નથી. ગુજરાતના અમદાવાદમાં ૩૧ ડિસેમ્બર ૨૦૦૩ એક કાળું ટિલું બનીને રહી ગઈ છે કેમ કે આ દિવસે શાહીબાગની એક હોટલમાં બીજલ જોશી નામની યુવતીને તેના મિત્ર સજલે નવું વર્ષ ઉજવવા બોલાવી અન્ય પાંચ મિત્રો સાથે બળાત્કાર કર્યો હતો. તે પછી ૭ જાન્યુઆરી ૨૦૦૪ના રોજ બીજલે પોતાના ઘરમાં આપઘાત કરી લીધો હતો. આ કેસનો ચુકાદો છેક નવ વર્ષ પછી આવ્યો હતો! તેમાં પાંચ આરોપીને જન્મટીપની સજા થઈ હતી. સાત આરોપી નિર્દોષ છોડી મૂકાયા હતા. મુખ્ય આરોપી સજલ જૈન દિલ્લી સ્થિત વગદાર વેપારીનો દીકરો છે. અન્ય આરોપીઓ ચંદન પન્નાલાલ જયસ્વાલ, તેનો ભાઈ મદન, સુગમ ઉપાખ્યે મોન્ટી જયસ્વાલ, અજમેર સ્થિત ધર્મેન્દ્ર ઉપાખ્યે કરણ જૈન પણ વેપારીઓ અથવા તેમના સંતાનો છે. જે સાત આરોપીઓને છોડી મૂકાયા તેમના પર પુરાવાઓનો નાશ કરવાનો આરોપ હતો.

ઈસુના નવ વર્ષની પૂર્વ રાત્રિએ (પૂર્વ સંધ્યા તો ન જ કહેવાય) બનતા આવા જાણીતા કિસ્સામાં એક મુંબઈનો પણ છે. પતિ, તેની પત્ની અને બે પિતરાઈ બહેનો રાત્રે ૯થી બે વાગે મુંબઈમાં જે. ડબ્લ્યુ. મેરિઅટ હૉટલમાં નવા વર્ષની ઉજવણી કરી રહ્યા હતા. તેઓ ઉજવણી કરીને બહાર નીકળ્યા કે તેમને ૭૦-૮૦ માણસોનાં એક ટોળાએ ઘેરી લીધું. પતિ હોવા છતાં તેની પત્ની અને નણંદોની છેડતી કરાઈ. આ લોકો કેલિફૉર્નિયા રહેતા હતા અને પતિનાં લગ્ન એક દિવસ પહેલાં જ થયેલા. તેમણે પોલીસ ફરિયાદ નહોતી નોંધી કારણકે તે કોઈ અપરાધીને ઓળખી શકે તેમ નહોતો. પરંતુ ‘હિન્દુસ્તાન ટાઇમ્સ’ દૈનિકના એક પત્રકારે પોલીસ વાન જોઈ તેને મદદ માટે બોલાવી હતી. બાદમાં આ કિસ્સામાં પંદર જણાની ધરપકડ થયેલી. આ ઘટનાના એક વર્ષ પહેલાં ગેટવે ઑફ ઇન્ડિયા ખાતે એક યુવતીની ૬૦ જણાના ટોળાએ છેડતી કરી હતી.

ભારત માટે આ ઘટનાઓ નીચાજોણું કરનારી જરૂર છે પરંતુ આવી ઘટનાઓ માત્ર ભારતમાં જ બને છે તેમ નથી. પ્રગતિશીલ કહેવાતા જર્મનીમાં વર્ષ ૨૦૧૫ના અંતિમ દિવસે મોટા પાયે છેડતી અને બળાત્કારની ઘટનાઓ બની હતી, જેમાં ઓછામાં ઓછી ૨૪ તો બળાત્કારની ઘટનાઓ હતી! મોટા ભાગની ઘટનાઓ કૉલોન શહેર અથવા તેની આસપાસ ઘટી હતી. તેમાં જે ૬૮ આરોપીઓ મનાય છે તે જર્મનીમાં શરણ માગનારા હતા અને ૧૮ અવૈધાનિક રહેનારા હતા. યુકેના ‘ઇન્ડિપેન્ડન્ટ’ સમાચારપત્ર મુજબ, કૉલોનમાં ૧,૨૦૦ યુવતી અથવા મહિલા પર જાતીય હુમલો ૨,૦૦૦ લોકોએ કર્યો હતો! જર્મનીની પોલીસના કહેવા મુજબ, આરોપીઓ મોટા ભાગે આરબ અથવા ઉત્તર આફ્રિકાના મુસ્લિમ હતા. જર્મનીમાં આ વર્ષે પણ ત્રાસવાદી હુમલાના ભયે ચુસ્ત સુરક્ષા છતાં, હેમ્બર્ગ શહેરમાં ૧૮થી ૨૬ વર્ષની ૧૪ સ્ત્રીઓ પર જાતીય હુમલાઓ થયા હતા. તેમાં પકડાયેલા ૧૦ લોકોમાં ત્રણ સિરિયન, બે અફઘાની, એક એરિટ્રીયન અને એક જર્મન છે. આ વર્ષે ઑસ્ટ્રિયાના ઇન્ન્સબ્રક શહેરમાં પોલીસની ચુસ્ત સુરક્ષા છતાં ૧૮ મહિલાઓ પર જાતીય હુમલો થયો હતો. પોલીસને આ ઘટનાઓ માટે કાં તો ઉત્તર આફ્રિકી અથવા એશિયાની વ્યક્તિઓ પર શંકા છે. ઑસ્ટ્રિયાના વિએનામાં પણ મહિલાઓની છેડતી થઈ હોવાના સમાચાર મળ્યા હતા. ફ્રાન્સમાં નવા વર્ષની ઉજવણીના વિરોધમાં શંકાસ્પદ મુસ્લિમ ત્રાસવાદીઓએ ૧,૦૦૦ કારોને નુકસાન પહોંચાડ્યું હતું. જોવાની વાત એ છે કે આપણા મિડિયામાં ભારતના સમાચારો તો ગાઈ વગાડીને બતાવાય છે પરંતુ જર્મની, ઑસ્ટ્રિયા કે ફ્રાન્સના સમાચાર બતાવાયા નહીં. આનો અર્થ એ નથી કે વિદેશોમાં પણ આ બધું બને છે તેથી ભારતમાં પણ આ બધું બનવું જોઈએ.

બેંગલુરુમાં આ ઘટનાઓ બની તે પછી રાજકારણીઓનાં નિવેદનોના કારણે ઘા પર મીઠું ભભરાવ્યું હોય તેવી લાગણી થાય તે સ્વાભાવિક છે. સમાજવાદી પક્ષના નેતા મુલાયમસિંહ યાદવે તો બળાત્કારના બચાવમાં અગાઉ કહેલું કે લડકોં સે ગલતી હો જાતી હૈ. તેમના જ પક્ષના મુંબઈ સ્થિત નેતા અબુ અઝમીએ બેંગલુરુની સામૂહિક છેડતીના સંદર્ભમાં છેડતી માટે યુવતીઓને જ જવાબદાર ઠરાવતાં નફ્ફટાઈથી કહેલું કે જો ક્યાંક પેટ્રોલ હશે તો આગ તો લાગશે જ. ખાંડ ઢોળાશે તો ત્યાં કીડી જરૂર જશે. જો છોકરાઓ ખોટા રસ્તે જતા હોય તો છોકરીઓએ સાવધાની રાખવી જોઈએ. સાંજ પછી કોઈ પરાયા પુરુષ સાથે છોકરીઓએ બહાર ન જવું જોઈએ. તેમણે કપડાં પણ પૂરાં પહેરવા જોઈએ. જોકે અબુ આઝમીના ગાલે તમાચારૂપ ઘટનામાં, તેમના નિવેદન પછી, ૩૧મી ડિસેમ્બરના એક અઠવાડિયા પછી, બેંગ્લુરુમાં જ બુરખો પહેરેલી એક મહિલાની છેડતી થયાની ઘટના બહાર આવી હતી. આ બાબતે અબુ આઝમી શું કહેશે?

તો કર્ણાટકમાં કૉંગ્રેસની સરકારના ગૃહ પ્રધાન જી. પરમેશ્વરે એવી ચોંકાવનારી પ્રતિક્રિયા, (જેને મિડિયાએ દબાવી દીધી) આપી કે નવા વર્ષ (૩૧ ડિસેમ્બર) અને ક્રિસમસે તો આવી ઘટનાઓ ઘટતી રહે છે! ગૃહપ્રધાન આવા હોય તો પોલીસ વડા પણ એવા જ હોય ને. શહેરના પોલીસ વડા પ્રવીણ સૂદે પહેલાં તો કહ્યું કે “આવું કંઈ બન્યું જ નથી.” થોડા સમય પછી તેમણે કહ્યું કે “આવું બન્યું હોઈ શકે છે.” તેમણે “સામૂહિક છેડતી” શબ્દ સામે પણ વાંધો લીધો. પોલીસ જવાનો અને મહિલા પોલીસ હાજર હતી તે ઘટના બાબતે પોલીસ વડા આવું કહે તેનો શું અર્થ કાઢવો?

પણ આ બધી ઘટનાઓમાં એક વાત સામાન્ય છે. તે એ કે આરોપીઓ ૩૧મીની ઉજવણીના વાતાવરણમાં દારૂ પીધેલા હતા. એબીએન ચેનલે બતાવેલા એક ફૂટેજમાં તો બેંગ્લુરુમાં એક પુરુષ તેના બીજા મિત્ર પુરુષ જેણે ચિક્કાર પીધેલો છે અને જેને હોશકોશ નથી તેને ચુંબન જડતો દેખાય છે! આમ, ૩૧મીની ઉજવણીમાં માત્ર યુવતીઓ જ નહીં, યુવાનોએ પણ ચેતવા જેવું છે. બીજું, જર્મની, ઑસ્ટ્રિયાની જેમ ભારતમાં પણ છેડતી કરનારાઓ કોણ છે અને તેની પાછળ ક્યાંક ઈસ્લામી ત્રાસવાદ જવાબદાર નથી ને, તે દૃષ્ટિકોણથી પણ તપાસ કરવી રહે.

પોલીસની તો ફરજ છે જ પરંતુ આ ઘટનાઓમાં સમાજ પણ એટલો જ જવાબદાર છે. જ્યારે આ છેડતી થઈ ત્યારે અન્ય ઘણા લોકો હાજર હતા. તેમણે કેમ કંઈ કર્યું નહીં? દુર્જનોના અત્યાચાર માટે સજ્જનોની નિષ્ક્રિયતા પણ એટલી જ જવાબદાર છે. યુવતીઓએ પણ સ્વસુરક્ષા માટે માર્શલ આર્ટ શીખવાની જરૂર છે. અને એક વાત તો મને-કમને સ્વીકારવી જ પડશે કે યુવતીઓ ગમે તેટલી પુરુષ સમોવડી કેમ ન થઈ જાય તેણે (અને બેંગલુરુનો વિડિયો જોતાં યુવાનોએ પણ) પોતાની સુરક્ષા માટે કેટલીક મર્યાદાઓ સ્વીકારવી જ પડશે. મોડી રાત (ઉપરોક્ત કિસ્સામાં તો વહેલી સવાર) સુધી બહાર ન રહેવું, રહેવું તો એકલા ન રહેવું. પરંતુ ઉપરોક્ત અનેક કિસ્સામાં જોયું તેમ એકલા ન હોય તો પણ ટોળા બેકાબૂ બનીને છેડતી કરવાની પૂરી શક્યતા રહે જ છે. પોતાના પર્સમાં મરચું રાખવું. મોબાઇલમાં પોલીસનો તેમજ માતા-પિતાનો નંબર સ્પીડ ડાયલ પર રાખવો. આ ઉપરાંત સમાચાર ચેનલોથી લઈને જાહેરખબરો, સિરિયલો, ફિલ્મો, સમાચારપત્રોમાં સ્ત્રીઓને ઉપભોગની વસ્તુ તરીકે દર્શાવવાનું બંધ થવું જરૂરી છે. ફિલ્મો-સિરિયલો-જાહેરખબરોમાં રસ્તે જતી સ્ત્રીને સરળતાથી પટાવીને શય્યા સુધી લઈ જઈ શકાય છે તેવું ચિત્રણ બંધ થવું જોઈએ. સરકારે પણ આના માટે જર્મનીની જેમ દર ડિસેમ્બરમાં ઝુંબેશ ચલાવવી જોઈએ.

બીજી એક વાત એ પણ છે કે શું દારૂ-ડ્રગ્સ-બેલે ડાન્સ-વેશ્યાગમન-કૉલગર્લ વગેરે અનૈતિક પ્રવૃત્તિઓ કરો તો જ નવ વર્ષની ઉજવણી થાય? કારતક શુક્લ એકમ કે ચૈત્ર શુક્લ એકમના રોજ મંદિરે દર્શન કરી, ગાયને ઘાસચારો ખવડાવી, માતાપિતા સહિત વડીલોને પગે લાગી નવ વર્ષ ઉજવાય છે તેવું ૩૧મીએ કેમ ન થઈ શકે?

કાશ્મીરની એ ૧૯ જાન્યુઆરી ૧૯૯૦ની કાળમુખી રાત

બુદ્ધુજીવી કૉલમિસ્ટો માટે સેક્સ, મહિલાઓ, અને યુવાનો આ ત્રણ સિવાય કોઈ વિષય નથી હોતા. ઊંડાણપૂર્વકનું સંશોધન કરીને સત્ય લખવાની હિંમત નથી. તાલિબાન હોય કે ત્રાસવાદીઓ, ઝાયરા વાસીમ હોય કે ઓવૈસી, દરેક મુદ્દે વર્ષમાં એકાદ લેખ ઠપકારીને તટસ્થતા સ્થાપિત કરવાનો પ્રયાસ કરશે.અને એમાંય રાષ્ટ્રવાદીઓને ગાળો આપવાનું નહીં ચૂકે. એય પાછી વાજબી હોય તો સમજ્યા. પણ સ્વદેશી, કે પછી પાકિસ્તાની કલાકારોનો વિરોધ એ મુદ્દે સમજ્યા વગર સાચા રાષ્ટ્રવાદીઓની ટીકા કરવી એ જાણે ફેશન છે. જેમ રાજકારણીઓની મતબૅંક હોય છે કે ટીવીની ટીઆરપી હોય છે તેમ ઘણા કૉલમિસ્ટોની પણ રીડરબૅંક હોય છે.
 
જમ્મુ-કાશ્મીર મુદ્દે જ્યારે પણ લખવા બેસે ત્યારે પીડીપીએ ભાજપ સાથે ગઠબંધન કર્યું છે તેથી બુદ્ધુજીવી કૉલમિસ્ટો પીડીપીને ભાંડ્યા વગર રહેતા નથી. પરંતુ જમ્મુ-કાશ્મીર અને લદ્દાખને પીડીપી કરતાં વધુ નુકસાન અબ્દુલ્લા એન્ડ સન્સે અને તે કરતાંય કૉંગ્રેસે કર્યું છે. ઈન્દિરા ગાંધી પાકિસ્તાન સામે યુદ્ધ જીતી ગયેલી સેનાને ભોંઠું પાડતું કામ કરેલું. વિભાજનવાદી શેખ અબ્દુલ્લા કાશ્મીરની પ્રજામાંથી ભૂલાઈ ગયેલા. તેમના માટે થઈને ઈન્દિરા ગાંધીએ પોતાની કૉંગ્રેસની સરકારનો ભોગ આપેલો અને નેશનલ કૉન્ફરન્સના એકેય ધારાસભ્ય ન ચૂંટાયા હોવા છતાં, શેખ અબ્દુલ્લા પોતે પણ ન ચૂંટાયા હોવા છતાં તેમને કૉંગ્રેસના ટેકે મુખ્યપ્રધાન બનાવી દેવાયા. તો જગમોહનની વારંવાર ચેતવણી છતાં રાજીવ ગાંધીના આંખ આડા કાનના લીધે ફારુખ અબ્દુલ્લાના રાજમાં ૧૯૯૦માં કાશ્મીરી હિન્દુઓની ભારે ભૂંડી, વસમી અને દારુણ દશા થયેલી.
 
જમ્મુ-કાશ્મીર અને લદ્દાખ અત્યારે જે છે તે કેમ છે તેને સમજવા માટે એક લેખ નહીં, અનેક લેખની શ્રેણી જોઈએ. પરંતુ જો તેના પર કથિત લોકપ્રિય લેખકો લખવા બેસે તો કપોળકલ્પિત રીડરબૅંકનું શું? અને અખબારોના પૂર્તિ સંપાદકોમાં પણ એક વિષય પર એક જ લેખ હોવો જોઈએ એવી ખોટી માન્યતા ઘર કરી ગઈ હોય છે. ત્યારે મુંબઈ સમાચારમાં મારી કૉલમ સિક્કાની બીજી બાજુમાં જમ્મુ-કાશ્મીર અને લદ્દાખ પર મેં એક વર્ષથી વધુ સમય શ્રેણી લખી. તેના બધા હપ્તા તો બ્લૉગ પર અપડેટ નથી થઈ શક્યા. પરંતુ જેટલા છે તે આ લિંક અને તેની નીચે આગામી ભાગની લિંક એમ લિંક ખોલીને વાંચી શકાય છે. આ ઉપરાંત ફેસબુક પર ફોટો આલબમમાં સિક્કાની બીજી બાજુ આલબમમાં મેં આ લેખો મૂક્યા જ છે.
 
આ મુદ્દો ઉખેળવાનું કારણ એ કે આજે ૧૯ જાન્યુઆરી છે. આપણા દેશમાં બધાને ૬ ડિસેમ્બર યાદ રહી ગઈ છે પરંતુ તે એક નિર્જીવ અને વણવપરાયેલી ઈમારત હતી જે ઇસ્લામ પંથ મુજબ પણ મસ્જિદ કહેવાને પાત્ર નહોતી. આ દિવસને કાળા દિવસ તરીકે ઉજવાય છે.દર ૨૭ ફેબ્રુઆરીના રોજ ગુલબર્ગ સોસાયટીની એનજીઓ પ્રાયોજિત મિડિયા મુલાકાત કરીને તેની વેદનાને વાચા અપાય છે. પરંતુ ૧૯ જાન્યુઆરીના દિવસને નહીં.
 
કદાચ જે હિન્દુઓ પીડિત હોય છે તેમને ઝાકિયા જાફરીની જેમ રોઈ રોઈને પોતાની વેદના કહેતા નથી આવડતું અને કહે તો તેને બતાવનાર કોઈ પ્રસાર માધ્યમ નથી. ઝી ન્યૂઝ પર તેનું સારું ગ્રાઉન્ડ રિપોર્ટિંગ કરાયેલું પરંતુ તે તો અપવાદ. અત્યારે આપણને આટલી કડકડતી ઠંડી લાગે છે અને ગઈ કાલે આજતકમાં બતાવાયું તેમ જમ્મુ-કાશ્મીરમાં તો હિમયુગ આવી ગયો હોય તેમ ખૂબ ખરાબ પરિસ્થિતિ ઠંડીની રીતે છે. તો વિચાર કરો કે આજથી સત્યાવીસ વર્ષ પહેલાં ૧૯ જાન્યુઆરીની રાત્રે ગાત્રો થિજવતી ઠંડીમાં જે પણ મળ્યું તે વાહનમાં કાશ્મીરી હિન્દુઓને ભાગવું પડ્યું તેની કેટલી વેદના હશે. પોતાના મકાનો છોડીને સંપત્તિ છોડીને જે હિન્દુઓ રહે છે, જેમની બહેન, દીકરી, વહુ, પર બળાત્કાર થયા છે તેમની મનોદશા શું હશે? આજે પણ પરિસ્થિતિમાં ખાસ ફેર પડ્યો નથી. કોઈ એકાદ ઈમરાન હાશ્મી કે મિસ્બાહ કાદરી જેવી કોઈ પત્રકાર પોતાને મુંબઈમાં મકાન નથી મળતું તેવી (કેટલાક કિસ્સામાં ખોટી રાડારાડ) કરે ત્યારે કોઈને વિચાર નથી આવતો કે કાશ્મીરમાં તો જેમણે પોતાની વર્ષોની મહેનતની કમાણીથી મકાનો બનાવેલાં છે તેમાં તે મકાનમાલિક કાશ્મીરી હિન્દુઓ રહેવા નથી જઈ શકતા. એ સંપત્તિ પર તો હવે ત્યાંના માથાભારે મુસ્લિમોએ કબજો કરી લીધો છે. કેટલાકને શૌચાલય બનાવી દેવાયાં છે! અને આ કટ્ટરવાદી ગુંડા જેવા મુસ્લિમોની રાડ માત્ર હિન્દુઓ પૂરતી સીમિત નથી. ત્યાંના ઉદારવાદી મુસ્લિમોએ પણ ફફડીને રહેવું પડે છે. કોઈ થિયેટર નથી કામ કરતું. થોડા વખત પહેલાં સુધીમાં તો બાળકો શાળાએ પણ નહોતા જઈ શકતા. પથ્થરમારાનો અને બોમ્બ વગેરે ત્રાસવાદી સામગ્રીનો ગૃહઉદ્યોગ જ વિકસેલો. ભલું થજો નરેન્દ્ર મોદીનું કે નોટબંધીના કારણે પથ્થરમારા પર હાલ પૂરતી તો બ્રેક વાગી ગઈ છે.
 
દંગલ જેવી સાફ સુથરી ફિલ્મમાં કિશોરીની ભૂમિકા કરનાર કાશ્મીરી ઝાયરા વાસીમને પણ માફી માગવા મજબૂર થવું પડે તે શું બતાવે છે? ત્યાં મહિલાઓનું મ્યૂઝિક બેન્ડ પણ નથી કામ કરી શકતું. જ્યારે તેની વાત નીકળે છે ત્યારે અસહિષ્ણુતાના રાગ આલાપનારા શાહરુખ ખાનો, આમિર ખાનો અને સલમાન ખાનોનાં મોઢાં સિવાઈ જાય છે. કારણકે તેમને ખબર છે કે ત્યાં જો કાંઈ બોલવા ગયા તો ભાઠાં પડવાનું જ જોખમ નથી પરંતુ હત્યા થવાની પણ પૂરી સંભાવના છે. #19January1990 #Kashmiri_Pandits #Exodus
 
લિંક : (૨) http://wp.me/phzA7-v6

નવાઝ શરીફ કે હાફીઝ સઈદ જ ભારતના દુશ્મન નથી!

(મુંબઈ સમાચારની રવિપૂર્તિમાં ‘સિક્કાની બીજી બાજુ કૉલમ’માં તા.૯/૧૦/૧૬ના રોજ આ લેખ પ્રકાશિત થયો.)

ભારતમાં વ્યક્તિવાદ ખૂબ જ પ્રચલિત છે. સારું કામ કરનારની અતિ પ્રશંસા થવા લાગે અને ખરાબ કામ કરનાર વ્યક્તિની ખૂબ જ ટીકા થવા લાગે. શ્રીકૃષ્ણથી લઈને બુદ્ધે મધ્યમ માર્ગ બતાવ્યો પરંતુ એ આપણને પસંદ નથી પડતો. અત્યારે નવાઝ શરીફ અને હાફીઝ સઈદને ભારતના દુશ્મન તરીકે ચિતરાઈ રહ્યા છે. નવાઝ શરીફ કે હાફીઝ સઈદ કંઈ પણ નિવેદન આપે ત્યારે શરીફ બદમાશ, શરીફની અવળચંડાઈ, હાફીઝે ફરી ઝેર ઓક્યું વગેરે વગેરે હેડિંગ સાથે આપણું મોટા ભાગનું મિડિયા મંડી પડે છે. નાગરિકો પણ તેમની સામે ક્રોધે ભરાય છે.
આપણે ભૂલી જઈએ છીએ કે નવાઝ શરીફ કે હાફીઝ સઈદ જ ભારતના દુશ્મન નથી! હા. આ સાચું છે અને એનું કારણ એ છે કે પેઢીએ પેઢીએ આપણા દુશ્મનોના ચહેરા બદલાય છે. આ દુશ્મનાવટનું કારણ જાણવા આપણે ઊંડા ઉતરતા જ નથી. પહેલાં મોહમ્મદ અલી ઝીણા આપણા દુશ્મન હતા. તે પછી લિયાકત અલી ખાન, અયૂબ ખાન, યાહ્યા ખાન, ઝુલ્ફીકાર અલી ભુટ્ટો, મુહમ્મદ ઝિયા ઉલ હક, બેનઝીર ભુટ્ટો, નવાઝ શરીફ, પરવેઝ મુશર્રફ અને અત્યારે ફરી નવાઝ શરીફ…ઝુલ્ફીકાર અલી ભુટ્ટોએ ભારત સામે ૧૦૦૦ વર્ષ યુદ્ધ કરવાની જાહેરાત કરી હતી. ઝિયાએ ભારતમાં ત્રાસવાદ ફેલાવવા માટે સંગઠનો રચ્યાં અને જમ્મુ-કાશ્મીરમાં અશાંતિની શરૂઆત કરી. ઓછાં કટ્ટરવાદી બેનઝીર ભુટ્ટોએ પણ ગાદી જાળવી રાખવા પિતાની રાહે ભારત સામે ૧,૦૦૦ વર્ષ યુદ્ધ લડવાની જાહેરાત પુનરાવર્તિત કરી હતી. નવાઝ શરીફે અટલ બિહારી વાજપેયી સાથે શાંતિનાં ગાણાં ગાયાં પરંતુ એના જ સમયમાં મુશર્રફે ઉપરવટ જઈને કે તેમની અનુમતિ સાથે કારગિલ યુદ્ધ કર્યું.
આપણે એ વિચારતા નથી કે પાકિસ્તાન શા માટે અલગ થયું? અલગ થયા પછી પાકિસ્તાન શા માટે ઉંબાડિયાં કર્યા જ રાખે છે? ઝીણા જેવી રાષ્ટ્રવાદી વ્યક્તિ અલગતાવાદી શા માટે થઈ? ઝિયા ઉલ હકે પ્રૉક્સી વૉરની નીતિ અપનાવી તો આપણને પ્રૉક્સી વૉર કરતાં કોણ રોકતું હતું? એમાં ના નહીં કે વડા પ્રધાન તરીકે નરેન્દ્ર મોદી આવ્યા પછી બલુચિસ્તાન, સિંધ અને પાકિ. અધિકૃત કાશ્મીરમાં ત્યાંની દૃષ્ટિએ બળવાખોર ગણાય તેવા લોકોએ માથું ઉંચક્યું છે. પણ આ નીતિ અપનાવતાં આપણને ૩૫-૪૦ વર્ષ નીકળી ગયાં અને આ સમયગાળામાં કાશ્મીર અને પંજાબ સતત ભડકે બળ્યા રાખ્યું! ૧૯૮૮ના શ્રીનગરમાં બૉમ્બ ધડાકાથી લઈને ઉડી હુમલા…આતંકવાદી હુમલાઓની યાદી બહુ મોટી છે.
વિચારો કે આ ચાલીસ વર્ષ આપણને કેટલા મોંઘા પડ્યાં! આપણા કેટલા જવાનો, આપણા કેટલા નાગરિકોના પ્રાણ ગયા! આપણે આખા વિશ્વ સમક્ષ પાકિસ્તાનની પોલ ઉઘાડી પાડતા રહ્યા પણ કોણે આપણું સાંભળ્યું? કૉંગ્રેસ હવે કહે છે કે પહેલાં પણ સર્જિકલ સ્ટ્રાઇક થતી રહી છે (જોકે તેના પુરાવા તે નહીં આપે) પણ તેની સાઇકૉલૉજિકલ અસર શું થઈ? કંઈ નહીં. કારણ કે તે જાહેર જ નહોતી કરાઈ. આ વખતની સર્જિકલ સ્ટ્રાઇક તો ઘણી બધી રીતે અલગ હોવાનું સંરક્ષણ નિષ્ણાતો કહે છે તે વાત જવા દઈએ તો પણ તેને જાહેર કરવાના કારણે તેની સાઇકૉલૉજિકલ અસર ઘણી છે. અને છતાંય આ કાયમી ઉપાય નથી! એનું કારણ છે આપણા દેશમાં જ રાજકારણીઓથી માંડીને ફિલ્મ ઉદ્યોગ સુધી…બધે જ પાકિસ્તાનને મદદ કરે તેવા લોકો બેઠા છે.
બરખા દત્ત એક ચેનલની એડિટર છે. ૨૦૦૮ના મુંબઈ હુમલા વખતે તેણે નાગરિકો ક્યાં છુપાયા છે તેની માહિતી લાઇવ પૂરી પાડી હતી જેનો ત્રાસવાદીઓએ ભરપૂર ફાયદો ઉઠાવ્યો હતો. એક ભૂલ માફ કરીએ પણ અત્યારેય તેનું પુનરાવર્તન ચાલુ જ છે. સર્જિકલ સ્ટ્રાઇક પછી તે કાશ્મીર સરહદે પહોંચી ગઈ છે અને ત્યાં ચેનાબ નદી કાંઠે કઈ કઈ વલ્નેરેબલ (નબળી) કડીઓ છે તેનું રિપોર્ટિંગ ચેનલ પર-ટ્વિટર પર કરે છે! બીએસએફના જવાન તેની સાથે હોય છે અને તેઓ તેને આ માહિતી આપે છે. અર્થાત્ બીએસએફના જવાન તેના કરતાં વધુ દોષિત ગણાય અને એ કરતાંય વધુ દોષિત મોદી સરકાર ગણાય જેણે બરખા દત્તને સરહદ પર રિપૉર્ટિંગ કરવા અનુમતિ આપી.
દિલ્લીના મુખ્યપ્રધાન જેવા મહત્ત્વના હોદ્દા પર બિરાજમાન અરવિંદ કેજરીવાલ (જેમને વડા પ્રધાન થવાનાં ઓરતાં છે, થાય તો દેશની શું સ્થિતિ થાય વિચારો!) પાકિસ્તાનની ભાષા બોલતા, મોદી સરકાર પાસે પુરાવા માગે છે. કૉંગ્રેસ ઉપાધ્યક્ષ રાહુલ ગાંધીની નિકટના નેતા સંજય નિરુપમ પણ સરકાર પાસે પુરાવા માગે છે. નિરુપમ તો ઠીક, પણ દેશમાં ગૃહ પ્રધાન અને નાણા પ્રધાન જેવા ખાતાં સંભાળી ચૂકેલા ચિદમ્બરમ્ પણ આવું નિવેદન આપે તે કેવું! જોકે કૉંગ્રેસનું આ વલણ નવું નથી…
પોખરણમાં પહેલું પરમાણુ પરીક્ષણ કૉંગ્રેસનાં નેતા અને વડાં પ્રધાન ઈન્દિરા ગાંધીએ કરાવ્યું હતું પણ એ જ કૉંગ્રેસે ડાબેરી પક્ષો સાથે મળીને મે ૧૯૯૮માં વડા પ્રધાન અટલ બિહારી વાજપેયીએ બીજી વાર પરીક્ષણ કર્યું તેની સામે છાજિયાં લીધાં હતાં. તેનું કારણ કદાચ એ હતું કે ૧૯૭૪માં કૉંગ્રેસ (આઈ) હતી એટલે કે ઈન્દિરા ગાંધીવાળી કૉંગ્રેસ. ૧૯૯૮માં એ સોનિયા કૉંગ્રેસ થઈ ગઈ હતી! ૧૯૯૯માં આ જ (સોનિયા) કૉંગ્રેસે આક્ષેપ કર્યો હતો કે ચૂંટણીમાં લાભ લેવા માટે વાજપેયી સરકારે પાકિસ્તાનની સરકાર સાથે હાથ મિલાવીને કારગિલ યુદ્ધ કર્યું છે! (સોનિયા) કૉંગ્રેસના મણિશંકર અય્યરે મોદી સરકારને ઉથલાવવા પાકિસ્તાન જઈને તેની મદદ માગી હતી ને! યુદ્ધની પરિસ્થિતિમાં પણ ફિલ્મ ઉદ્યોગ પાકિસ્તાની કલાકારોની તરફેણ કરે છે! ઉડીના હુમલાને વખોડવાની ના પાડતા ફવાદ ખાન જે ફરદીન ખાન કરતાં પણ નબળો અભિનેતા છે તે સહિતના પાકિસ્તાની કલાકારો માટે સલમાન ખાન, કરણ જોહર, મહેશ ભટ્ટ, ઓમ પુરી વગેરે લોકોને પેટમાં દુઃખે છે.
અગાઉ કહ્યું તેમ, શરીફ કે હાફીઝ આપણા દુશ્મન નથી તેમ કેજરીવાલ, સોનિયા કે સંજય નિરુપમ પણ દેશવિરોધી નથી. તેમની માનસિકતા દેશવિરોધી છે. તેમની વિચારસરણી દેશવિરોધી છે. આનો ઈલાજ શું? પહેલાં તો આપણે એ સમજી લેવું પડશે કે ત્રાસવાદી ઈસ્લામી સંગઠનોએ જેહાદ છેડી છે જે આજકાલની નથી! ઈસ્લામનો જન્મ થયો ત્યારથી છે. અગાઉ બાદશાહ હતા જે તલવારના જોરે દુનિયાને ઈસ્લામિક બનાવવા નીકળી પડ્યા હતા. ભલે અમેરિકા-પાકિસ્તાને અફઘાનિસ્તાનમાંથી સોવિયેત સંઘને કાઢવા તાલિબાન, અલ કાયદા અને ભારત વિરોધી ત્રાસવાદી સંગઠનોને જન્મ આપ્યો હોય, પરંતુ સ્થિતિ એ થશે કે અમેરિકા-પાકિસ્તાન તેમને ના પાડશે તોય આ સંગઠનો ચૂપ નહીં રહે, કારણકે તેમાં ભરતી થયેલા લોકોના મનમાં જે આત્યંતિક મઝહબી ઝેર રેડવામાં આવ્યું છે તે અસર કર્યા વગર થોડું રહેશે? આ સંગઠનોને કચડવા તો પગલાં લેવાં જ પડશે અને સાથે ભારતની અંદર જમ્મુ-કાશ્મીરથી લઈને કેરળ અને પ.બંગાળથી લઈને ગુજરાત સુધી અંદર ખાને આ કટ્ટરવાદી-ત્રાસવાદીઓની પ્રવૃત્તિ ચાલે છે તેને વૉટ બૅંકની પરવા વગર બંધ કરવી પડશે. નહીં તો આ દેશના વધુ ટુકડા થશે જ. ૧૯૪૭માં પૂર્વ બંગાળ હાથમાંથી ગયું. આજે પશ્ચિમ બંગાળના બીરભૂમ જિલ્લાના કંગલાપહરી ગામમાં ગણ્યાગાંઠ્યા મુસ્લિમોના વિરોધના લીધે સરકાર દુર્ગાપૂજાનું આયોજન કરવા ત્રણસો કુટુંબને છેલ્લાં ત્રણ વર્ષથી અનુમતિ નથી આપતી! એટલે જો વેળાસર ન જાગ્યા તો ભવિષ્યમાં પશ્ચિમ બંગાળ અને બીજા પ્રદેશો પણ ભારતથી અલગ થાય તો નવાઈ નહીં.
બીજી તરફ, ભારતમાં કેજરીવાલથી માંડીને કન્હૈયાકુમાર સુધી અલગ-અલગ ચહેરા દ્વારા જે વિચારસરણી આવે છે તે સમાપ્ત થાય તે માટે લાંબા ગાળાની રણનીતિ જરૂરી છે. કોઈ પંથ-સંપ્રદાયની વાત નથી પણ આ દેશના નાગરિકોમાં દેશભક્તિ તો પ્રગટવી જ જોઈએ. નાગરિકો દેશને પોતાનો માનતા થાય- તે પ્રમાણે વર્તતા થાય, પોતપોતાના કામ નિષ્ઠાપૂર્વક કરતા થાય, સરકારી સંપત્તિને પોતાની માની તેને નુકસાન ન પહોંચાડે તે જરૂરી છે. શાળામાં એનસીસી કે અન્ય કોઈ રીતે લશ્કરી શિક્ષણ ફરજિયાત થાય, ટ્રાફિકની સૂજ, શ્રમદાન, ઘોંઘાટ પર નિયંત્રણ, મોબાઇલ મેનર્સ…વગેરે અનેક સિવિક મેનર્સ ફરજિયાત ભણાવવી જરૂરી છે. જેએનયુ બંધ કરાવવા કરતાં તેમાં, અંગ્રેજી માધ્યમોની શાળાઓમાં, મદરેસાઓમાં જે ભારતવિરોધી વિચારસરણીનાં બી રોપાય છે, તે બંધ થવું જરૂરી છે. દેશ આખામાં પ્રાથમિક શાળાઓથી માંડીને યુનિવર્સિટી સુધી આ દેશની હિન્દુ સંસ્કૃતિની ગૌરવશાળી વાતો, પ્રાચીન વિજ્ઞાન, સાચો ઇતિહાસ, દેશભક્તિ અંગે સાચો બોધપાઠ અપાય તે જરૂરી છે.
આ દેશમાં પોપાબાઈનું રાજ હોય તેમ આખા દેશમાં કાયદાની ફજેતી થાય છે. તે બંધ કરવી જરૂરી છે. ન્યાયતંત્રમાં પણ બેવડાં ધોરણો બંધ થાય તે હિતાવહ છે. શાસકો-ન્યાયતંત્ર-મિડિયા-બ્યુરોક્રસી-પોલીસથી શરૂ થશે તો પ્રવાહ નીચે નાગરિકોમાં આવશે. સેક્યુલરિઝમ (સર્વ પંથ સમભાવ) ખોટું નથી પણ સેક્યુલરિઝમના નામે માત્ર હિન્દુઓનો વિરોધ અને (ખ્રિસ્તી, પારસી, યહુદી, જૈન વગેરે લઘુમતીને છોડીને) માત્ર મુસ્લિમ વૉટ બૅંકની ખોટી આળપંપાળ ન ચાલે. દા.ત. ઘણા મુસ્લિમો તલાક તેમજ છૂટાછેડા લીધેલી મુસ્લિમ સ્ત્રીને ભરણપોષણને લગતા કાયદા બદલાય તેમ ઈચ્છે છે પણ કોઈ સરકાર કાયદો બદલવા તૈયાર નથી, મોદી સરકાર પણ નહીં. સર્જિકલ સ્ટ્રાઇક સંદર્ભે પાકિસ્તાનની ભાષા બોલતા ભારતીય રાજનેતાઓ એમ માનતા હોય કે તેઓ આમ કરીને મુસ્લિમ વૉટબૅંકને ખુશ કરશે તો તેઓ ખોટું વિચારે છે. બધા મુસ્લિમો દેશવિરોધી નથી.
દેશમાં આજેય મોગલો-અંગ્રેજો રાજ કરતા હોય તેવી માનસિકતા લોકોમાં પ્રવર્તે છે. દસ હિન્દુ વચ્ચે એક મુસ્લિમ કે ગોરો હોય અને તે મુસ્લિમ/ગોરો ગુજરાતી/હિન્દી બોલતો હોય તો પણ હિન્દુઓ સલામ કરવા લાગશે, ઉર્દૂ અથવા બાવા હિન્દી/અંગ્રેજી બોલવા લાગશે પોતે કેટલા સેક્યુલર છે તે કહેવા લાગશે. ફિલ્મોમાંય હિન્દુ પાત્ર હોય તોય ગીતો-સંવાદોમાં ખુદા, મૌલાથી લઈને અનેક બાબતોમાં મોટા પાયે બિનજરૂરી ઇસ્લામિક અસર દેખાશે. પાકિસ્તાની કલાકારો-ખેલાડીઓના સમર્થન પાછળ પણ ભારતના નાગરિકોમાં ઘૂસી ગયેલી ગુલામીની માનસિકતા કામ કરે છે. આ ફિલ્મકારો અફઘાનિસ્તાનના કલાકારોને કેમ બોલાવતા નથી? શું તેઓ મુસ્લિમ નથી? કૉલમિસ્ટોથી લઈને ટીવી ચેનલોના એન્કરોની ભાષા ઉર્દૂ પ્રચૂર હોય તે સારું મનાય છે. સંસ્કૃતપ્રચૂર હોય તો ભદ્રંભદ્ર કહીને મજાક ઉડાવાય છે. ટીવી ચેનલો પર વડા પ્રધાનને મોદી કહેવાય જ્યારે પાકિસ્તાનનો કોઈ લલ્લુપંજુ નિષ્ણાત પણ હશે તો તેના નામ પાછળ સાહબ કહીને તેને બોલાવાશે. આમ આ ગુલામ માનસિકતા દૂર થવી જરૂરી છે. તે થશે એટલે દેશભક્તિ આપોઆપ આવશે જ.

વીરતા અને પરાક્રમનો પર્યાય ભારતીય ભૂમિ સેના

(સાધના સાપ્તાહિકમાં તા. ૧૦/૧૦/૧૬ના રોજ આ લેખ પ્રસિદ્ધ થયો.)
ભારતીય સેનાની એક પાંખ એટલે થલ સેના અથવા ભૂમિ દળ. ભારતના રાષ્ટ્રપતિ તેના સર્વોચ્ચ કમાન્ડર છે. તે પછી તેના વડાના હોદ્દાને ચીફ ઑફ આર્મી સ્ટાફ કહેવાય છે. તે ફૉર સ્ટાર જનરલ હોય છે. હાલમાં જનરલ દલબીરસિંહ સુહાગ આ પદ શોભાવે છે. તેનું આદર્શ સૂત્ર છે ‘સર્વિસ બીફોર સેલ્ફ’. સૈનિકો માત્ર પાકિસ્તાન કે ચીન જેવા દુશ્મનો સામે જ નથી લડતા પરંતુ પૂર જેવી આપત્તિ વખતે તેઓ પ્રશંસનીય કામગીરી બજાવે છે. જમ્મુ-કાશ્મીરમાં બે વર્ષ પહેલાં પૂર આવ્યું ત્યારે તેમણે કાશ્મીરના અનેક લોકો સેના પર પથ્થરમારો કરે છે તે વાત ભૂલીને તેમને પૂરમાંથી સાંગોપાંગ ઉગાર્યા હતા. ઉત્તરાખંડમાં પણ કુદરતી આપત્તિ વખતે સેનાએ રાહતનું ઉત્તમ કાર્ય કર્યું હતું. અત્યાર સુધી પાકિસ્તાન સાથે ત્રણ યુદ્ધ થયા તેમાં સેનાએ દુશ્મન સેનાને ધૂળ ચાટતી કરી દીધી હતી. સંયુક્ત રાષ્ટ્રોના શાંતિ દળમાં પણ ભારતીય સૈનિકો ખૂબ જ સારું કાર્ય કરી રહ્યા છે. ભારત સમગ્ર વિશ્વમાં ત્રીજું સૌથી મોટું સૈનિક પ્રદાતા (કૉન્ટ્રિબ્યુટર) છે.

નહેરુજીને એક સૈનિકનો સણસણતો જવાબ!

ભારતીય સેનાના પહેલા કમાન્ડર ઇન ચીફને પસંદ કરવા માટે એક બેઠક બોલાવાઈ હતી. તત્કાલીન વડા પ્રધાન જવાહરલાલ નહેરુએ કહ્યું, “હું માનું છું કે બ્રિટિશ અધિકારીને ભારતીય સેનાના જનરલ તરીકે નિયુક્ત કરવા જોઈએ કારણકે આપણી પાસે સેનાના નેતૃત્વનો પૂરતો અનુભવ નથી.”

કોઈ પણ દેશભક્તને આ વાત ચચરી જાય તેવી હતી. અત્યારે પણ સત્તાધીશો આસપાસ ચમચામંડળ હોય છે તો આ તો સત્તા ઉપરાંત સ્વતંત્રતા સૈનિક હતા એટલે તેમના પ્રત્યે આદર અને અહોભાવ વધુ જ હોય. આથી લગભગ બધાએ નહેરુજીના સૂચનમાં હકાર પૂરાવ્યો. પણ એક અધિકારીથી ન રહેવાયું. તેમણે કહ્યું, “મારે કંઈક કહેવું છે, સાહેબ.”

નહેરુજીએ કહ્યું, “જી મહોદય. તમે કહેવા માટે મુક્ત છો.”

“આપણી પાસે રાષ્ટ્રનું નેતૃત્વ કરવા પૂરતો અનુભવ નથી. તો શું આપણે ભારતના વડા પ્રધાન તરીકે કોઈ બ્રિટિશરને જ ન નિમવા જોઈએ?”

એ અધિકારીનું તીર બરાબર નિશાન પર વાગ્યું! બેઠકના ખંડમાં સન્નાટો છવાઈ ગયો!

મૌન તોડતાં નહેરુજીએ કહ્યું, “તમે ભારતીય સેનાના પ્રથમ જનરલ બનવા તૈયાર છો?” અત્યારે કોઈ વ્યક્તિ હોત તો એ તક સ્વીકારી લેત, પરંતુ એ વ્યક્તિએ કહ્યું, “આપણી પાસે ખૂબ જ પ્રતિભાવાન સેના અધિકારી છે. જે મારા વરિષ્ઠ છે. લૅફ્ટ. જન. કરિઅપ્પા.”

નહેરુજી સામે બોલવાની હિંમત ધરાવનાર આ બહાદુર અને નિષ્ઠાવાન વ્યક્તિ હતા લૅફ્ટ. જન. નથુસિંહ રાઠોડ.

ભારતીય ભૂમિ દળની રેજિમેન્ટ

ભારતીય સેનામાં સૈનિકો અને અધિકારીઓને અલગ-અલગ રેજિમેન્ટમાં વહેંચવામાં આવી છે. જે પ્રમાણે જરૂરિયાત હોય તે રીતે આ રેજિમેન્ટને લડાઈના મોરચે મોકલવામાં આવે છે. દરેક રેજિમેન્ટના અલગ આદર્શ સૂત્ર અને યુદ્ધ ઘોષ છે. પ્રત્યેક રેજિમેન્ટના શૌર્યના કિસ્સાઓ ભરપૂર છે. આવો કેટલીક પ્રમુખ રેજિમેન્ટને જોઈએ.

રાજપૂતાના રાઇફલ્સ:

તે ભારતીય સેનાની સૌથી જૂની અને સૌથી સન્માનિત રેજિમેન્ટ છે. ઈ.સ. ૧૯૨૧માં બ્રિટનની ભારતીય સેના તરીકે તેને વિકસિત કરાઈ હતી. ઈ.સ. ૧૯૪૫ પહેલાં તેને છ રાજપૂતાના રાઇફલ્સ તરીકે ઓળખવામાં આવતી હતી કારણ કે તેને ત્યારની બ્રિટિશ ભારતીય સેનાની છ રેજિમેન્ટના વિલય બાદ બનાવવામાં આવી હતી. રાજપૂતાના રાઇફલ્સનું આદર્શ અને સિદ્ધાંત સૂત્ર

‘વીર ભોગ્યા વસુંધરા’ છે. તેનો અર્થ છે માત્ર વીર અને શક્તિશાળી લોકો જ આ ધરતીનો ઉપભોગ કરી શકે છે. રાજપૂતાના રાઇફલ્સનો યુદ્ધઘોષ છે ‘રાજા રામચંદ્ર કી જય’. દિલ્લી સ્થિત રાજપૂતાના મ્યુઝિયમમાં રાજપૂતાના રાઇફલ્સના સમૃદ્ધ ઇતિહાસની સોનેરી ઝલક જોવા મળે છે. આ મ્યુઝિયમ ભારતનાં શ્રેષ્ઠ સેના મ્યુઝિયમ પૈકીનું એક છે. મજેદાર વાત એ પણ છે કે આ રેજિમેન્ટના મોટા ભાગના સભ્યો તેમની વિશેષ પ્રકારની મૂછોના કારણે પણ જાણીતા છે.

રાજપૂત રેજિમેન્ટ:

દેશની સ્વતંત્રતાથી માંડીને અત્યાર સુધી અલગ-અલગ યુદ્ધ અને સફળતમ કાર્યવાહીઓ (ઑપરેશન)માં મહત્ત્વપૂર્ણ કામગીરી કરનાર રાજપૂત રેજિમેન્ટે ગૌરવશાળી ૭૫ વર્ષ પૂરાં કર્યાં છે. લિબરેટર્સ ઑફ હૈદરાબાદ નામથી સન્માનિત અને ફાઇનેસ્ટ ફૉર્ટીન તરીકે ઓળખાતી આ રેજિમેન્ટે ૧૫ ઑગસ્ટ ૧૯૪૭ના રોજ ભારતની સ્વતંત્રતાની ઉજવણી મ્યાનમાર (પહેલાંનું બર્મા)ના રંગૂનમાં કરી હતી.

તેની સ્થાપના ૧૭૭૮માં થઈ હતી. તેનું પહેલાં નામ ૧૨/૭ રાજપૂત હતું. તે પછી ૧૫ સપ્ટેમ્બર ૧૯૪૧ના રોજ તેનું નામ ૧૪ બટાલિયન ધ રાજપૂત રેજિમેન્ટ કરવામાં આવ્યું. તેનું આદર્શ સૂત્ર છે ‘સર્વત્ર વિજય’ અને યુદ્ધ ઘોષ છે ‘બોલ બજરંગ બલી કી જય’.

રાજપૂત રેજિમેન્ટે બંને વિશ્વયુદ્ધમાં અંગ્રેજો વતી વીરતા દર્શાવી હતી. સ્વતંત્રતા પછીનાં તમામ યુદ્ધોમાં પણ તેના સૈનિકોએ અદમ્ય સાહસનું અને વીરતાનું પ્રદર્શન કર્યું હતું.

પંજાબ રેજિમેન્ટ:

પંજાબ રેજિમેન્ટ ભારતની સૌથી જૂની સૈન્ય રેજિમેન્ટ પૈકીની એક છે. ભારત-પાકિસ્તાનના વિભાજન સમયે પંજાબ રેજિમેન્ટનું પણ વિભાજન થયું હતું. તેનો પહેલો હિસ્સો પાકિસ્તાનને મળ્યો તો બીજી બટાલિયન ભારતને. ડિસેમ્બર ૧૯૭૧માં લોંગેવાલા સરહદ પર ભારત-પાકિસ્તાન વચ્ચે યુદ્ધ થયું ત્યારે પંજાબ રેજિમેન્ટના સૈનિકોએ ખૂબ જ વીરતા દાખવી હતી. વિદેશોમાં શાંતિ કાર્યક્રમોમાં પણ પંજાબ રેજિમેન્ટના સૈનિકો ઘણા સક્રિય રહ્યા છે. સુવર્ણ મંદિરમાં કાર્યવાહી (ઑપરેશન બ્લુસ્ટાર) સમયે વિદ્રોહના કારણે ૧૨૨ અધિકારીઓને કૉર્ટ માર્શલ કરવા પડ્યા હતા જે એક દુઃખદ બાબત છે. ભારતીય સેનાના ઇતિહાસની કૉર્ટ માર્શલ સંબંધિત આ સૌથી મોટી ઘટના હતી. તેનું આદર્શ સૂત્ર છે ‘સ્થલ વ જલ’ અને યુદ્ધ ઘોષ છે ‘જો બોલે સો નિહાલ, સત શ્રી અકાલ’ તેમજ ‘બોલો જ્વાલા માતા કી જય’.

મદ્રાસ રેજિમેન્ટ:

તમિલનાડુના આ શહેરનું નામ ભલે ચેન્નાઈ થઈ ગયું હોય પણ સેનાની આ રેજિમેન્ટનું નામ હજુ પણ મદ્રાસ જ છે. તે પણ ભારતીય સેનાની સૌથી જૂની રેજિમેન્ટ પૈકીની એક છે. ૧૭૫૦ના દશકમાં અંગ્રેજોએ તેની સ્થાપના કરી હતી. આ રેજિમેન્ટમાં ૨૩ બટાલિયન છે. તેનું આદર્શ સૂત્ર શ્રીમદ્ ભગવદ્ ગીતાનું સુસૂત્ર ‘સ્વધર્મે નિધનં શ્રેય:’ છે અને યુદ્ધ ઘોષ ‘વીરા મદ્રાસી, અડી કોલ્લુ અડી કોલ્લુ’ (વીર મદ્રાસી, આઘાત કરો અને મારો, આઘાત કરો અને મારો) છે.

તેના સૈનિકોને લાડથી ‘થામ્બી’ (નાના ભાઈ) કહેવાય છે. તેમાં દક્ષિણ ભારતના તમિલનાડુ, કેરળ, કર્ણાટક, તેલંગણા, આંધ્રપ્રદેશના સૈનિકો હોય છે. ગત ૩ ફેબ્રુઆરીએ સિયાચીન જે ૧૮,૮૭૫ ફીટની ઊંચાઈએ આવેલું હિમક્ષેત્ર છે ત્યાં હિમસ્ખલનમાં ફરજ બજાવતાં ૧૦ ભારતીય સૈનિકોની વીરગતિ થઈ હતી તે બધા મદ્રાસ રેજિમેન્ટના હતા. તેમાં લાન્સ નાયક હનુમાનથપ્પા કોપ્પડની વીરતાની વાત જ અનેરી છે.

તેઓ બરફના ખૂબ જ જાડા થરની નીચે પાંચ દિવસ સુધી રહ્યા અને તેમને આઠ ફેબ્રુઆરીએ કાઢવામાં આવ્યા અને નવ ફેબ્રુઆરીએ દિલ્લીમાં હૉસ્પિટલમાં દાખલ કરાયા. ત્રણ દિવસ હૉસ્પિટલમાં મૃત્યુ સામે ઝઝૂમ્યા પછી તેમનું અવસાન થયું. હનુમાનથપ્પા કર્ણાટકના હતા. તેમનું નામ ભગવાન હનુમાન પરથી રખાયું હતું. તેઓ કર્ણાટક શાળાએ જવા છ કિમી પગપાળા ચાલતા હતા. તેઓ બધાને દેશ સેવા માટે સેનામાં જવા માટે પ્રેરતા હતા. તેઓ સેનામાં સાથીઓને યોગ કરવા કહેતા હતા. તેઓ હંમેશાં પડકારવાળી પૉસ્ટિંગ જ માગતા હતા.

ગ્રેનેડિયર્સ રેજિમેન્ટ:

આ ભારતની ઇન્ફન્ટ્રી રેજિમેન્ટ છે. તે પહેલાં બોમ્બે સેનાનો ભાગ હતી. ફ્રેન્ચ મૂળના ‘ગ્રેનેડિયર્સ’ પરથી તેનું નામ રખાયું છે. ગ્રેનેડિયર્સ ભારતીય સેનાની સૌથી મજબૂત રેજિમેન્ટ પૈકીની એક છે.તેના સૈનિકોએ બંને વિશ્વયુદ્ધમાં અને સ્વતંત્રતા પછીના યુદ્ધમાં બહાદુરીનું પ્રદર્શન કર્યું છે. કારગિલ યુદ્ધ દરમિયાન ૧૮મી ગ્રેનેડિયર્સનું નામ ખૂબ જ ચર્ચામાં હતું. તેનું આદર્શ સૂત્ર અને યુદ્ધ ઘોષ બંને ‘સર્વદા શક્તિશાળી’ છે. તેનું મુખ્ય કાર્યાલય જબલપુર, મધ્યપ્રદેશમાં આવેલું છે. ઑક્ટોબર ૧૯૪૭માં પાકિસ્તાને કાશ્મીર પર આક્રમણ કર્યું ત્યારે હુમલાખોરોને રોકવા ‘ગુરેજ’ ઘાટીને ઘેરવી જરૂરી હતી. અનેક દિવસ સુધી ચાલેલા આ યુદ્ધમાં ગ્રેનેડિયર્સના સૈનિકોએ પાકિસ્તાની સેના અને ત્રાસવાદીઓને ખરાબ રીતે પરાજિત કરી પાછા ખદેડવા વિવશ કર્યા. આ નિર્ણાયક જીત માટે ૨૮ જૂન ૧૯૪૮ના રોજ આ રેજિમેન્ટને ‘ગુરેજ’ નામનું યુદ્ધ પદક મળ્યું હતું. ૧૯૬૫ના પાકિસ્તાન સામેના યુદ્ધમાં પરાક્રમ દેખાડનાર વીર અબ્દુલ હમીદ આ જ રેજિમેન્ટના સૈનિક હતા. કારગિલ યુદ્ધમાં હવાલદાર યોગેન્દ્રસિંહ યાદવ પણ આ જ રેજિમેન્ટના છે. વિદેશોમાં શાંતિ કાર્યક્રમમાં પણ તેના સૈનિકો મહત્ત્વની કામગીરી બજાવી ચૂક્યા છે.

મરાઠા લાઇટ ઇન્ફન્ટ્રી

તેની રચના ૧૭૬૮માં કરાઈ હતી. મરાઠા સૈનિકો તેમની વીરતા માટે ખૂબ જ જાણીતા છે. પરંતુ તેમાં માત્ર મહારાષ્ટ્ર જ નહીં, કર્ણાટકના પણ મરાઠી ભાષી વિસ્તારના સૈનિકોને દાખલ કરવામાં આવે છે. બંને વિશ્વયુદ્ધમાં આ રેજિમેન્ટના સૈનિકોએ અદ્ભુત શૌર્યનું પ્રદર્શન કર્યું હતું. સ્વતંત્રતા પછી આ રેજિમેન્ટના સૈનિકો ૧૯૪૭માં જમ્મુ-કાશ્મીર પર પાકિસ્તાનના આક્રમણ, જૂનાગઢના ભારતમાં વિલય, હૈદરાબાદના વિલય, ગોવા, દમણ અને દીવની સ્વતંત્રતા માટેની લડત, ૧૯૬૫ અને ૧૯૭૧ના પાકિસ્તાન સામેનાં યુદ્ધ, ૧૯૬૨માં ચીન સામેનાં યુદ્ધમાં વીરતા દાખવી હતી. તેનું આદર્શ સૂત્ર ‘ડ્યુટી, ઑનર, કરેજ’ છે અને યુદ્ધ ઘોષ ‘બોલ શ્રી છત્રપતિ શિવાજી મહારાજ કી જય’ છે.

જાટ રેજિમેન્ટ:

અંગ્રેજોએ ૧૭૯૫માં આ રેજિમેન્ટની સ્થાપના કરી હતી. જાટ રેજિમેન્ટને પોતાની બહાદુરી માટે અનેક યુદ્ધ સન્માન મળ્યા છે જેમાં બે અશોક ચક્ર, આઠ મહાવીર ચક્ર, આઠ કીર્તિ ચક્ર, ૩૨ શૌર્ય ચક્ર, ૩૯ વીર ચક્ર અને ૧૭૦ સેના ચંદ્રક મળ્યા છે. તેનું આદર્શ સૂત્ર ‘સંગઠન વ વીરતા’ અને યુદ્ધ નાદ ‘જાટ બલવાન, જય ભગવાન’ છે.

શીખ રેજિમેન્ટ:

અંગ્રેજોએ તેની સ્થાપના ૧ ઑગસ્ટ ૧૮૪૬માં કરી હતી. શીખ રેજિમેન્ટમાં ૧૯ બટાલિયન છે. તેનું આદર્શ સૂત્ર ‘નિશ્ચય કર અપની જીત કરો’ અને યુદ્ધ નાદ ‘જાટ બલવાન, જય ભગવાન’ છે. બ્રિટિશરોના સમયમાં તેણે તમામ મોરચા પર વિજય મેળવવામાં મહત્ત્વનું પ્રદાન કર્યું તો સ્વતંત્રતા પછી પણ દરેક લડાઈમાં યશપૂર્ણ યોગદાન આપ્યું. કારગિલ યુદ્ધના સમયે ટાઇગર હિલ પર તેણે કબજો પાછો મેળવ્યો હતો.

ડોગરા રેજિમેન્ટ:

અંગ્રેજોએ ઈ. સ ૧૮૭૭માં ડોગરા રેજિમેન્ટની સ્થાપના કરી હતી. ડોગરા રેજિમેન્ટે પાકિસ્તાનને બરાબરનો પાઠ વારંવાર ભણાવ્યો છે. ડોગરા રેજિમેન્ટ દેશની સૌથી ખતરનાક રેજિમેન્ટમાં ગણાય છે. તેનું ધ્યેય સૂત્ર ‘કર્તવ્યમ્ અન્વાત્મા’ છે અને યુદ્ધ ઘોષ ‘જ્વાલા માતા કી જય’ છે.

કુમાયુ રેજિમેન્ટ:

અંગ્રેજોએ ઈ. સ. ૧૮૧૩માં કુમાયુ રેજિમેન્ટની સ્થાપના કરી હતી. કુમાયુ રેજિમેન્ટ અત્યાર સુધી બે પરમવીર ચક્ર, ચાર અશોક ચક્ર, ૧૦ મહાવીર ચક્ર, છ કીર્તિ ચક્ર, સહિત તમામ પુરસ્કાર પ્રાપ્ત કરી ચૂક્યા છે. કુમાયુ રેજિમેન્ટે તમામ યુદ્ધમાં પોતાની વીરતા દર્શાવી છે. કુમાયુ રેજિમેન્ટ દુનિયાના સૌથી ઊંચા યુદ્ધના મેદાન સિયાચીન હિમક્ષેત્રમાં ફરજરત્ છે. તેનું આદર્શ સૂત્ર ‘પરાક્રમો વિજયતે’ છે અને યુદ્ધ ઘોષ ‘કાલિકા માતા કી જય’ છે.

આસામ રેજિમેન્ટ:

આસામ રેજિમેન્ટની સ્થાપના ૧૫ જૂન ૧૯૪૧ના રોજ થઈ હતી. આસામ રેજિમેન્ટમાં ખાસ તો ઈશાન ભારતમાંથી સૈનિકોની ભરતી થાય છે. આસામ રેજિમેન્ટે ચીન સાથેના યુદ્ધમાં તેમજ બાંગ્લાદેશ મુક્તિ સંગ્રામમાં ભાગ લીધો હતો. તેનું આદર્શ સૂત્ર ‘અસમ વિક્રમ’ છે. તેનો યુદ્ધ ઘોષ ‘રહાઇનો ચાર્જ’ છે.

બિહાર રેજિમેન્ટ:

બિહાર રેજિમેન્ટની સ્થાપના ૧૯૪૧માં થઈ હતી. બિહાર રેજિમેન્ટે સ્વતંત્રતા પહેલાં બર્મામાં જાપાન વિરુદ્ધ બીજા વિશ્વયુદ્ધમાં ભાગ લીધો હતો. તેણે ભારત-પાકિસ્તાન યુદ્ધોમાં પણ ભાગ લઈ વીરતાનું પ્રદર્શન કર્યું હતું. કારગિલ યુદ્ધમાં પાકિસ્તાની સૈનિકોને બરાબરનો પાઠ ભણાવ્યો હતો. બિહાર રેજિમેન્ટના મેજર સંદીપ ઉન્નીકૃષ્ણન મુંબઈ પર ૨૬ નવેમ્બર ૨૦૦૮ના હુમલામાં વીરગતિ પામ્યા હતા. ૧૮ સપ્ટેમ્બર ૨૦૧૬ના રોજ જમ્મુ-કાશ્મીરના ઉડીમાં ત્રાસવાદીઓના હુમલામાં માર્યા ગયેલા ૧૮ પૈકી મોટા ભાગના જવાનો બિહારના હતા. તેનું આદર્શ સૂત્ર ‘કરમ હી ધરમ’ છે અને યુદ્ધ ઘોષ ‘જય બજરંગ બલી’ છે.

મહાર રેજિમેન્ટ:

મહાર રેજિમેન્ટની સ્થાપના ઈ. સ. ૧૯૪૧માં થઈ હતી. મહાર રેજિમેન્ટને એક પરમવીર ચક્ર, ચાર મહાવીર ચક્ર સહિતના પુરસ્કારો પ્રાપ્ત થયા છે. મહાર રેજિમેન્ટમાં દેશના બધા ખૂણામાંથી સૈનિકોની ભરતી કરવામાં આવે છે. તેનું ધ્યેય સૂત્ર ‘યશ સિદ્ધિ’ અને યુદ્ધ ઘોષ ‘બોલો હિન્દુસ્તાન કી જય’ છે.

નાગા રેજિમેન્ટ:

નાગા રેજિમેન્ટ દેશની સૌથી નવી રેજિમેન્ટ છે. તેની સ્થાપના ઈ. સ. ૧૯૭૦માં થઈ હતી. નાગા રેજિમેન્ટની સ્થાપના પછી તરત બાંગ્લાદેશ મુક્તિ સંગ્રામમાં ભાગ લીધો હતો. નાગા રેજિમેન્ટે કારગિલ યુદ્ધના સમય દરમિયાન દ્રાસ સેક્ટરમાં જવાબદારી સંભાળી હતી. તેણે જમ્મુ-કાશ્મીરમાં અંકુશ રેખા સંભાળવા માટે ‘ઑપરેશન રોમિયો’માં ભાગ લીધો હતો. તેનો યુદ્ધ ઘોષ ‘જય દુર્ગા નાગા’ છે.

ગઢવાલ રેજિમેન્ટ:

ગઢવાલ રેજિમેન્ટની સ્થાપના ઈ. સ. ૧૮૮૭માં થઈ હતી. તેણે પણ બંને વિશ્વ યુદ્ધોમાં ભાગ લીધો હતો. ઉત્તરાખંડના ગઢવાલી લોકો તેમાં મુખ્યત્વે હોય છે. તેનું ધ્યેય સૂત્ર ‘યુદ્ધાય કૃત નિશ્ચય‘ છે અને યુદ્ધ ઘોષ ‘બદરી વિશાલ લાલ કી જય’ છે.

ગોરખા રેજિમેન્ટ:

તે સ્વતંત્રતા પહેલાથી ભારતીય સેનાના હિસ્સા છે. તેણે સંયુક્ત રાષ્ટ્રોના શાંતિ કાર્યક્રમ હેઠળ લેબેનોન અને સિએરા લિયોનમાં ભાગ લીધો છે. સિયાચીનમાં ઑપરેશન મેઘદૂત દરમિયાન ગોરખા સૈનિકોએ અદમ્ય વીરતા દેખાડી હતી. ગોરખા રેજિમેન્ટે ભારતીય સેનાને બે ફીલ્ડ માર્શલ આપ્યા છે. સામ માણેકશા અને વર્તમાન સેના પ્રમુખ જનરલ દલબીરસિંહ સુહાગ. ગોરખા સૈનિકોની ઓળખ છે ખુકરી. તે ૧૨ ઈંચ લાંબું ધારદાર હથિયાર છે. તે તેમના ગણવેશનો હિસ્સો છે. તેનું આદર્શ સૂત્ર ‘કાયર હુનુ ભાંડા મરનુ રામરો’ (કાયર તરીકે જીવવા કરતાં મરવું સારું) છે.

જમ્મુ-કાશ્મીર રાઇફલ્સ:

તેણે જમ્મુ-કાશ્મીરમાં પાકિસ્તાનના હુમલા વખતે તેમજ તે પછી સંયુક્ત રાષ્ટ્રોના શાંતિ કાર્યક્રમમાં ભાગ લીધો છે. તે અગાઉ મહારાજા હરિસિંહ વગેરે શાસકો વખતે કાશ્મીર સેનાનો ભાગ હતી. તેનું ધ્યેય સૂત્ર ‘પ્રશત રણવીરતા’ અને યુદ્ધ ઘોષ ‘દુર્ગા માતા કી જય’ છે.

પેરાશૂટ રેજિમેન્ટ:

પેરાશૂટ રેજિમેન્ટની સ્થાપના સ્વતંત્રતા પહેલાં ૨૯ ઑક્ટોબર ૧૯૪૧ના રોજ થઈ હતી. આ રેજિમેન્ટ દેશના બધાં સૈન્ય દળોને હવાઈ મદદ પહોંચાડવામાં આવે છે. ઈ. સ. ૧૯૯૯માં કારગિલ યુદ્ધના સમયે દસમાંથી નવ પેરાશ્યૂટ બટાલિયનને ઑપરેશન વિજય માટે મૂકવામાં આવી હતી. તેનું આદર્શ સૂત્ર ‘શત્રુજિત’ છે.

બ્રિગેડ ઑફ ગાર્ડ્સ

આ પહેલી અખિલ ભારતીય મિશ્રિત રચનાવાળી ઇન્ફન્ટ્રી છે. તેમાં ભારતના બધા ભાગોમાંથી સૈનિકો, રેજિમેન્ટની અલગ-અલગ બટાલિયનો એક સાથે સેવા આપે છે. તેનું આદર્શ સૂત્ર છે ‘પહેલા હંમેશાં પહેલા’ અને યુદ્ધ ઘોષ છે ‘ગરૂડ કા હૂં બોલ પ્યારે’ (ગરુડનો પુત્ર છું).

મિકેનાઇઝ્ડ ઇન્ફન્ટ્રી રેજિમેન્ટ:

૧૯૬૫ના પાકિસ્તાન સામેના યુદ્ધમાંથી બોધ પાઠ લઈને આ રેજિમેન્ટની સ્થાપના ૧૯૭૯માં કરવામાં આવી હતી. જનરલ કે. સુંદરજીની દૂરદર્શિતાના કારણે આમ થઈ શક્યું. આ રેજિમેન્ટે અત્યાર સુધી ઑપરેશન પવન હેઠળ શ્રીલંકા, ઑપરેશન રક્ષક હેઠળ પંજાબ અને જમ્મુ-કાશ્મીર, ઑપરેશન વિજય હેઠળ જમ્મુ-કાશ્મીરમાં પોતાના શૌર્યનું પ્રદર્શન કર્યું છે. સંયુક્ત રાષ્ટ્રોના શાંતિ કાર્યક્રમોમાં સોમાલિયા, કાંગો, એંગોલા અને સિએરા લિયોનમાં પણ તે મહત્ત્વપૂર્ણ ભૂમિકા ભજવી ચૂકી છે. તેનું આદર્શ સૂત્ર છે ‘

વીરતા ઔર વિશ્વાસ’ અને યુદ્ધ ઘોષ છે ‘બોલો ભારત માતા કી જય’.

બૉક્સ-૧

સેના વિશે આ જાણો છો?

  • સેના વિશ્વમાં સૌથી ત્રીજા ક્રમની મોટી સેના છે.
  • સેનામાં સૌથી મોટો પુરસ્કાર પરમવીર ચક્ર છે.
  • સિયાચીન હિમક્ષેત્ર દુનિયાનું સૌથી ઊંચું યુદ્ધ ક્ષેત્ર છે જ્યાં ભારતીય સેનાના જવાનો કડકડતી ગાત્ર થિજાવી દેતી ઋણ પચાસ ડીગ્રી ઠંડીમાં પણ ફરજ બજાવે છે, જેથી પાકિસ્તાન તેને પચાવી ન પાડે.
  • ગુલમર્ગમાં ખૂબ જ ઊંચાઈએ આવેલી યુદ્ધ શાળા દુનિયાની શ્રેષ્ઠ પ્રશિક્ષણ સંસ્થા છે. વિશ્વ ભરના શ્રેષ્ઠ દળોના સૈનિકો અહીં પ્રશિક્ષણ આપવા આવે છે.
  • સેનામાં કોઈ આરક્ષણ નથી. ચાહે તે જ્ઞાતિગત હોય કે પંથગત.

 બૉક્સ-૨

સંખ્યા બળ

ભારતીય સેનામાં ૧૩,૨૫,૯૦૦ સક્રિય સૈનિકો અને ૨૧,૪૩,૦૦૦ અનામત સૈનિકો છે. આ આંકડા વર્ષ ૨૦૧૦ના છે.

 બૉક્સ-૩

શસ્ત્રબળ

ભારતીય સેના પાસે

૬,૪૬૪ ટેન્ક

૬,૭૦૪ આર્મર્ડ ફાઇટિંગ વિહિકલ્સ

૨૯૦ સેલ્ફ પ્રૉપેલ્ડ ગન

૭,૪૧૪ ટૉવ્ડ આર્ટિલરી

૨૯૨ મલ્ટિપલ લૉન્ચ રૉકેટ સિસ્ટમ

છે.

 બૉક્સ-૪

ભારતીય સેનામાં પ્રથમ

પ્રથમ કમાન્ડર ઇન ચીફ- રોબર્ટ મેકગ્રેગર મેકડૉનાલ્ડ

પ્રથમ ભારતીય કમાન્ડર ઇન ચીફ- જનરલ કોદાન્દેરા મદપ્પા કરિઅપ્પા

પહેલાં મહિલા લૅફ્ટ. જનરલ- પુનીતા અરોરા

 

 

 

 

પાકિસ્તાન સામે આક્રમક થતાં ભારતને ૪૫ વર્ષ કેમ લાગ્યાં?

(મુંબઈ સમાચારની રવિપૂર્તિમાં ‘સિક્કાની બીજી બાજુ કૉલમ’માં તા.૨/૧૦/૧૬ના રોજ આ લેખ પ્રકાશિત થયો.)

પાકિસ્તાનના પચાવી પાડેલા કાશ્મીર પર ભારતીય સેનાના કમાન્ડોએ કરેલા આક્રમણનો નિર્ણય લેવામાં વડા પ્રધાન નરેન્દ્ર મોદીએ હિંમત દાખવી તેની પ્રશંસા જ કરવી પડે કેમ કે ઈન્દિરા ગાંધી પછી આવેલી એક પણ સરકાર આ હિંમત દાખવી શકી નહોતી. આવું કેમ થયું? કેવા સંજોગો હતા? આવો જરા આ ૪૫ વર્ષના સમયગાળા પર નજર કરીએ.

૧૯૭૧માં ઈન્દિરાજીએ પાકિસ્તાનના બે ટુકડા કર્યા તે પછી ઈન્દિરાજી અને વિશેષ તો તેમના દીકરા સંજયના કારણે કટોકટી આવી પડી અને ૧૯૭૭માં વર્તમાન ભાજપ જેનો ઘટક હતો તે જનતા પક્ષની સરકાર આવી જે માંડ બે વર્ષ ચાલી. તે પછી ચરણસિંહની સરકાર કૉંગ્રેસના ટેકાથી રચાઈ જે માંડ ૨૪ દિવસ ચાલી! કૉંગ્રેસે ઈન્દિરાજી સામેના કટોકટી વખતના અત્યાચારોને લગતા કેસો પાછા ખેંચવાના દબાણ સામે ચરણસિંહ ન ઝુકતાં કૉંગ્રેસે ટેકો પાછો ખેંચી લીધો. ૧૯૮૦માં ઈન્દિરાજી મજબૂતીથી સત્તામાં પાછાં ફર્યાં પરંતુ તે વખતે મુખ્ય તકલીફ સંજય ગાંધીએ પોતે જ ઊભા કરેલા ભિંદરાનવાલે પછી સરકાર સામે પડતાં તેને હલ કરવાની હતી અને તેમાં ઈન્દિરાજીનો જીવ પણ ગયો.

ઈન્દિરાજીના પુત્ર રાજીવ તો પોતાની બુદ્ધિ કરતાં સલાહકારોની બુદ્ધિના આધારે વધુ ચાલતા હતા. રાજ્યપાલ જગમોહને અનેક વાર પત્ર લખી જમ્મુ-કાશ્મીરમાં પરિસ્થિતિ વણસી રહી હોવાના સંકેત આપવા છતાં રાજીવ ગાંધીએ કોઈ પગલાં ન લીધા તે આ કૉલમના નિયમિત વાચકો સારી રીતે જાણે છે. રાજીવજી પાસે તો લોકસભા-રાજ્યસભા બધી રીતે બહુમતી હતી. પરંતુ તેમનું ધ્યાન બધાને ખુશ કરવામાં રહ્યું. પહેલાં છૂટાછેડા લીધેલાં મુસ્લિમ વૃદ્ધા શાહબાનોને ભરણપોષણ આપવાના ચુકાદાને પલટાવી દીધો, સલમાન રશદીના પુસ્તક ‘સેતાનિક વર્સીસ’ પર ઉતાવળો પ્રતિબંધ મૂકી દીધો અને તે પછી રામજન્મભૂમિ મંદિરનાં તાળાં ખોલાવી નાખ્યાં. આમ બંને પક્ષે કટ્ટરવાદીઓને પ્રોત્સાહિત કર્યા. રાજીવજી પછી ૧૯૮૯માં વી. પી. સિંહ આવ્યા. પરંતુ તેમના પક્ષે ઝાઝા રસોઈયાએ રસોઈ બગાડી. તેમને સામ્યવાદીઓ અને ભાજપ વચ્ચે સંતુલન કરીને ચાલવાનું હતું. તો સાથે સરકારની અંદર પણ અરુણ નહેરુ જેવા જમણેરી અને જ્યૉર્જ ફર્નાન્ડિઝ જેવા ડાબેરી વિચારના અને મુસ્લિમ વૉટ બૅંકને ધ્યાનમાં રાખનારને ખુશ રાખવાના હતા. જગમોહને તેમના પુસ્તકમાં લખ્યું છે કે જ્યૉર્જે (જે તે વખતે ભાજપની વિચારસરણીથી પળોટાયા નહોતા) તેમને હટાવવામાં મહત્ત્વની ભૂમિકા ભજવી હતી.

વી. પી. પછી ચંદ્રશેખર સરકાર આવી જે ઝાઝું ટકી નહીં. તે વખતે ઈરાક-કુવૈતના યુદ્ધમાં અમેરિકાએ પણ ઝંપલાવ્યું હતું. અને ભારત પણ આર્થિક રીતે ખૂબ ખરાબ પરિસ્થિતિમાં પહોંચી ગયું હતું. આવી સ્થિતિમાં રાજીવ ગાંધીના ઘરની જાસૂસીના આક્ષેપસર કૉંગ્રેસે તેની જૂની ટેવનું પુનરાવર્તન કરીને ટેકો પાછો ખેંચી લીધો. ચૂંટણી આવી પડી, રાજીવજીની હત્યા થઈ! ૧૯૯૧માં નવી સરકાર આવી તે લઘુમતી સરકાર હતી- નરસિંહરાવની કૉંગ્રેસ સરકાર. જમ્મુ-કાશ્મીરનો સળગતો પ્રશ્ન હોવા છતાં તેના માટે પહેલી પ્રાથમિકતા દેશને આર્થિક પતનમાંથી ઉગારવાનો હતો. તે તેમણે કર્યું અને સાથે પંજાબમાં કે. પી. એસ. ગિલને છૂટો દોર આપીને પાકિસ્તાન સમર્થિત ખાલિસ્તાની ત્રાસવાદને પણ સમાપ્ત કર્યો.

નરસિંહરાવની સરકારે લથડિયાં ખાતાં પાંચ વર્ષ પૂરાં કર્યાં તે પછીની ચૂંટણીમાં સૌથી મોટા પક્ષ તરીકે ભાજપનો રાજકારણના પટ પર પહેલી વાર ઉદય થયો. તેને સરકાર રચવા પણ દેવાઈ. પરંતુ શિવસેના, જ્યૉર્જ ફર્નાન્ડિઝ-નીતીશકુમારના એ વખતના સમતા પક્ષ, હરિયાણા વિકાસ પાર્ટી સિવાય કોઈ પક્ષે સાંપ્રદાયિકતાના નામે ભાજપને ટેકો ન આપ્યો. વિશ્વાસ મત પહેલાં જ પોતાનું તીક્ષ્ણ ધારવાળું પ્રવચન આપીને અટલજીએ રાજીનામું ધરી સંસદમાંથી ચાલતી પકડી. તે પછી માત્ર ૪૬ બેઠકો પર જીતેલા જનતા દળના એચ. ડી. દેવેગોવડાને કૉંગ્રેસને ટેકો મળતાં અને ડાબેરીઓ સરકારમાં જોડાતાં સરકાર બની હતી. પણ એક વર્ષમાં તો કૉંગ્રેસે ટેકો પાછો ખેંચી લીધો! ઘણી રકઝક પછી દેવેગોવડાની જગ્યાએ ઈન્દ્રકુમાર (આઈ. કે.) ગુજરાલના નેતૃત્વમાં સરકારને ટેકો આપવા કૉંગ્રેસ તૈયાર થઈ ગઈ. પણ પછી રાજીવ હત્યા કેસનો જૈન પંચનો રિપૉર્ટ સંસદમાં મૂકાતાં અને તેમાં ડીએમકે એલટીટીઇ (જેણે રાજીવ ગાંધીની હત્યા કરી હતી)ને ટેકો આપતો હોવાની વાત બહાર આવતાં કૉંગ્રેસે હઠ પકડી કે ડીએમકેના મંત્રીઓ પડતા મૂકાવા જોઈએ. ગુજરાલે આ માગણી સ્વીકારવા ના પાડી દીધી એટલે કૉંગ્રેસે ૨૮ નવેમ્બર ૧૯૯૭એ ફરી ટેકો પાછો ખેંચી લીધો. (તે વખતે રાજીવનાં વિધવા સોનિયાના હાથમાં કૉંગ્રેસની કમાન નહોતી પણ તેમના હાથમાં આવી તે પછી એ જ ડીએમકેના ટેકાથી ૨૦૦૪માં અને ૨૦૦૯માં કૉંગ્રેસે સરકાર બનાવી!)

૧૯૯૮ની ચૂંટણી પછી અટલ બિહારી વાજપેયીની એનડીએ સરકાર આવી. આવતાં વેંત અટલજીએ અમેરિકાના દબાણને ફગાવીને તેમજ સીઆઈએને ગંધ આવવા દીધા વગર ૧૧ મે ૧૯૯૮ના રોજ પોખરણમાં પરીક્ષણ કરીને ફરીથી મજબૂત ઈચ્છાશક્તિ દાખવી જે ૧૯૭૪નાં પોખરણ પરીક્ષણ-૧ પછી પહેલી વાર જોવા મળી રહી હતી! પરંતુ ૧૯૯૯માં કારગિલ યુદ્ધમાં આ ઈચ્છાશક્તિ માત્ર પાકિસ્તાનના સૈનિકોને ખદેડવા અને કારગિલ પાછું મેળવવા પૂરતી સીમિત રહી. અલબત્ત, નવાઝ શરીફ વૉશિંગ્ટન દોડી ગયેલા અને અમેરિકા પ્રમુખ બિલ ક્લિન્ટને અટલજીને વૉશિંગ્ટન બોલાવેલા પણ પહેલાં પાકિસ્તાન સેના પાછી જાય તે પછી જ પોતે આવશે તેમ કહી અટલજીએ મજબૂત ઈરાદો જરૂર બતાવ્યો હતો. ૨૦૦૧માં કમને મુશર્રફને મંત્રણા માટે આગરા બોલાવ્યા તે વખતેય પાકિસ્તાન સમર્થિત ત્રાસવાદનો મુદ્દો સમજૂતીમાં સમાવવા બાબતે અટલ સરકાર મક્કમ રહેતાં આ મંત્રણા નિષ્ફળ ગઈ હતી. છેવટે ૨૦૦૪માં અટલ મુશર્રફને ઝુકાવીને જ રહ્યા. મુશર્રફે સમજૂતી દ્વારા કહેવું પડ્યું કે પાકિસ્તાન ત્રાસવાદીઓને તેની ધરતીનો ઉપયોગ નહીં કરવા દે.

દુર્ભાગ્યે ૨૦૦૪માં અટલ સરકારનો પરાજય થયો. કૉંગ્રેસના નેતૃત્વમાં મનમોહનની યુપીએ સરકાર આવી જે ૨૦૦૯માં ફરી ચૂંટાઈ. આમ, આ સરકારને દસ વર્ષ જેટલો લાંબો સમય મળ્યો. મનમોહને મંદીના સમયમાં ભારતને આર્થિક સદ્ધર રાખ્યું, અંતરીક્ષ ક્ષેત્રે સીમાચિહ્નો મેળવ્યા, અમેરિકા સાથે અટલ સરકારે મજબૂત કરેલા સંબંધોને ઓર મજબૂત કર્યા, પૂર્વના દેશો સાથે સંબંધો મજબૂત કર્યા એ તેમની ઉપલબ્ધિ. પરંતુ પાકિસ્તાન મોરચે તેમણે ભયંકર ઉદાસીનતા દાખવી. ૨૦૦૮માં મુંબઈ પર વિશ્વના ઇતિહાસનો સૌથી ભયાનક હુમલો થયો તે પછી પણ કોઈ મક્કમ પગલાં ન લીધાં. પાકિસ્તાનની સેના ભારતના કાશ્મીરમાં ઘૂસીને બે સૈનિકોનાં માથાં વાઢી ગઈ તે પછી પણ મક્કમ પગલાંનો અભાવ જોવા મળ્યો. એ તો ઠીક, પણ પાકિસ્તાનના વડા પ્રધાન રાજા પરવેઝ અશરફ અજમેર દરગાહની અંગત મુલાકાતે આવ્યા ત્યારે ભારતના વિદેશ પ્રધાન સલમાન ખુર્શીદે તેમના માટે ભવ્ય ભોજન સમારંભ રાખ્યો!

નરેન્દ્ર મોદીએ સરકારમાં આવતાં વેત પહેલાં તો શપથ ગ્રહણ સમારંભમાં નવાઝ શરીફ સહિત સાર્ક દેશોના વડાને આમંત્રી પોતે શાંતિ ઈચ્છતા હોવાનો સંદેશ આપ્યો. તે પછી અલગ-અલગ દેશોમાં આંતરરાષ્ટ્રીય મંચના ઉપક્રમે શરીફ સાથે દોસ્તી સ્થાપી. લોકોની ટીકા છતાં શાલ વગેરે ભેટ મોકલી. અફઘાનિસ્તાનના પ્રવાસેથી અચાનક લાહોર પહોંચી ગયા અને નવાઝની દોહિત્રીના લગ્ન પૂર્વે શુભકામના આપી. તે પછી પઠાણકોટમાં હુમલો વર્ષની શરૂઆતમાં જ થયો. એ પછી મોદીભાઈના સૂર બદલાવા લાગ્યા.

સત્તામાં આવ્યા ત્યારથી જ તેમની પાકિસ્તાનને અલગ પાડવાની નીતિ તેમના વિદેશ પ્રવાસો દ્વારા શરૂ કરેલી. ભારતમાં લોકોની ટીકા છતાં તેમણે પ્રવાસો ચાલુ રાખ્યા. પાકિસ્તાનના વિશ્લેષકો પણ આ વાત સારી રીતે સમજતા હતા. જુલાઈ ૨૦૧૬ના વિડિયોમાં પાકિસ્તાનના વિશ્લેષક ઝૈદ હમીદ, જે ભારતના આકરા ટીકાકાર રહ્યા છે, તેઓ કહે છે કે “૧૯૭૧માં પણ ભારતે પાકિસ્તાનને તોડવા માટે જે યોજના કરી હતી તે તેની વિદેશ નીતિમાંથી ખબર પડી જાય છે. બાંગ્લાદેશને અલગ કરતાં પહેલાં ઈન્દિરા ગાંધી રશિયા ગયાં હતાં. ત્યાં સમજૂતીઓ કરી હતી. તે પછી અમેરિકામાં પ્રમુખ રિચાર્ડ નિક્સનને મળ્યાં હતાં. પાકિસ્તાનને અલગ કરવાનું શરૂ કર્યું હતું. લશ્કરી પગલાં પહેલાં આખી દુનિયામાં રાજદ્વારી અને રાજકીય વાતાવરણ બનાવવું પડે છે. અમેરિકાએ ઈરાક પર હુમલા કરતાં પહેલાં સામૂહિક સંહારનાં શસ્ત્રો સદ્દામ હુસૈન પાસે હોવાનો ગાઈ વગાડીને પ્રચાર કર્યો હતો. આવું જ મોદી પાકિસ્તાન વિરુદ્ધ કરે છે. મોદીએ પાકિસ્તાનના જૂના દોસ્તોને હાઇજેક કરી લીધા છે. સાઉદી અરેબિયા સાથે સ્ટ્રેટેજિક એલાયન્સ કરી પાકિસ્તાનને સ્થાને ભારતને મૂકી દીધું. સાઉદીનું બીજા દેશના વડાને અપાતું સર્વોચ્ચ સન્માન મોદીને અપાયું. સાઉદીના કટ્ટર દુશ્મન ઈરાનને પણ પોતાની તરફ લીધું. અફઘાનને તો પહેલેથી જ પાકિસ્તાનનો દુશ્મન બનાવી ચૂક્યા છે. બાંગ્લાદેશને (જમીન હસ્તાંતરણ દ્વારા) પણ આપણી વિરુદ્ધ કરી ચૂક્યા છે. અમેરિકાને પોતાનું મજબૂત સાથી બનાવી ચૂક્યા છે. અત્યારે આપણા સંબંધો અમેરિકા સાથે ખરાબ છે. ઈરાન સાથે ખરાબ છે. અફઘાન સાથે યુદ્ધની સ્થિતિ છે. બાંગ્લાદેશમાં પાકિસ્તાનીઓને ફાંસી અપાઈ રહી છે. સાઉદી અરેબિયા પાકિસ્તાનનું સમર્થક નથી રહ્યું.“

ઉડીમાં ૧૮ જવાનો શહીદ થયા પછી મોદી ટ્વિટર પર પ્રતિક્રિયા બાદ મૌન રહ્યા ત્યારે તેમની ઘણી મજાક ઊડી અને ટીકા પણ થઈ. કોઝિકોડમાં પક્ષના સંમેલનમાં તેમણે પાકિસ્તાનના નાગરિકોને સંબોધતાં ભારત તેમનું દુશ્મન નથી પણ ત્રાસવાદીઓને ટેકો આપતા તેના શાસકોનું છે તેમ કહ્યું અને લડવું હોય તેમજ હરીફાઈ કરવી હોય તો ગરીબી, બેરોજગારી અને નિરક્ષરતાને નાથવા માટે કરીએ તેમ કહ્યું ત્યારે પણ મારા સહિત ઘણાને નિરાશા થઈ હતી પરંતુ ૨૯મી સપ્ટેમ્બરે બપોરે સમાચાર આવ્યા કે ભારતે ૨૮મીની મધરાત્રે (તારીખ મુજબ ૨૯મીએ) પાકિ. અધિકૃત કાશ્મીરમાં ત્રાસવાદી છાવણી પર હુમલો કર્યો છે અને ચાલીસથી પચાસ ત્રાસવાદીઓને મારી નાખ્યા ત્યારે સમગ્ર દેશમાં ઉત્સાહનું વાતાવરણ થઈ ગયું.

આમ, ભારતને આક્રમક થતાં ૪૫ વર્ષ જેટલો સમય લાગ્યો છે. આશા રાખીએ ઈન્દિરા ગાંધી પછી જેમ લાંબો બ્રેક આવી ગયો અને ભારત પોતાની સમસ્યાઓમાં જ ગૂંચવાઈને રહી ગયું તેવું હવે ન થાય. ૧૯૭૧ પછી ઈન્દિરા મદમાં છકી ગયેલાં તેવું મોદી સાથે ન થાય. ૧૯૮૯ પછી સતત અસ્થિરતાનું વાતાવરણ રહ્યું તેવું ન બને અને રાજકીય પક્ષો અંદરોઅંદરની લડાઈમાં ન ખૂંપી જાય જેથી પાકિસ્તાન કે ચીન જેવા દુશ્મન તેનો ફાયદો ઉઠાવી જાય.

સાબરમતી આશ્રમને જોવાલાયક સ્થળનું લેબલ લાગ્યું છે

(મુંબઈ સમાચારની રવિપૂર્તિમાં મહાત્મા ગાંધી જયંતિ નિમિત્તે તા.૨/૧૦/૧૬ના રોજ આ લેખ પ્રકાશિત થયો.)

અમદાવાદમાં જો તમે મધ્ય ગુજરાત, દક્ષિણ ગુજરાત કે સૌરાષ્ટ્ર તરફથી પ્રવેશો તો કોચરબ આશ્રમ આવે. અને ઉત્તર ગુજરાત તરફથી આવો તો સાબરમતી આશ્રમ આવે. આ બંને આશ્રમોની ઓળખ મોહનદાસ કરમચંદ ગાંધી એટલે કે મહાત્મા ગાંધીજીના કારણે છે જેમની આજે ૧૪૭મી જન્મજયંતિ છે.

કોઈ પણ વ્યક્તિ અમદાવાદમાં આવે તો તે અચૂક સાબરમતી આશ્રમની મુલાકાત લે. એ અનોખો યોગાનુયોગ છે કે તમે સાબરમતી આશ્રમ જાવ તો તે પહેલાં દધીચિ આશ્રમ આવે છે. મહર્ષિ દધીચિએ અહીં જ દેવોને પોતાનાં અસ્થિ આપ્યા હતા જેમાંથી વજ્ર બનાવી શકાય અને તેનો ઉપયોગ કરી દાનવોને હરાવી શકાય. ગાંધીજીએ પોતાનું જીવન સમગ્ર રાષ્ટ્રને સમર્પિત કરી દીધું હતું. અને તેમણે અહીં બાર વર્ષ વિતાવ્યાં હતાં.

તો ગુજરાતમાં તેર વર્ષ શાસન કરનાર નરેન્દ્ર મોદી જ્યારે વડા પ્રધાન બન્યા ત્યારે એ જ વર્ષ સપ્ટેમ્બરમાં ચીનના મુલાકાતી પ્રમુખ આવ્યા ત્યારે તેમનો કાર્યક્રમ આ આશ્રમ અને સાબરમતી નદી કિનારે ગોઠવાયો હતો.

તેના બે વર્ષ પછી સાબરમતી આશ્રમની સ્થિતિ વિશે જાણવા આશ્રમના મંત્રી અમૃતભાઈ મોદીની મુલાકાત લીધી. ૮૩ વર્ષની વયે પણ અમૃતભાઈ મોદી ગાંધીજી અને તેમના આશ્રમ વિશે ઉત્સાહપૂર્વક વાતો કરે છે.

આશ્રમ વિશે લોકોને કેવો રસ છે? માત્ર જોવાલાયક સ્થળ માનીને આવે છે કે પછી ખરેખર ગાંધીજી કે ગાંધીવિચારને જાણવાની ઉત્સુકતાથી આવે છે? અમૃતભાઈ કહે છે, “હવે પ્રવાસની અનુકૂળતા વધી છે. પ્રવાસ કરનારા પણ વધ્યા છે. તેમાંથી મોટા ભાગના જોવાલાયક સ્થળ તરીકે અહીં આવે. દસ-પંદર ટકા ખરેખર રસ ધરાવનારા હોય.”

વિદેશના, દેશના, ગુજરાતના અને અમદાવાદના લોકોનું પ્રમાણ કેવું? અમૃતભાઈ કહે છે, “અહીં અંદાજે દિવસમાં ૧,૦૦૦થી વધુ લોકો મુલાકાત લે છે. તેમાંથી ૬૦ ટકા ભારતમાંથી, ૩૦ ટકા વિદેશમાંથી અને ૧૦ ટકા ગુજરાતી આવે છે. ગુજરાતીઓનું પ્રમાણ ઓછું છે. અમદાવાદમાં કોઈ મહેમાન આવ્યા હોય તો જ તેને લઈ આવે. તેનું કારણ એ છેક નજીકના માણસો જોવાલાયક સ્થળોએ ઓછા જાય.”

મુલાકાતીઓમાં રાજકારણીઓનું પ્રમાણ કેટલું છે? તેમને આશ્રમની દેખભાળ-જાળવણી વિશે કેવીક ચિંતા હોય છે? અમૃતભાઈ કહે છે, “ભારતના જુદા-જુદા પ્રાંતમાંથી પ્રધાનો, જાહેરજીવનમાં હોય તેવા ઘણા આવે છે. મોટા ભાગના અમદાવાદમાં પહેલી વાર આવ્યા હોય એટલે કુતૂહલથી આવે. તેમને આશ્રમની કાળજી વિશે ચિંતા ન હોય.”

ગુજરાતના રાજનેતાઓ અહીં કેટલી વાર આવે છે? અમૃતભાઈ કહે છે, “ગુજરાતમાં રાજકારણીઓ પ્રાસંગિક કામસર કે કાર્યક્રમ કે કોઈ આવવાના હોય તે આવે.” ગુજરાતના રાજનેતાઓ આશ્રમની ચિંતા કરે છે? અમૃતભાઈ મુત્સદી જવાબ આપતા કહે છે, “ચર્ચા કરીએ- વાત કરીએ તો ઉકેલ આવતો હોય છે. આશ્રમને ૨૦૧૭માં સો વર્ષ થશે. અમુક પ્રકારની જરૂરિયાતો સો વર્ષમાં ગોઠવાઈ ગઈ હોય. કેટલાક પ્રશ્નો હોય તો તે અધિકારીઓ મારફતે ઉકેલાઈ જતા હોય છે.”

અહીં આવતા લોકો જોવાલાયક સ્થળો માનીને આવે છે કે ખરેખર ગાંધીજીની વિચારધારામાં રસ છે માટે આવે છે? “બંને પ્રકારના લોકો આવે છે. જાણીતી જગ્યા જોઈ લેવી જોઈએ તે માટે પણ આવે છે. કેટલાક લોકો આશ્રમની સાચી ઓળખ મેળવવા માટે આવે છે. જે લોકોને ખરેખર રસ છે તેઓ ગાંધીજીનું જીવન, એમનાં કાર્યો સમજવા પ્રયાસ કરતા હોય છે. એ માટે અહીં ગાઇડ છે. તેમની સાથે ચર્ચાઓ કરે છે. ગાંધીજીને લગતાં પુસ્તકોની નોંધ કરે છે- ખરીદી કરે છે. દસ-પંદર ટકા લોકો રસપૂર્વક જોવા આવે છે.” અમૃતભાઈ કહે છે.

જે લોકો ખરેખર રસ ધરાવતા હોય તેમના યાદગાર અનુભવો જણાવશો? “હા ચોક્કસ,” અમૃતભાઈ કહે છે, “એક વાર દક્ષિણ આફ્રિકાના એક ભાઈ આવ્યા અને કહે, “હું કેનેથ કોન્ડા છું.” મારા આશ્ચર્યની વચ્ચે તેઓ ઝામ્બિયાના પ્રમુખ હતા! આબુમાં બ્રહ્મકુમારી અને અક્ષરધામ જોઈને આવેલા. તેમણે વિનંતી કરી કે મારો આવતીકાલે ૭૫મો જન્મદિન છે. તે દિવસે આશ્રમમાં મૌન રહી પ્રાર્થના કરવી છે. તે રીતે રહ્યા પણ ખરા. બીજા દિવસે પુસ્તક વેચાણ કેન્દ્રમાં બેઠા. ચાર કલાક સુધી એક એક પુસ્તક જોતા જાય. કન્ટેન્ટ જુએ. પાનાં ફેરવે. રૂ. ૧૩ હજારનાં પુસ્તક લીધાં. આ જ રીતે ગઈ કાલે જ એક ભાઈ આવ્યા હતા. તેઓ ગુજરાતી હતા. તેઓ ત્રણ કલાક બેઠા- પુસ્તકો ફંફોળ્યાં. ગાંધીજી વિશેનાં રૂ. ત્રણ હજારનાં પુસ્તકો લઈ ગયાં. આવા ઘણા માણસો આવે છે તેઓ અભ્યાસ, જાણવા- સમજવાની દૃષ્ટિએ ખરીદે. પુસ્તકોનું વેચાણ વર્ષે દોઢ કરોડનું થાય છે. માણસો પાસે પણ પૈસાની છૂટ થઈ છે. તેથી પણ પુસ્તકોનું વેચાણ વધ્યું છે.”

વડા પ્રધાન મોદી અને ચીનના પ્રમુખ વખતે કેવો અનુભવ રહ્યો? “પહેલાં તો વિશિષ્ટ માણસો આવે ત્યારે તેમની સાથે સંપર્ક થતો,” અમૃતભાઈ વીઆઈપી માટે વિશિષ્ટ માણસ શબ્દ વાપરે છે, “પણ હવે તો તેમનો સુરક્ષા કાફલો જ એવો હોય છે કે સંપર્ક નથી થતો. બંને લોકો એકલા જ આશ્રમમાં ફર્યા હતા.”

ગાંધી આશ્રમને ૨૦૧૭માં ૧૭ જૂને સો વર્ષ પૂરાં થશે. આ નિમિત્તે આશ્રમ દ્વારા કેવી ઉજવણી થશે? માહિતી આપતા અમૃતભાઈ કહે છે, “અત્યારથી જ કાર્યક્રમો શરૂ કર્યા છે. ૨ ઑક્ટોબરે હિંસાનું વાતાવરણ દુનિયામાં વધી રહ્યું છે તેના વિશે વિચાર કરવા માટે અખિલ ભારતીય સ્તરનો પરિસંવાદ રાખ્યો છે. યુવાનો-વિદ્યાર્થીઓ વધુ આવે તેવા કાર્યક્રમો કરવાના છીએ. છ શાળા-કૉલેજના વિદ્યાર્થીઓ માટે કાર્યક્રમ રાખ્યો છે. પૉર્ટલ પર ગાંધી સાહિત્યનાં નવ લાખ પાનાં મુકાઈ ગયાં છે. તેમના વિચારોને અનુરૂપ તેમના વિચાર સાથે સંકળાયેલા આગેવાનોનાં લખાણો, ગાંધીજીનાં સામયિકો અને તેમના પછી ગાંધી વિચાર પ્રમાણે ચાલેલા સામયિકો જેમ કે ગાંધીજીના સમયમાં ભૂમિપુત્ર નહોતા તે પણ પૉર્ટલ પર મૂક્યા છે. ગાંધી આશ્રમ વિશેની મોબાઇલ એપ નથી બનાવી. નાની-નાની ક્લિપો બનાવી છે. ટૅક્નૉલૉજીનો ઉપયોગ કંઈ ને કંઈ રીતે કરવો પડશે.”

પણ ગાંધીજી તો યંત્રો-ટૅક્નૉલૉજીની વિરુદ્ધ હતા ને? અમૃતભાઈ કહે છે, “ગાંધીજી ટૅક્નૉલૉજીના વિરોધી નહોતા. તેમણે ટૅક્નૉલૉજી અને યંત્રની મર્યાદા માની હતી. ટૅક્નૉલૉજી માનવ પર સવાર થઈ જાય છે અને મોટા યંત્રો જે બીજાની રોજગારી છિનવે છે તેના વિરોધી હતા. યંત્રો ત્રણ જાતના હોય છે- સમય બચાવનારા, ગતિ વધારનારા, ઉત્પાદન કરનારા. તેઓ સમય બચાવનારા અને ગતિ વધારનારા યંત્રોના હિમાયતી હતા, કારણકે મનુષ્યનો શ્રમ બચાવી એ જ કામ થોડા સમયમાં કરી શકે તો સુખાકારીનાં બીજાં કાર્યો કરી શકાય. યંત્રોની મર્યાદા હોવી જોઈએ તેમ તેઓ માનતા હતા. દસ માણસોના બદલે એક માણસથી ચાલે તેવાં યંત્રોનો વિરોધ હતો.”

તમે એવું માનો છો કે અત્યારે ભારત-પાકિસ્તાન વચ્ચે યુદ્ધના ભણકારા વાગે છે ત્યારે બંને દેશોના વડાઓ ગાંધી આશ્રમમાં વાટાઘાટ કરે તો ઉકેલ આવે? અમૃતભાઈ હસી પડે છે, “ના. એવું હોત તો ગાંધીજીના જીવતા ભાગલા જ ન થયા હોત.”