sanjog news, society, vichar valonun

સજાતીયતા: પોપથી માંડીને સંઘ-રામદેવના વલણમાં આઘાતજનક યૂટર્ન!


(વિચારવલોણું કૉલમ, સંજોગ ન્યૂઝ, દિ. ૩૦/૦૯/૧૮)

(ભાગ-૧)

સર્વોચ્ચ ન્યાયાલયે ૩૭૭ કલમ પર ચુકાદો આપ્યો. તેણે કહ્યું કે સજાતીય સંબંધો સંમતિથી બંધાય તો તે ગુનો નથી. આના પરિણામે દેશભરમાં કેટલાક સજાતીય લોકોએ ઉત્સવ જેવું વાતાવરણ કર્યું. ટીવી પર પણ આ બધું બહુ બતાવાયું. આના પર મોદી સરકારે કોઈ વલણ ન લીધું અને એટલે સર્વોચ્ચ ન્યાયાલયનો આ ચુકાદો આવ્યો.

મોદી સરકારે જુલાઈમાં કહી દીધું હતું કે તે હૉમોસેક્સ્યુઆલિટીને અપરાધ ગણવાથી મુક્ત કરવાની અરજીનો વિરોધ નહીં કરે. ભાજપ ૨૦૧૩માં જ્યારે સુપ્રીમે દિલ્લી ઉચ્ચ ન્યાયાલયના ચુકાદાને ફેરવી તોળ્યો ત્યારે પણ વહેંચાયેલો હતો. રાજનાથસિંહ ત્યારે ૩૭૭ની તરફેણમાં હતા જ્યારે અરુણ જેટલી અને શાઇના એન.સી. આને અપરાધ નહીં માનવાના મતના હતા. ૨૦૧૩માં કૉંગ્રેસના ઉપાધ્યક્ષ રાહુલ ગાંધી જેને એલજીબીટી કૉમ્યૂનિટી તરીકે ઓળખવામાં આવે છે તેવા સજાતીયોના અધિકારોની તરફેણમાં હતા. આમ આદમી પાર્ટીએ તે વખતે સર્વોચ્ચના ચુકાદા બાબતે નિરાશા વ્યક્ત કરી સજાતીયોની તરફેણ કરેલી. આ બધા તો સજાતીયોને મત બૅન્ક ગણતા હોય તેથી સ્વાભાવિક છે કે આવી વાત કરે. પરંતુ આઘાતની વાત એ હતી કે તે વખતે રાષ્ટ્રીય સ્વયંસેવક સંઘે નરો વા કુંજરો વા જેવું વલણ અપનાવેલું. સંઘના દત્તાત્રેય હોસબોળેએ તે વખતે કહેલું કે અપરાધ નથી, પણ તેને બહુ માનથી જોવાની પણ જરૂર નથી.

આ જ રીતે સજાતીય સંબંધોનો જોરશોરથી વિરોધ કરતા આવેલા ખ્રિસ્તીના રોમન કેથોલિક સંપ્રદાયના વડા પોપ ફ્રાન્સિસે પણ ૨૦૧૩માં આઘાતજનક રીતે યુટર્ન લીધેલો અને કહેલું કે “હું નિર્ણય કરનાર કોણ?” જોકે સાથે તેમણે એમ પણ કહેલું કે ગે લગ્ન કૌટુંબિક માળખા માટે જોખમરૂપ છે. હમણાં દિલ્લીમાં ત્રણ દિવસીય વ્યાખ્યાન માળામાં સંઘના સરસંઘચાલક મોહન ભાગવતે પણ કહ્યું કે “તેઓ છે તો સમાજનાં અંગ. તેમની વ્યવસ્થા કરવાનું કામ સમાજે કરવું પડશે. હવે સમય બદલાયો છે તો અલગ પ્રકારની વ્યવસ્થા કરવી પડશે. તેને મોટી ચર્ચા અને સમસ્યા બનાવીને હોહલ્લા કરવાથી કામ નહીં ચાલે. તે સહૃદયતાથી જોવાની વાત છે.” (પાંચજન્ય, http://www.panchjanya.com/Encyc/2018/9/25/Bharat-of-Future-RSS-Perspective-Day-3.html)

૨૦૧૩માં બાબા રામદેવ પણ પ્રગટપણે ૩૭૭ના સમર્થનમાં અને સજાતીયોના વિરોધમાં બહાર આવેલા. તેમણે કહેલું કે આ એક રોગ છે અને યોગ દ્વારા તેને ઠીક કરી શકાય છે. પરંતુ આ વખતે તેઓ પણ મૌન છે.

સર્વોચ્ચ ન્યાયાલયની સામે ચાર ન્યાયાધીશોએ જાહેરમાં પત્રકાર પરિષદ કરી અને વિપક્ષોએ પણ સર્વોચ્ચની સામે અવિશ્વાસનું વાતાવરણ સર્જવા પ્રયાસ કર્યો, મુખ્ય ન્યાયમૂર્તિ દીપક મિશ્ર વિરુદ્ધ મહાભિયોગ પ્રસ્તાવ લાવવા પ્રયાસ કર્યો તે પછી સર્વોચ્ચ ન્યાયાલયના ચુકાદાઓ આવ્યા છે તે નોંધવા લાયક છે. સર્વોચ્ચે અર્બન નક્સલોના કેસમાં સેક્યુલર અને ડાબેરી રોમીલા થાપર અને અન્યોએ કરેલી અરજીના સંદર્ભમાં કહ્યું કે “અસંમતિ અથવા મતભેદ તો લોકશાહીના સેફ્ટી વાલ્વ છે. જો સેફ્ટી વાલ્વ નહીં હોય તો પ્રેશર કૂકર ફાટી જશે.”
દહેજ અંગેના કેસમાં પણ સર્વોચ્ચે પોતાના જ અગાઉના આદેશને ફેરવી તોળ્યો! અગાઉ સર્વોચ્ચે કહેલું કે કલમ ૪૯૮એ હેઠળ ફરિયાદ થાય તો તરત જ ધરપકડ કરવાના બદલે પરિવાર કલ્યાણ સમિતિ દ્વારા તેની તપાસ થાય પછી જ ધરપકડ થશે. જુલાઈ ૨૦૧૭માં સર્વોચ્ચે કહેલું કે આ સમિતિ પોતાનો અહેવાલ ન સોંપે ત્યાં સુધી કોઈ ધરપકડ નહીં કરવામાં આવે. ૧૪ સપ્ટેમ્બરે સર્વોચ્ચના મુખ્ય ન્યાયમૂર્તિ દીપક મિશ્ર કહે છે કે આવી ફરિયાદોની તપાસ કરવા માટે પરિવાર કલ્યાણ સમિતિની કોઈ જરૂર નથી! કેસની હકીકતોના આધારે પોલીસ અધિકારીઓ જ નિર્ણય લેશે.

૩૦ નવેમ્બર ૨૦૧૬ના રોજ દીપક મિશ્ર (ત્યારે મુખ્ય ન્યાયમૂર્તિ નહોતા બન્યા) અને અમિતાવ રોયની બૅન્ચ ચુકાદો આપે છે કે દેશભરના સિનેમા હૉલમાં ફિલ્મો બતાવતા પહેલાં રાષ્ટ્રગીત વગાડવું ફરજિયાત છે અને હૉલમાં હાજર તમામ લોકોએ તેના સન્માનમાં રાષ્ટ્રગીત પૂરું ન થાય ત્યાં સુધી ઊભા રહેવું પડશે. આ જ દીપક મિશ્ર મુખ્ય ન્યાયમૂર્તિ બન્યા પછી ૯ જાન્યુઆરી ૨૦૧૮ના રોજ ચુકાદો આપે છે કે “સિનેમા હૉલ માટે રાષ્ટ્રગીત વગાડવું ફરજિયાત નથી! લોકોએ પોતાને દેશભક્ત સાબિત કરવા માટે સિનેમા હૉલમાં (રાષ્ટ્રગીત વાગતું હોય ત્યારે) ઊભા થવું જરૂરી નથી!”

અને આ જ સર્વોચ્ચ ન્યાયાલય ૨૦૧૩માં ૩૭૭ને માન્ય રાખી સજાતીય સંબંધોને અપરાધી ગણાવે છે. તે વખતે તે દિલ્લી ઉચ્ચ ન્યાયાલયના ચુકાદા વિરુદ્ધ પોતાનો ચુકાદો આપે છે, પરંતુ ૨૦૧૮માં આ જ સર્વોચ્ચ ન્યાયાલય સજાતીય સંબંધો હવે અપરાધ નથી તેમ કહે છે. એટલું જ નહીં, પરંતુ એમ કહે છે કે “ઇતિહાસ એલજીબીટી સમુદાયની માફી માગે છે, સજાતીય સંબંધો વ્યક્તિગત બાબત છે.”

સજાતીય સંબંધોની બાબતમાં પોપથી માંડીને ભાગવત-બાબા રામદેવ સુધીના લોકોનું યૂટર્ન જેવું વલણ આશ્ચર્યજનક જ નથી, આઘાતજનક પણ છે. સજાતીય સંબંધ અકુદરતી છે તે બધા જ પંથો અને સમાજચિંતકો માને છે. હિન્દુ ધર્મમાં અર્ધનારીશ્વર, વિષ્ણુ ભગવાનના મોહિની સ્વરૂપ સહિત કેટલાંક ઉદાહરણોને હવે સજાતીયતાના ઉદાહરણ તરીકે વિકૃત રીતે ચિતરવામાં આવી રહ્યાં છે! ખજૂરાહોનાં શિલ્પનાં ઉદાહરણોને પણ પ્રસ્તુત કરવામાં આવે છે. ખરેખર તો અર્ધનારીશ્વર તો એ સમજાવવા માટે છે કે આ વિશ્વ શિવ અને શક્તિ- પુરુષ અને સ્ત્રીથી બનેલું છે અને બંને એકબીજા વગર અધૂરાં છે!
હકીકતે ઔદ્યોગિક ક્રાંતિ પછી કલ્ચરલ માર્ક્સિઝમનો વાદ જર્મનીથી અમેરિકા ગયો ત્યાર પછી સેક્સુઅલ ક્રાંતિ અમેરિકામાં સર્જાઈ. (જુઓ સંજોગ ન્યૂઝ તા.૧૦ જૂન ૨૦૧૮) આ પ્રકારના સામ્યવાદે ધનિક અને ગરીબ જ નહીં, પરંતુ પુરુષ અને સ્ત્રીને પણ સામસામે લડતા કરી દીધા. તેમાંથી ફેમિનિઝમ આવ્યું અને તે પછી સેક્સ ક્રાંતિ સર્જાઈ.

૨૦૧૬માં સંયુક્ત રાષ્ટ્રોની ઇન્ટરનેશનલ એઇડ્સ કૉન્ફરન્સમાં અભિનેત્રી અને સ્વઘોષિત એઇડ્સ એક્ટિવિસ્ટ ચાર્લીઝ થેરોને તો એઇડ્સ પર એવું કહ્યું કે એઇડ્સ માટે સેક્સ જવાબદાર નથી! (આપણે કલાકારોને તેમની કલાના સંદર્ભમાં જ મૂલવવા જોઈએ. રાષ્ટ્રીય કે સામાજિક મુદ્દાઓ પર તેમનાં મંતવ્યોને બહુ ગંભીરતાથી અને આદર્શ તરીકે ન લેવાં જોઈએ, પરંતુ આજકાલ ઉલટું થઈ રહ્યું છે.) ચાર્લીઝ થેરોન તો આ બાબતે પુરુષ-સ્ત્રી, શ્વેત-અશ્વેત, સ્ટ્રેઇટ-ગેને લઈ આવી. તેણે કહ્યું કે “આપણે સ્ત્રી કરતાં પુરુષોને વધુ મહત્ત્વ આપીએ છીએ. સ્ટ્રેઇટ લવને ગે લવ કરતાં વધુ મહત્ત્વ આપીએ છીએ. શ્વેત ત્વચાને કાળા લોકો કરતાં વધુ મહત્ત્વ આપીએ છીએ. ધનિકોને ગરીબો કરતાં વધુ મહત્ત્વ આપીએ છીએ.” આવી વાહિયાત બાબતોને એઇડ્સ સંદર્ભે લઈ આવતા, ચાર્લીઝ થેરોને આગળ કહ્યું કે “એચઆઈવી માત્ર સેક્સ દ્વારા જ ફેલાતો નથી! તે સેક્સિઝમ, રેસિઝમ, પોવર્ટી અને હૉમૉફૉબિયા દ્વારા ફેલાય છે.” અર્થાત્ તમે મહિલાઓ પ્રત્યે, કાળા લોકો પ્રત્યે, ગરીબો અને સજાતીય લોકો પ્રત્યે જે ભેદભાવ કરો છો તેના દ્વારા એઇડ્સ ફેલાય છે! શું લૉજિક છે ચાર્લીઝ થેરોનનું!

નેશનલ કેથોલિક બાયોએથિક્સ સેન્ટરમાં સિનિયર ફૅલો મેથ્યૂ હેન્લી આના વિરુદ્ધમાં સ્પષ્ટ રીતે લખે છે કે “ચાર્લીઝ થેરોન સેક્સથી ધ્યાન હટાવવા માગે છે. તેની (એઇડ્સ ફેલાવવામાં) મુખ્ય ભૂમિકાને લઘુતમ કરવા માગે છે અને કોઈ બીજી બાબત પર દોષારોપણ કરવા માગે છે. આ પ્રકારનાં નિવેદન કલ્ચરલ માર્ક્સિઝમમાંથી આવે છે…” હેન્લી લખે છે કે “કોઈ એમ નહીં કહે કે સિગરેટ પીવી કે જે પીણાંમાં ખાંડ વધુ પ્રમાણમાં હોય તે પીવાં આરોગ્યપ્રદ છે. તેના માટે કોઈ દવા સ્કૂલમાં વહેંચવામાં આવતી નથી. તેના બદલે આપણે યુવાનોને સિગરેટ જ છોડી દેવા કે ઠંડાં પીણાં ઘટાડી દેવા અનુરોધ કરીએ છીએ. પરંતુ સેક્સ બાબતે આવું નથી કહેતા.”

એઇડ્સ અને સજાતીયતા બાબતે કોઈ મોટા વૈશ્વિક કૌભાંડની આશંકા જાગ્યા વગર રહેતી નથી. યુરોલૉજિસ્ટ ડૉ. પૉલ ચર્ચને ૨૦૧૫માં બેથ ઇઝરાયેલ ડેકનેસ મેડિકલ સેન્ટરમાંથી તગેડી દેવામાં આવ્યા. ત્યાર પછી તેમને બૉસ્ટન વિસ્તારની ચાર હૉસ્પિટલોમાંથી પણ હાંકી કઢાયા. ડૉ. પૉલ ચર્ચ હાવર્ડ મેડિકલ સ્કૂલ ફેકલ્ટીના સભ્ય છે. તેઓ જેવી તેવી વ્યક્તિ નથી. પણ તેમને આ સજા મળી તેનું કારણ એ છે કે તેમણે કહ્યું કે હૉમૉસેક્સ્યુઆલિટી મેડિકલી અનહેલ્ધી છે. અર્થાત્ સજાતીયતા એ તબીબી રીતે આરોગ્યપ્રદ નથી અને હૉસ્પિટલે ગે પ્રાઇડ (એટલે કે સજાતીય હોવું એ ગર્વની વાત છે) પ્રકારની ઇવેન્ટને પ્રમૉટ ન કરવી જોઈએ અને તેને ઉજવવી ન જોઈએ. વિશ્વના લગભગ દરેક પંથ-સમુદાય સજાતીય સંબંધોનો વિરોધ કરે છે તેને તો સજાતીય તરફી લોકો એમ કહીને ઉડાવી દેતા હતા કે ધર્મ તો કહ્યા કરે. કલ્ચરલ માર્ક્સિઝમે લોકોને ધર્મથી વિમુખ તો કરી જ નાખ્યા છે. પરંતુ જ્યારે તબીબી નિષ્ણાત એમ કહેતા હોય કે સજાતીયતા આરોગ્યપ્રદ નથી અને તેના લીધે એચઆઈવી, એઇડ્સ વગેરે રોગો ફેલાય છે ત્યારે તેમને સજા આપવામાં આવે છે. શું આ કોઈ વૈશ્વિક કૌભાંડ તરફ ઈશારો કરતી બાબત નથી?
અમેરિકન ફેમિલી એસોસિએશન (એએફએ)ના ઇસ્યૂઝ એનાલિસિસના પૂર્વ ડિરેક્ટર બ્રાયન જૉનાથન ફિશ્ચર માને છે કે હૉમૉસેક્સ્યુઆલિટી એ અનૈતિક, અકુદરતી અને બિનઆરોગ્યપ્રદ છે. તેઓ તો એવું કહે છે કે હૉમૉસેક્સ્યુઆલિટી એ નાઝીઝમના કેન્દ્રમાં છે. એડૉલ્ફ હિટલર હૉમૉસેક્સ્યુઅલ હતો. નાઝી પાર્ટી મ્યુનિચના એક ગે બારમાં શરૂ થઈ હતી. ફિશ્ચર હૉમોસેક્સ્યુઆલિટીને પિડોફિલિયા, ઇન્સેસ્ટ અને બેસ્ટિઆલિટી સાથે સરખાવે છે. ડૉ. પૉલ ચર્ચની જેમ બ્રાયન ફિશ્ચરને પણ હૉમોસેક્સ્યુઆલિટીના વિરોધની સજા મળી. વર્ષ ૨૦૧૫માં તેમને એએફએના પ્રવક્તા તરીકે હાંકી કઢાયા!

હવે કેટલાક આંકડા પર નજર નાખો. યુએસ સેન્ટર્સ ફૉર ડિસિઝ કંટ્રૉલ એન્ડ પિવેન્શન્સ (સીડીસી) મુજબ, ૬૧ ટકા એચઆઈવી ચેપ ગે અને બાયસેક્સ્યુઅલ પુરુષોના લીધે છે (અને આ આંકડો વર્ષ ૨૦૦૯નો છે! અને માત્ર અમેરિકાનો જ છે!) તેમાં યુવાન ગે (૧૩થી ૨૯ના) સૌથી વધુ ગ્રસિત છે. ૨૦૦૮ના સીડીસીના અભ્યાસ મુજબ, અમેરિકાનાં ૨૧ મોટાં શહેરોમાં દર પાંચ ગે વ્યક્તિએ એક એચઆઈવીથી ગ્રસિત છે અને ૪૪ ટકા આવા લોકોને તો પોતાને લાગેલા ઇન્ફેક્શનની ખબર જ નથી! આ આંકડા બતાવે છે કે સજાતીય લોકો પોતાને જ નુકસાન નથી કરતા, બીજાને પણ કરે છે! આની અસર આર્થિક પણ પડે છે. અમેરિકામાં એચઆઈવી ગ્રસિત લોકોની સારવારનો વાર્ષિક ખર્ચ ૧૨.૧ અબજ ડૉલર છે. અને માત્ર આર્થિક ખર્ચની વાત જ નથી, માનસિક અસરની વાત પણ ચિંતાજનક છે. હૅલ્થ૨૪ ડૉટ કૉમ મુજબ, હૉમૉસેક્સ્યુઅલ ડિપ્રેશનથી પીડિત હોવાની સંભાવના ૫૦ ટકા વધુ છે. તેઓ ડ્રગ્ઝના રવાડે પણ ચડી શકે તેની સંભાવના પણ ૫૦ ટકા વધુ છે. જો વ્યક્તિ હૉમોસેક્સ્યુઅલ પ્રવૃત્તિમાં લાગેલી હોય તો આત્મહત્યાનું જોખમ ૨૦૦ ટકાથી વધુ છે. હૉમૉસેક્સ્યુઅલનું આયુષ્ય પ્રાકૃતિક સેક્સ તરફી (હિટિરોસેક્સ્યુઅલ) વ્યક્તિ કરતાં ૨૪ વર્ષ ઓછું હોય છે. એક સર્વેમાં અમેરિકાના ૭૩ ટકા સાઇકિયાટ્રિસ્ટે એવું માન્યું હતું કે હૉમોસેક્સ્યુઅલ લોકો અન્ય લોકો કરતાં ઓછા સુખી હોય છે. એટલું જ નહીં, આ સજાતીય લોકોમાં બાળકો/બાળકીઓનું શોષણ કરવાનો કુછંદ પણ નોંધવામાં આવ્યો છે! હૉમોસેક્સ્યુઅલ પેરન્ટ્સના ૨૯ ટકા બાળકોનું સેક્સ્યુઅલ મૉલેસ્ટેશન થાય છે જ્યારે હિટિરોસેક્સ્યુઅલ પેરન્ટ્સના ૦.૬ ટકા બાળકોનું સેક્સ્યુઅલ મૉલેસ્ટેશન થાય છે. આ વાત પી. કેમેરોન અને કે. કેમેરોને ૧૯૯૬ના ‘હૉમોસેક્સ્યુઅલ પેરન્ટ્સ’ પુસ્તકમાં નોંધી છે. તેમણે ૨૦૦૨માં ‘ચિલ્ડ્રન ઑફ હૉમોસેક્સ્યુઅલ પેરન્ટ્સ રિપૉર્ટ ચાઇલ્ડહૂડ ડિફિકલ્ટિઝ’ પુસ્તકમાં પણ આ જ પ્રકારની વાત નોંધી છે.

સજાતીયતા અને કિન્નરો વિશે આવતા અંકે વધુ માહિતી અને વિશ્લેષણ કરીશું.
(ક્રમશઃ)

(ભાગ-૨ : ‘સજાતીયોની ‘બૉર્ન ધેટ વે’ દલીલ ખોટી છે’ અહીં વાંચો)

Advertisements
bjp, international, national, politics, rss, sangh parivar, vhp

માત્ર ડાબેરી જ નહીં, હવે કોઈ વિચારધારા બચી નથી

તાજેતરમાં પ. બંગાળ અને કેરળમાં ડાબેરીઓના પરાજય સાથે સામ્યવાદના અંતની ચર્ચાએ જોર પકડ્યું છે. જોકે એક વાત તરફ બહુ ઓછા લોકોનું ધ્યાન ગયું છે અને તે એ કે માત્ર સામ્યવાદની જ નહીં, બધી જ વિચારધારાઓ ખતમ થઈ રહી છે અને માત્ર મૂડીવાદ અથવા તો કહો કે પોતાના સ્વાર્થને યેનકેન પ્રકારેણ પૂરો કરવાની વૃત્તિ – વિચારધારાએ આજના માનવી પર કબજો જમાવ્યો છે.

એક સમયે ભલે અલગ – અલગ પ્રકારની વિચારધારા હતી, તેમની વચ્ચે સંઘર્ષ હતો, પરંતુ એમાંય અમુક બાબતો સામાન્ય હતી અને તે હતાં મૂલ્યો. નૈતિકતા. ડાબેરીઓ હોય તો થેલો અને સાવ સાદા કપડાંમાં ગરીબોના બેલી થવાની અને તેમના માટે લડવાની, વિદ્યાર્થીઓને થતા અન્યાય સામે લડત આપવાની દૃઢેચ્છા હતી. કોંગ્રેસીઓ પાસે સર્વોદયવાદી વિચારસરણી – ગાંધીજીની વિચારધારા હતી. સામ્યવાદી વિચારસરણીનાં મૂળિયાં વિદેશમાં હતાં, પણ ગાંધીજીની વિચારધારાનાં મૂળ આ દેશની માટીના હતા, પરિણામે એમાં સ્વદેશીપણું ભારોભાર છલકતું હતું. પહેરવેશ, બોલી, લેખન અને આંદોલનની રીતે.

એક વિચાર રામમનોહર લોહિયાનો હતો – સમાજવાદનો. અને એક વિચારધારા રાષ્ટ્રીય સ્વયંસેવક કહેતા આર.એસ.એસ.ની હતી. હિન્દુઓ સંગઠિત થશે તો આ દેશનું હિત સધાશે તેમ સંઘના સ્વયંસેવકો માનતા હતા. તેમના માટે બધાથી સર્વોપરી આ દેશ હતો. તેમણે પણ ગાંધીજીની જેમ સ્વદેશી અપનાવેલું. સ્વદેશી જાગરણ મંચ તેમાંથી જ જન્મેલો. આર.એસ.એસ. સાથે સંકળાયેલા લોકો પણ સાદગીમાં માનનારા હતા. દેશ સામે વિપદા આવી હોય ત્યારે પક્ષકારણ ભૂલીને કોંગ્રેસને મદદ કરનારા હતા. આર.એસ.એસ. અને તેને સંલગ્ન સંસ્થાઓ પણ ભારતીય ભાષાઓ, ભારતીય પહેરવેશ, ભારતીય સંગીતને ઉત્તેજન આપનારી અને તેમાં દૃઢતાથી માનનારા હતા.

પણ આ બધી વિચારધારાઓમાં માનનારા લોકો જ્યારથી સત્તા પર આવવા લાગ્યા ત્યારથી વિચારધારાનું નિકંદન નીકળવા લાગ્યું. એવું નથી કે આ બધી વિચારધારામાં માનનારા કોઈ છે જ નહીં, પણ જે છે તેમને હાંસિયામાં ધકેલવાની પ્રવૃત્તિ, જે- જે લોકો સત્તામાં આવ્યા તેમણે શરૂ કરી. ડાબેરીઓ સત્તામાં આવ્યા તો તેમણે સોમનાથ જેવા ચુસ્ત ડાબેરીઓને – જ્યોતિ બસુને હાંસિયામાં ધકેલ્યા. કોંગ્રેસ સત્તામાં આવ્યો તો ધીમેધીમે સર્વોદયવાદી – ગાંધીવાદી વિચારસરણી અને તેમાં માનનારા લોકો કોરાણે ધકેલાવા લાગ્યા. આર.એસ.એસ.નો સમર્થક ભાજપ સત્તામાં આવ્યો તો તેમાંય પક્ષના ચુસ્ત વિચારધારાવાળા મુરલી  મનોહર જોશી, ગોવિંદાચાર્ય જેવા લોકો હાંસિયામાં ધકેલાવા લાગ્યા. માત્ર આ રાજકીય પક્ષોની વાત જ નથી, આ પક્ષોની ભગિની સંસ્થાઓના પણ આવા જ હાલ છે. સેવાદળ ક્યાં જોવા મળે છે તે કહેશો? એન.એસ.યુ.આઈ. શું કરે છે? ડાબેરીઓની સ્ટુડન્ટ ફેડરેશન ઓફ ઇન્ડિયા શિક્ષણને સોંઘુ કરવા અને બદીઓથી બચાવવા શું કરી રહ્યું છે? શ્રમજીવીઓના અને મજૂરોના અનેક પ્રશ્નો છે. આજે કોઈને કાયમી રીતે નોકરીએ લેવાતા જ નથી. કોન્ટ્રાક્ટ પર જ લેવાય છે. કામના કોઈ નિર્ધારિત કલાકો જ નથી. બળદની જેમ કામ લેવાય છે – ઢસરડા કરાવાય છે. ગમે ત્યારે નોકરીમાંથી પાણીચું આપી દેવામાં આવે છે. તેના માટે ડાબેરીઓના મજૂર સંઘો શું કરે છે? આર.એસ.એસ.ની શાખાઓમાં સંખ્યા ઘટી રહી છે. તેનાં અન્ય સંગઠનો – વિહિપ, અભાવિપ, સ્વદેશી જાગરણ મંચ, વિદ્યા ભારતી, સંસ્કાર ભારતીના પણ મોટા ભાગે આવા જ હાલ છે. વિદ્યાર્થીઓ માટે અભાવિપએ છેલ્લે કયું સફળ આંદોલન કર્યું યાદ આવે છે? સ્વદેશી ચીજોની વાતો તો ભૂલાઈ જ ગઈ છે. સંઘ સાથે જોડાયેલા ભારતીય મઝદૂર સંઘ અને ભારતીય કિસાન સંઘ કેમ ક્યાંય ચિત્રમાં દેખાતો નથી?

કારણ કે હવે લગભગ બધા જ એકસરખી વિચારસરણીના થઈ ગયા છે – ચાહે તે કોંગ્રેસી હોય, ભાજપી હોય કે ડાબેરી કે પછી સમાજવાદી. આ બધાનો વાદ હવે મૂડીવાદ જ છે. મૂડી ભેગી કરવાનો. એટલે તો જે નેતા સ્કૂટર પર ફરતો હોય તે ચૂંટાયાના પાંચ જ વર્ષમાં મોંઘી દાટ કાર લઈને ફરતો થઈ જાય છે. એટલે તો આટઆટલી મોંઘવારી વધવા છતાં, આટઆટલા કૌભાંડો છતાં વિપક્ષો કંઈ અસરકારક આંદોલન નથી, જે કરે છે તે દંભી દેખાવ જ કરે છે. શાસક પક્ષ અને વિપક્ષની મોટા ભાગે હવે મિલીભગત જ હોય છે. આ બધા પક્ષો કેડરબેઝ્ડ (કાર્યકરો આધારિત) હતા, તેના બદલે નેતાઓ જ જોવા મળે છે. કોંગ્રેસીને પૂછશો તો તેને ગાંધીજીના જીવન વિશે ખાસ ખબર નહીં હોય. તેમની વિચારસરણી વિશેની તો વાત જ નથી. ભાજપીને પૂછશો તો શ્યામાપ્રસાદ મુખર્જી, દિનદયાળ ઉપાધ્યાય, દત્તોપંત ઠેંગડી, નાનાજી દેશમુખ, અટલ બિહારી વાજપેયી વગેરે વિશે ખાસ ખબર નહીં હોય, ડો. કેશવ બલિરામ હેડગેવાર અને મા.સ. ગોળવળકર વિશેની તો વાત જ જવા દો. ડાબેરીઓમાં પણ માર્ક્સના સિદ્ધાંતો વિશે ફૂલ્લી પાસ થવાય તેટલા માર્ક્સ મળે તેટલું પણ કદાચ જ્ઞાન નહીં હોય.

આ બધા ચિત્રમાં અત્યારે અણ્ણા હઝારે અને બાબા રામદેવમાં આશાનું કિરણ દેખાય છે, પણ અણ્ણાની આસપાસ સ્વામી અગ્નિવેશ જેવાં તત્ત્વો છે જે એમ કહે છે કે અમરનાથ યાત્રા તો પાખંડ છે (તો પછી મક્કાની યાત્રાને શું કહેશો?) સ્વામી અગ્નિવેશનો નક્સલવાદીઓ પ્રત્યે કૂણું વલણ જગજાહેર છે. અગ્નિવેશ કપડાં તો ભગવાં ધારણ કરે છે, પણ વિચારોની રીતે તે દંભી બિનસાંપ્રદાયિક જ લાગે છે. બાબા રામદેવ આ દેશની સંસ્કૃતિ પ્રમાણે શાસન લાવવાની, કાળું નાણું પાછળ લાવવાની વાતો કરે છે, પરંતુ અગાઉના પક્ષોના અનુભવો જોતાં, તેમની વાતો કેટલી માનવી? વળી તેઓ પણ ભગવા વસ્ત્રો પહેરીને મુસ્લિમોને ખુશ કરવા તેમની ટોપી પહેરેલા દેખાયા હતા (આવું કદાચ મુસ્લિમો પણ નહીં ઈચ્છતા હોય).

કોઈ સાચા અર્થમાં આ દેશની પ્રજાનો હિતચિંતક નથી, જે મધ્યમ વર્ગની ચિંતા કરે. જે ગરીબોની ચિંતા કરે. જે તટસ્થ રીતે વિચારી શકે. જે સાચા અર્થમાં પંથનિરપેક્ષ હોય. કોઈ પણ પંથની તરફેણ ન કરતો હોય. તુષ્ટિકરણ તો બિલકુલ નહીં. જે ઉદ્યોગગૃહોને વેચાઈ ન ગયા હોય. જે આ દેશના હિતને સર્વોપરી ગણતો હોય. આવા લોકોના નેતૃત્વના અભાવે દેશમાં ચોતરફ અરાજકતા જેવું છે. રસ્તા તો બને છે, પરંતુ વારંવાર ખાડા પડી જાય છે. પરિણામે કોન્ટ્રાક્ટરોના અને નેતાઓના ઘર ભરાય છે. બધું જ ખાનગી ખાનગી (બધી રીતે  – ખાનગીકરણની રીતે ય તે અને દેશની પ્રજાને કે ચૂંટાયેલા વિપક્ષને વિશ્વાસમાં લીધા વગર ઘરમેળે) થઈ રહ્યું છે. સંસદમાં થોડા દિવસ સત્ર મળે છે અને તેમાંય હાજરી પૂરવાના હેતુથી જ સાંસદો આવે છે. કોઈ મુદ્દે તોફાન મચાવે એટલે બેઠક મોકૂફ રાખવામાં આવે. એટલે પત્યું. કોઈ શાળાના વર્ગમાં તોફાની તોફાન કરે એટલે શિક્ષક વર્ગ છોડી જતા રહે અને વિદ્યાર્થીઓ ઘરે જતાં રહે તેના જેવું. વિધાનસભાઓમાં પણ આવું જ હોય છે. દેશ આખો ભ્રષ્ટાચારથી લિપ્ત હોય તેવું ચિત્ર આભાસે છે, જે મહદંશે સાચું પણ છે. હવે તો ન્યાયાલયો પણ ભ્રષ્ટાચારથી બાકાત નથી.

મૂળ તો પ્રજા પણ શાસકો અને વિપક્ષો જેવી જ છે. પ્રજાનો મોટો વર્ગ પણ ભ્રષ્ટાચાર કરે જ છે. તેમને પણ આ ફાવી ગયું છે. પ્રજા વહેંચાયેલી છે, સ્ત્રી – પુરુષોમાં. હિન્દુ – મુસ્લિમોમાં. મરાઠી – બિહારીઓમાં. તમિલ – કન્નડમાં. દલિત – સવર્ણોમાં. ખેડૂતોમાં. ગુરુઓમાં. પરિણામે સ્ત્રી પર અત્યાચાર થાય તો સ્ત્રીઓને લગતો વર્ગ જ અવાજ ઉઠાવે છે. ખેડૂતોના પ્રશ્નો હોય તો ખેડૂતોના સંગઠનો જ લડત આપે છે. રામજન્મભૂમિ હોય તો હિન્દુ સંસ્થાઓ ખોંખારા ખાતી આગળ આવી જશે. મરાઠીઓને બિહારી નથી જોઈતા. તમિલોને કન્નડ. દલિતોને હજુ અનામતથી સંતોષ નથી અને સવર્ણો હજુ ય સામંતશાહી અને જામીનદારી મિજાજમાં જ જીવે છે. નિરાશારામને કંઈ થાય તો તેના સાધકો મેદાને આવી જશે. પણ એક સર્વસામાન્ય અવાજ ક્યાં છે? કેમ ખેડૂતોના પ્રશ્નો હોય તો દલિતો તેને ટેકો ન આપે? કેમ સ્ત્રીઓના સાચા પ્રશ્નો હોય કે ભ્રષ્ટાચાર કે કોઈ કૌભાંડની વાત હોય તો હિન્દુ કે મુસ્લિમ સંસ્થાઓના આદેશ કે ફતવા નથી છૂટતા?

બીજી તરફ, પ્રજાને વિકલ્પ પણ મળતો નથી. (બાકી વિકલ્પ મળે તો શાસકોને ય જવું જ પડે છે તે આપણે પ. બંગાળ અને તમિલનાડુની તાજેતરની વિધાનસભા ચૂંટણીમાં જોયું જ છે. ) પ્રશ્ન એક જ છે – જાયે તો જાયે કહાં? અને આ ચિત્ર પાછું રાષ્ટ્રીય સ્તરે જ નથી, આંતરરાષ્ટ્રીય સ્તરે જ છે. પહેલાં યુ.એસ.એસ.આર. હતું ત્યારે યુ.એસ.એ.ની દાદાગીરી આટલી ચાલતી નહોતી. હવે તો વિશ્વસ્તરે પણ એક જ વાદ ચાલે છે – મૂડીવાદ.