Posted in hindu, sanjog news, satsanshodhan

આ દિવાળીથી માત્ર લાભનું જ નહીં, શુભનું પણ વિચારીએ

(આ લેખ સંજોગ ન્યૂઝની સત્સંશોધન કૉલમમાં તા.૧૮/૧૦/૧૭ના રોજ પ્રકાશિત થયો.)
આવતીકાલે દિવાળી. ઘર, શેરી અને દુકાનો-સંસ્થાઓ પ્રકાશથી ઝગમગી ઉઠશે. દરેક ઘરની બહાર દીવડાઓ ટમટમતા દેખાશે. તો આંગણામાં કરાયેલી સુંદર મજાની રંગોળી પણ ઘરની સજાવટ કરતી હશે. જો દરેક ઘરની રંગોળીનો અભ્યાસ કરવામાં આવે તો પણ ખ્યાલ આવશે કે રચનાત્મક કુદરતે દરેક ગૃહિણીમાં સર્જનાત્મકતા ઠાંસી-ઠાંસીને ભરેલી છે. એ કહેવાની જરૂર નથી કે મોટા ભાગે રંગોળીઓ ઘરની લક્ષ્મી ગણાતી ગૃહિણીઓ જ કરતી હોય છે.

મૂળ રંગો લાલ, પીળો અને વાદળી જ્યારે અવનવી ડિઝાઇનમાં પૂરાઈને નિખરે છે ત્યારે એ રંગોળીને જોઈને લક્ષ્મીજીને પણ ઘરમાં પધારવાનું મન થયા વગર રહે ખરું? જ્યારે આસો મહિનાના બીજા-ત્રીજા સપ્તાહમાં ઘરને ચોખ્ખું ચણાક કર્યું હોય ત્યારે સહુ કોઈને એ ઘર તરફ આકર્ષણ જાગે, ચાહે તે નાનું ઘર હોય કે મોટું, એનાથી કોઈ ફરક નથી પડતો. માત્ર ભારત નહીં જાપાનમાં પણ સ્વચ્છતામાં પ્રભુતા મનાય છે. અસ્વચ્છતા, ગંદકી એ રાક્ષસ સાથે જોડાયેલું છે તેમ જાપાનીઓ પણ માને છે અને તેઓ તો પોતે ગંદકી ન કરી હોય તો પણ તેને સાફ કરવામાં કોઈ શરમ રાખતા નથી.

ગયા ૨૦૧૪ના ફિફા વિશ્વ કપ વખતે આર્જેન્ટિના સામે ભલે જાપાનની ફૂટબોલ ટીમ હારી ગઈ હોય, પરંતુ જાપાનના દર્શકોએ આખું સ્ટેડિમય સાફ કરીને લોકોનાં હૃદય જીતી લીધાં હતાં. ભારતીય દર્શકો તેમની જગ્યાએ હોત તો શું કરત? ભારતીય ખેલાડીઓનો હુરિયો બોલાવત, પ્લાસ્ટિકની બોટલોનો ઘા કરત અને બીજી ગંદકી કરત તે અલગ!

દિવાળીમાં આપણાં ઘરો પર આપણે શુભ-લાભના પ્રતીકો પણ ચિતરીએ કે સ્ટિકર ચોંટાડીએ છીએ. પરંતુ તેનો અર્થ જાણો છો? ધાર્મિક માન્યતા તો એવી છે કે સ્વસ્તિક એ ગણપતિજીનું પ્રતીક છે, રિદ્ધિ-સિદ્ધિ એ તેમની પત્નીઓ છે અને શુભ-લાભ એ ગણપતિજીના પુત્રો છે. શુભ વગર લાભ આવતો નથી અને આવે તો પણ ટકતો નથી. આખી કથાનો ભાવ એટલો છે કે, ઑગસ્ટ આસપાસ વિસર્જનના દેવ શંકર ભગવાનની ઉપાસના પછી સપ્ટેમ્બર આસપાસ આવતી (હિન્દુ પંચાંગ મુજબ ભાદ્રપદની ચતુર્થી) ગણેશ ચતુર્થીથી નવાં કાર્યના શ્રી ગણેશ કરવા તેમની ઉપાસના કરવાની. નવા કાર્ય માટે દુનિયાનું ઝીણી નજરે નિરીક્ષણ કરતી ગણપતિજી જેવી આંખો, દુનિયાને ધીરજથી સાંભળવા માટે સૂપડા જેવા કાન, કોઈ પણ રહસ્યને સાચવી રાખતું મોટું પેટ અને ઉંદર જેવા ચંચળ મન પર કાબૂ કરી સવારી આટલું જોઈએ. અને એ ગણપતિજીની જેમ માતાપિતાની આસો મહિનામાં ભક્તિ કરો (મર્ડરના કહો ના કહો કે જિસ્મના જાદુ હૈ નશા હૈ જેવાં ગીતો પર નાચો એ ભક્તિ નથી) તો દિવાળીમાં લક્ષ્મીજી આવે. અને તે માટે પણ શુભ-લાભ તો જરૂરી છે જ. નકરા લાભથી ન ચાલે.

આજનો ભૌતિક યુગ લાભનું જ વિચારવા પ્રેરે તે સ્વાભાવિક છે, પરંતુ દિવાળીના તહેવારો શુભ તરફ પણ એટલું જ ધ્યાન આકર્ષે છે. મારો લાભ શેમાં છે, મને શેમાંથી લાભ છે, તેવા વિચારોની સાથે મારું શુભ શું છે, શેમાં છુપાયેલું છે તે પણ વિચારવું જોઈએ. આજે દુનિયા વધુ ને વધુ એકલપટી થઈ રહી છે. પહેલાં ટ્રેનમાં જતા કે બસમાં જતાં તો પરિચય કેળવી લેતા. આખે આખો બાયોડેટા જાણવા મળતો અને ભલું હોય તો કોઈક ને કોઈક રીતે સંબંધ પણ શોધી કઢાતો. તમારા મામાના સાઢુભાઈ તો અમારા ગામના, લે તો તો તમે અમારા ભાણેજ થાવ. એટલું જ નહીં, પણ પોતે નાસ્તો કરતા હોય તો સામેવાળા પ્રવાસીને અચૂક આપે. આજે આ ભાવના લુપ્ત થઈ ગઈ છે. મોટાં શહેરોમાં તો ફ્લેટમાં બાજુમાં કોણ રહે છે, શું કરે છે, કુટુંબમાં કોણ છે તે પણ ખબર નથી હોતી. જો આવું કોઈ પૂછવા જાય તો તેને પંચાત ગણવામાં આવે છે અને વેવલાઓ તો ચાંપલી ભાષામાં આ અમારી પ્રાઇવસીનો ભંગ છે તેવું કહે છે. હા, હદ બહારની અને કુથલી કરવાના ઈરાદાથી કરાતી પંચાત અસ્વીકાર્ય જ છે, પરંતુ સારા ઈરાદાથી જો પૂછપરછ થાય તો તેમાં કોઈ વાંધો ન હોવો જોઈએ.

થોડા સમય પહેલાં વૉટ્સએપ પર એક સરસ ફૉટો તેમજ કૅપ્શન જોવા મળેલું. ગામને પાદર કેટલાક વૃદ્ધો બેઠા છે અને ફૉટો કૅપ્શન હતું- જૂના જમાનાના સી.સી.ટી.વી. કેમેરા. જે કોના ઘરે કોણ આવ્યું ને કોણ ગયું, કોણ ગામમાં માંદું છે અને કોના ઘર પાસે કૂતરી વિંયાઈ ત્યાં સુધીની જાણકારી રાખતા. હવે તો કેટલાંક શહેરોમાં એડ્રેસ પૂછો તો મોઢું ફેરવી જવાની ઘટના બને છે. અમરેલી સહિતના સૌરાષ્ટ્રમાં તો એડ્રેસ પૂછ્યું હોય તો ઘર સુધી સાથે આવે તેવું બને. ના, એવું નથી કે નવરા છે એટલે આવું કરે છે. સૌરાષ્ટ્રમાં નવરા કોઈ નથી. દરેક પાસે પર્યાપ્ત પ્રવૃત્તિ છે. હા, કેટલાક પાનના ગલ્લે ટાઇમપાસ કરતા હશે. કેટલાક ઓટલા ભાંગતા હશે, પરંતુ મોટા ભાગના પાસે કામનો કોઈ પાર નથી. બને કે તે બધા સમાજ જેને આજે જરૂરી માને છે તે અર્થોપાર્જન માટે નહીં પણ હોય, સમાજસેવા માટેનાં કામો હશે.

અને એટલે જ કહેવાનું મન થાય કે સૌરાષ્ટ્રની આગવી સંસ્કૃતિને જાળવી રાખજો. અત્યારે પૈસા કમાવો અને જલસા કરોનો સ્વાઇન ફ્લુથી પણ ખતરનાક વાઇરસ ઝડપથી પ્રસરી રહ્યો છે. પૈસા કમાવવા અને જલસા કરવા પણ જરૂરી છે, પરંતુ સૌરાષ્ટ્રની જે આગવી ઓળખ છે- ધર્મ, સેવા, પરોણાગત, લજ્જા, મર્યાદા, ચમચાગીરી નહીં, પણ સત્ય માટેની લડત, તેને જાળવી રાખજો, એટલું જ નહીં, પરંતુ જો રખે ને નોકરી-ધંધા માટે સૌરાષ્ટ્રની બહાર જવાનું થાય તો તેને ત્યાં પણ સુવાસની જેમ ફેલાવજો.

આ નૂતન વર્ષે બીજો એક સંકલ્પ પણ લેવા જેવો છે. તે એ કે બને તેટલી ભારતીયતા અપનાવીશું. જન્મદિવસ હોય કે અન્ય કોઈ પ્રસંગ, મીણબત્તીને ફૂંક મારીને ઓલવી નાખી અંધારુ કરવાના બદલે દીપ પ્રાગટ્ય કરીશું. કેક ચોપડીને મોઢું ગંદુ કરવાના બદલે, લાડુ કે અન્ય કોઈ મીઠાઈથી મોઢું મીઠું કરીશું. વારેતહેવારે માતાપિતાને અને વડીલોને પગે (ઘૂંટણે નહીં) સ્પર્શીને તેમના આશીર્વાદ જરૂર લઈશું. આ રીતે કરવામાં એક આખું ચક્ર- એક આખી સર્કિટ પૂરી થતી હોય છે. જરા ચિત્રની કલ્પના કરજો. તમે પગે લાગો, તમારા હાથ વડીલોના પગને સ્પર્શે ત્યારે વડીલોના હાથ તમારા માથાને સ્પર્શે છે. આમ, વડીલોમાંથી ઊર્જા, શુભ તરંગો તમારા શરીરમાં પ્રવેશે છે. આ કદાચ વિજ્ઞાને હજુ સાબિત નથી કર્યું, પરંતુ વિજ્ઞાને તો એવી ઘણી બધી ચીજો પાછળથી સ્વીકારી જે પહેલાં ઋષિ-મુનીઓ કહી ગયા. પૃથ્વી સૂર્યની આસપાસ ફરે છે તેવું વિજ્ઞાને કહ્યું તે પહેલાં આપણાં પુરાણોમાં કહેવાયેલું. આનો અર્થ એ નથી કે વિજ્ઞાન સાબિત કરે તે પછી જ માનવું.

આ ઉપરાંત આવા કોઈ પ્રસંગે ગાયને ઘાસ નીરીએ, વંચિત વર્ગના લોકોને ઘરે બોલાવી ચા-પાણી- નાસ્તો કરાવીએ-જમાડીએ. અથવા તેમને ત્યાં જઈને ચા-પાણી કરીએ. અને હા, મંદિરે અચૂક જઈએ અને મંદિરે જતી વખતે ધ્યાન રાખીએ કે જેમ લગ્નમાં ચોક્કસ પ્રકારનાં વસ્ત્રો પહેરીએ, મરણમાં ચોક્કસ પ્રકારનાં કપડાં પહેરીએ, કૉર્પોરેટ મીટિંગમાં ચોક્કસ પ્રકારનાં સૂટ-બૂટ પહેરીએ તેમ મંદિરે જવું હોય તો ટીશર્ટ, બરમૂડા, ચડ્ડીમાં ન જવાય. જગતનિયંતાને મળવા શું કોઈ પણ ડ્રેસમાં જશું? મંદિર એ પ્રચંડ ઊર્જાનાં કેન્દ્રો છે. ત્યાં કોઈ પણ વસ્ત્રોમાં કે કોઈ પણ અપવિત્ર અવસ્થામાં જવાથી તેની અવળી અસર થઈ શકે. એટલે જ પૂજાપાઠના પણ આસનો, હાથમાં દર્ભની વીંટી, રેશમી અથવા સુતરાઉ વસ્ત્રો પાછળ ચોક્કસ વૈજ્ઞાનિક કારણો છે. વિશ્વમાં વીજચુંબકીય તરંગો મહત્ત્વનો ભાગ ભજવે છે. ટીવી, વિડિયો, મોબાઇલ ફોન, વાઇફાઇ વગેરે આ તરંગો વગર કંઈ નથી. અને ઘરે કે મંદિરે પૂજાપાઠ, મંદિરમાં દર્શન કરતી વખતે આવા તરંગો નીકળે તો તેની ઊર્જાને રેશમી વસ્ત્રો પોતાની તરફ આકર્ષીને સંગ્રહી શકે છે.

આપણી તકલીફ શું છે કે આપણને વિદેશી લેખકના ઉદાહરણ દઈએ તો વાત વધુ ગળે ઉતરે. જિમ બર્જ નામના એક લેખકે તેમના પુસ્તક ‘પ્રેયર, ક્વૉન્ટમ ફિઝિક્સ એન્ડ હૉટલ મેટ્રેસીસ’ પુસ્તકમાં બહુ સારું ઉદાહરણ આપ્યું છે- આ મંદિર, પૂજાપાઠ વગેરેને સમજવાનું. તેમણે લખ્યું છે, “જો હું મોટા શહેરમાં હોઉં, તો હર હંમેશ હજારો લોકો એકબીજા સાથે મોબાઇલ ફૉનથી વાતો કરતા હશે અને તે તરંગો મારા શરીરમાંથી નીકળતા હશે, પરંતુ મારો ફોન તે પકડતો નથી. હું તો માત્ર તે જ તરંગોને પકડી શકું છું અને તેને સમજી શકું છું જેના માટે મારી પાસે યોગ્ય ડિવાઇસ છે.” ભગવાનના તરંગો પકડવા હોય તો ગમે તે ડિવાઇસ ન ચાલે. તેના માટે વર્ષોના પ્રેક્ટિકલ એક્સપેરિમેન્ટ કર્યા પછી સાયન્ટિસ્ટોને પણ ટક્કર મારે તેવા ઋષિ-મુનિઓએ કહેલી રીતભાત અપનાવવી પડે.

નૂતન વર્ષાભિનંદન.

Advertisements
Posted in hindu, sanjog news, vichar valonun

હિન્દુઓનો દેશ કયો? એક પણ નહીં!

(સંજોગ ન્યૂઝની વિચાર વલોણું કૉલમમાં તા.૧૫/૧૦/૧૭ના રોજ આ લેખ પ્રકાશિત થયો.)

શું ન્યાયના દેવી આંધળાં છે? શું ટોચના હોદ્દાઓ પર બેઠેલા લોકોએ હિન્દુ વિરોધી હોવું અનિવાર્ય છે? આવા પ્રશ્નો સોશિયલ મિડિયા પર એટલા માટે પૂછાઈ રહ્યા છે કે સર્વોચ્ચ ન્યાયાલયે દિલ્લી અને એનસીઆરમાં દિવાળી પર ફટાકડા ફોડવા પ્રતિબંધ મૂક્યો છે. પ્રતિબંધ દિલ્લીમાં લાગ્યો પણ તેની અસર પૂરા દેશમાં વર્તાઈ રહી છે. સોશિયલ મિડિયા પર લોકોના આક્રોશસભર સંદેશાઓની ભરમાર થઈ છે.

સુપ્રીમે પહેલાં દહી-હાંડીની ઊંચાઈ ૨૦ ફીટથી વધુ ન રાખવા આદેશ આપ્યો. તે પછી ૧૪ વર્ષથી નીચેનાં બાળકોને દહી-હાંડીની સ્પર્ધામાં ભાગ ન લેવા પર પ્રતિબંધ મૂક્યો. ચીન-જાપાન વગેરે અનેક દેશો ઑલિમ્પિકની પૂર્વ તૈયારી માટે ‘કેચ ધેમ યંગ’નું સૂત્ર અપનાવી નાનપણથી જ બાળકોને આકરું પ્રશિક્ષણ આપી તૈયાર કરે છે અને એટલે જ આ દેશો ઑલિમ્પિકમાં મેદાન મારી જાય છે. શું આપણે આપણાં બાળકોને ફોફાં જેવાં પોચટ બનાવી રાખવા માગીએ છીએ?

અત્યારે આપણા દેશમાં લગભગ બધી ચેનલો પર નાચવા-ગાવાના રિયાલિટી શૉની ભરમાર છે અને માબાપો મોટી સંખ્યામાં પોતાનાં બાળકોને નાનપણથી જ લાઇમલાઇટમાં લાવવા માગે છે અને તેમના પૈસે તાગડધિન્ના કરવાનો પણ ક્યાંક છુપો વિચાર કોઈ-કોઈ માબાપના મનમાં હોઈ શકે છે. આપણા દેશમાં આમેય શારીરિક પ્રવૃત્તિઓ ઘટતી જાય છે. રમતના નામે માત્ર ક્રિકેટ રમાય છે. દોડાદોડી, કુશ્તી, આંબલીપીપળી વગેરે રમતો ઘટી ગઈ છે. મેદાનો પણ મોટાં શહેરોમાં રહ્યાં નથી. તો શું આપણે આપણાં બાળકોને ભાંડ બનાવવા માગીએ છીએ?

અલબત્ત, એ પણ મહાન કલા છે, પરંતુ માત્ર એ કલા પાછળ જ દોટ લગાવવી એ વાજબી નથી. નાનપણમાં જ બાળકને લાઇમલાઇટ મળી જાય અને મોટા થયા પછી એ જો પ્રસિદ્ધિથી દૂર થઈ જાય તો તે ડિપ્રેશનનો ભોગ બને તેવી ભરપૂર શક્યતા રહે છે. વળી, નાનપણથી રિયાલિટી શૉના કારણે ભણતર પણ મોટી અસર પડે છે. બાળકનું બાળપણ છિનવાઈ જતું હોય છે. રિયાલિટી શૉમાં આમેય બાળકને ગર્લફ્રેન્ડ અંગે વાત કરવામાં આવે છે (સારેગમપ જોઈ લેજો), તેને સ્ટાઇલિશ બનાવી નાનપણથી જ અમુક પ્રકારના કપડાં પહેરવાં ફરજ પડાય છે, અને માબાપને પણ કોઈ વાંધો નથી હોતો કારણકે તેના માટે પછી બાળક નૉટ છાપવાનું મશીન બની જાય છે. અને બાળકના કારણે તેઓ પણ લાઇમલાઇટમાં આવે છે.

દહીહાંડી પછી સુપ્રીમે જલ્લીકટ્ટુ પર પ્રતિબંધ મૂક્યો. પ્રાણીઓના અધિકારની ચિંતા કરતી સંસ્થાઓની અરજીના આધારે સુપ્રીમે આમ કર્યું. મકરસંક્રાંતિ પર પણ જીવદયાના નામે કેટલીક સંસ્થાઓ પતંગ ન ચગાવવા અભિયાન ચલાવે છે. સુપ્રીમ કૉર્ટે નેશનલ ગ્રીન ટ્રિબ્યુનલ દ્વારા માંજા પર મૂકાયેલા પ્રતિબંધને ઉઠાવી લેવા ના પાડી દીધી હતી. આ સંસ્થાઓને ગાય કપાય તેમાં કોઈ વાંધો નથી. શું ગાયના કોઈ અધિકાર નથી? જલ્લીકટ્ટુના બહાને તો બળદનું સંવર્ધન થાય છે. જ્યારે ગાય કપાય તેનાથી દેશના અર્થતંત્રને મોટો ફટકો પડે છે. પ્રાણીઓના અધિકારની ચિંતા કરતી ‘પેટા’ જેવી સંસ્થાઓને માત્ર હિન્દુ તહેવાર અને હિન્દુ પરંપરા જ નજરે પડે છે? બકરી ઈદ પર મોટી જબ્બર સંખ્યામાં બકરીઓ કપાય છે, તો શું બિચારી બકરીઓના કોઈ જીવવાના અધિકાર નથી?
મકરસંક્રાંતિ પર પતંગ ન ચગાવવાના અનુરોધ સાથે નીકળી પડતી સંસ્થાઓને ઈંડાંથી લઈને અન્ય માંસાહાર સામે કોઈ વાંધો નથી? તેમને શાકાહારી વસતિમાં ઈંડાં અને માંસની લારી-દુકાન કરતા વિધર્મીઓ સામે પણ કોઈ વાંધો નથી હોતો. કેમ?

અને પૂરા સન્માન સાથે જજસાહેબોને તથા મિડિયાના ચોક્કસ વર્ગને પ્રશ્ન કરવાનું મન થાય કે પ્રદૂષણ શું માત્ર હિન્દુ તહેવારોમાં જ થાય છે? જે ધર્મે પર્યાવરણની સૌથી વધુ ચિંતા કરી, વૃક્ષ પૂજવાનો મહિમા ગાયો, નદીઓને માતા માની, તે ધર્મ પર જ પ્રહાર કેમ? હોળીમાં કહેશે કે તિલક હોળી રમો. પાણી ન વેડફો. કેમિકલ રંગોવાળી વાત સ્વીકાર્ય છે, પરંતુ પાણી ન વેડફવાની વાત અસ્વીકાર્ય છે. તો તો પછી ભારતમાં છાશવારે રમાતી ક્રિકેટ મેચો પર પણ પ્રતિબંધ મૂકવો પડે. આઈપીએલ પર પણ પ્રતિબંધ મૂકવો પડે. ક્લબોમાં થતા રેઇન ડાન્સ અને ફિલ્મોમાં વરસાદી ગીતોમાં પાણીના વેડફાટ પર પણ પ્રતિબંધ મૂકવો પડે. કૉલ્ડ ડ્રિંક્સ બનાવતી કંપનીઓ પણ ભૂગર્ભ જળ ખાલી કરી રહી છે તેના પર પણ પ્રતિબંધ મૂકવો પડે. ગણેશોત્સવ વખતે પણ પર્યાવરણની ચિંતા
થાય તે વાજબી છે, પરંતુ આજે સરેરાશ હિન્દુને એવી લાગણી થઈ રહી છે કે તે આ દેશમાં બહુમતીમાં હોવા છતાં દ્વિતીય દરજ્જાનો નાગરિક છે. અર્થાત્ મુસ્લિમોના શાસનમાં તેને જે અન્યાય થતો હતો તેમાં કોઈ ફરક આવ્યો નથી.

આજે પશ્ચિમ બંગાળ જેવા રાજ્યમાં હિન્દુ દુર્ગા મૂર્તિનું વિસર્જન કરી શકતો નથી કારણકે મોહર્રમનો તહેવાર છે. પ. બંગાળના કેટલાંક ગામોમાં તો કેટલાંક કટ્ટર મુસ્લિમોના વિરોધના કારણે દુર્ગા પૂજા પણ નથી થઈ શકતી. ગુજરાતમાં જ્યાં હિન્દુવાદી પક્ષની સરકાર છે ત્યાં નવરાત્રિ જે વર્ષમાં એક જ વાર નવ દિવસ જ હોય છે તેમાં રાત્રે ૧૨ વાગ્યા ગરબા રમવા અથવા કમ સે કમ લાઉડ વૉલ્યૂમ સાથે મ્યૂઝિક વગાડવા પર પ્રતિબંધ છે. તેમાં કંઈ ખોટું નથી. મોટા ભાગને નવરાત્રિમાં હવે ફિલ્મી ગીતો અને તેય ભદ્દા (‘મર્ડર’ના ‘કહો ના કહો’ અને ‘જિસ્મ’ના ‘જાદુ હૈ નશા હૈ’ જેવાં ગીતો) પર ડાન્સ થતો હોય તો તેને માતાજીની આરાધના ન જ કહી શકાય અને જેમને રમવામાં રસ નથી તેમને ટીવી જોવું હોય, વિદ્યાર્થીઓને વાંચવું હોય, વડીલને બીપી કે હાર્ટની તકલીફ હોય અને
ઘોંઘાટ સહન ન કરી શકતા હોય, વળી, આજુબાજુની સોસાયટીની કેસેટોનો અવાજ ભેગો મળીને ઘોંઘાટ સર્જતો હોય ત્યારે કમ સે કમ રાત્રે બાર પછી તો આ ઘોંઘાટ બંધ થવો જ જોઈએ. જેમને રમવું હોય તે ભલે એકદમ ધીમા અવાજે કેસેટ વગાડીને રમે.

આ વાત સાથે સહમત, પરંતુ વર્ષમાં એક વાર નવ દિવસના ઘોંઘાટની સામે દિવસમાં પાંચ વાર અઝાનના બેસૂરા અવાજ જ્યારે મસ્જિદોના લાઉડ સ્પીકર પરથી વહેલી સવારથી લઈને રાત સુધી સતત કાન પર અથડાયા કરે ત્યારે કોઈ સરકાર કે કૉર્ટને કોઈ તકલીફ પડતી નથી? ત્યારે આ દેશના બંધારણમાં સમાવાયેલું સાચું સેક્યુલરિઝમ ક્યાં માંસાહાર કરવા જતું રહે છે? વિશ્વના મોટા ભાગના દેશોમાં પૂજા-ઉપાસનાના જાહેર પ્રદર્શન પર પ્રતિબંધ છે ત્યારે આપણે તો ગમે ત્યાં નમાઝ પઢવા બેસી જતા હોય છે. કૉંગ્રેસ-તૃણમૂલ કૉંગ્રેસ જેવા સેક્યુલર પક્ષો શુક્રવારે નમાઝ પઢવા રજા આપે અથવા તો કામ પડતું મૂકીને વચ્ચે નમાઝ પઢવા જવા દે તેવું તો માત્ર ભારતમાં જ બને. ૩૧ ડિસેમ્બર પર દારૂની રેલમછેલ અને દારૂમાં વપરાતા પાણીની સામે કોઈને વાંધો નથી. ૩૧મી ડિસેમ્બરે આખી દુનિયામાં આતશબાજી થાય તો કોઈ વાંધો નથી. કેમ? કારણકે એ ખ્રિસ્તીઓનો તહેવાર છે એટલે?

અને ફટાકડા ફોડવાનો આદેશ આવ્યો તો ક્યારે આવ્યો? દિવાળીના માત્ર નવ દિવસ પહેલાં! દિવાળીના દિવસે કાંચીના સંત જયેન્દ્ર સરસ્વતીની ધરપકડ પણ આ જ દેશમાં થઈ શકે પરંતુ પોતાને આઈએસઆઈ એજન્ટ કહેતા ઈમામ બુખારીની ધરપકડ રમઝાન ઇદ તો શું, બીજા કોઈ દિવસે પણ કરવાની કોઈ પણ પક્ષના સત્તાધીશોમાં હિંમત ખરી? બીજું, ફટાકડા શું દિવાળી પર જ પ્રતિબંધિત રહેશે? લગ્નના વરઘોડાઓ, ક્રિકેટ મેચમાં વિજયની ઉજવણી, રાજકીય વિજય સરઘસ, હોળી, વગેરે અનેક પ્રસંગોએ ફટાકડા ફોડવા હવે પરંપરા બની ગયા છે. ત્યારે ફટાકડા ફોડાશે તો?

બીજો પ્રશ્ન એ પણ છે કે ફટાકડાના વેચાણ પર પ્રતિબંધ મૂકવાથી દેશના અર્થતંત્રને કેટલો ફટકો પડશે? ત્રીજો પ્રશ્ન એ છે કે શું પ્રદૂષણ માત્ર દિવાળીના તહેવારોમાં ફોડાતા ફટાકડાથી જ ફેલાય છે? કતલખાનાંઓ, વાહનો, ધમધમતી ફૅક્ટરીઓ, ઍર કંડિશનરો, જનરેટરો, કમ્પ્યૂટરો, મોબાઇલ વગેરે પણ વાયુ પ્રદૂષણનાં મોટાં સ્રોતો છે. જેમને પ્રદૂષણની એટલી જ ચિંતા થતી હોય તેમણે કારોનો ઉપયોગ બંધ કરી બસોમાં જવું જોઈએ, એસી ન વાપરવાં જોઈએ, કમ્પ્યૂટર અને મોબાઇલ વાપરવાનું બંધ કરવું જોઈએ. અને આ દેશમાં કતલખાનાં બંધ કરાવવાં જોઈએ.

જ્યારે ટ્રિપલ તલાકનો વિષય આવે ત્યારે ખંડપીઠમાં બેસનારા જજોની પસંદગી પણ ધર્મના આધારે કરવામાં આવે છે, અને તેના પર બહુમતી જજોના નિર્ણયોના પ્રતિબંધ મૂકાયો તે અભિનંદનને પાત્ર છે, પરંતુ તે માત્ર છ મહિના પૂરતો જ મૂકાયો છે. સરવાળે આ બધા નિર્ણયોના આધારે એવી છાપ ઉપસી રહી છે કે અત્યાર સુધી સરકારો તો લઘુમતીને થાબડભાણા અને હિન્દુઓને ચાબુક ફટકારવાની પ્રવૃત્તિ કરતી જ રહી હતી પરંતુ હવે ન્યાયતંત્ર પણ તેમાં ભળ્યું છે. મુસ્લિમો કે ખ્રિસ્તી દેશો માટે તો કદાચ અનેક ઈસ્લામી દેશો અથવા ખ્રિસ્તી દેશો છે પરંતુ હિન્દુઓ માટે તો ભારત સિવાય એકેય દેશ પોતાનો નથી. અમેરિકાથી લઈને બાંગ્લાદેશ અને હવે તો મ્યાંમારમાં પણ હિન્દુ સુરક્ષિત નથી, પણ હવે તો હિન્દુઓને એવું લાગવા લાગ્યું છે કે ભારતમાં પણ તે ખરેખર સુરક્ષિત છે? તેની પરંપરાઓ સુરક્ષિત છે?

Posted in hindu, sadhana, society

રામદેવજી: અપંગો-દલિતોની સેવા કરનાર, અસ્પૃશ્યતા સામે લડનારા રાજા

આજે રામદેવજીની વાત કરવી છે. ના, બાબા નહીં, પીરની. રામદેવ પીરની.

ગઈ કાલે રામદેવ પીરની હિન્દુ પંચાંગ (કેલેન્ડર) મુજબ (ભાદરવા શુક્લ દ્વિતીયા) જન્મજયંતિ ગઈ. ફરી એક વાર કહું કે ડાબેરીઓ, દલિતો તરફી કહેવાતી સંસ્થાઓ જે કુપ્રચાર કરે છે કે સવર્ણોએ તેમના પર અત્યાચારો જ કર્યા છે (અને સામે દલિતો દ્વારા થતા ખોટા એટ્રોસિટીના કેસો ભૂલી જવાય છે) ત્યારે રામદેવ પીરનો દાખલો ક્યારેય અપાયો હોય તેવું ધ્યાનમાં નથી આવતું. હા, રામદેવ પીરના ભક્તો ઘણા છે પણ બુદ્ધિજીવીઓના મોઢે ક્યારેય તેમનું ઉદાહરણ સાંભળવા નથી મળતું. કોઈ છાપામાં તેમને યાદ નથી કરાતા.

રાજસ્થાનનું પોખરણ આમ તો બે વાર પરમાણુ પરીક્ષણો માટે દુનિયામાં વધુ જાણીતું છે પરંતુ ત્યાંના રુણિચાના શાસક રાજા અજમલ તંવરના પુત્ર તરીકે આ મહાપુરુષનો જન્મ થયો. (ગુજરાતમાં પણ તેમને માનનારા લાખો-કરોડો લોકો છે. ગુજરાતીમાં તેનો ઉલ્લેખ રણુજા તરીકે થાય છે. એ પણ સાંસ્કૃતિક એકતાનું અનોખું ઉદાહરણ છે કે તેમના માટે હેલો એટલે કે પોકાર-વિનંતી એ જન્મે બંગાળી ગાયક મન્ના ડેએ ગાયો હતો.) તેઓ સ્વામી વિવેકાનંદજીની જેમ અલ્પાયુ જ જીવ્યા, પણ જે જીવ્યા તેમાં સદીઓ સુધી ન થાય તેવાં કામો તેમણે કર્યાં. તેમનું આયુષ્ય માત્ર તેંત્રીસ વર્ષ જ રહ્યું.

પ્રભુ રામ જેવું જ જીવન રામદેવ પીરનું રહ્યું. દશરથ રાજાને જેમ સંતાન નહોતાં તેમ અજમલ દ્વારકાનાથ શ્રી કૃષ્ણના પરમ ભક્ત હોવા છતાં તેમને સંતાન નહોતાં. વળી, ભૈરવ નામના રાક્ષસનો આતંક પણ રાજ્યની પ્રજાને હેરાનપરેશાન કરી રહ્યો હતો. આથી રાજા અજમલ દ્વારકાધીશના દર્શન કરવા દ્વારકા આવ્યા. ભગવાનના દર્શન કરતાં કરતાં રાજાની આંખમાં આંસું આવી ગયાં. કહે છે કે ત્યારે ભગવાનના તેમને સાક્ષાત દર્શન થયા અને ભગવાન શ્રી કૃષ્ણએ પોતાના પિતામ્બરથી તેમનાં આંસું લૂછ્યાં. ભગવાને કહ્યું કે “હું તારાં બધાં દુઃખો જાણું છું. માગ તારે માગવું હોય તે.”

રાજાએ માગ્યું કે “તમે મારા ઘરે પુત્ર તરીકે જન્મ લો અને રાક્ષસ ભૈરવને મારીને ધર્મની સ્થાપના કરો.” ભગવાને વચન આપ્યું અને પછી પહેલાં બલરામજીએ વીરમદેવ તરીકે અને શ્રી કૃષ્ણએ રામદેવ પીર તરીકે જન્મથી ક્ષત્રિય કુળમાં અવતાર લીધો. નાનપણમાં જ માતા મૈનાદેને પોતાની બાળ લીલા બતાવી. દાસી ગાયનું દૂધ લઈ આવી ત્યારે માતાજીએ તેને ગરમ કરવા ચૂલા પર મૂક્યું. એટલામાં લીલા બતાવવા બાળ રામે મોટા ભાઈ વીરમદેવને ચીંટિયો ભર્યો. વીરમદેવે ગુસ્સામાં રામને ધક્કો માર્યો. આથી રામ રોવા લાગ્યા. માતા તેમને શાંત કરવા ખોળામાં લઈ બેસી ગયા. એટલામાં ચૂલા પર મૂકેલું દૂધ ઉભરાઈ ગયું તો બાળ રામે ચમત્કાર બતાવતાં પોતાના હાથ લંબાવી તપેલી ઉતારી લીધી. આ જોઈ માતાજી અને દાસી સહિત તમામ લોકો દ્વારકાનાથનો જય જયકાર કરવા લાગ્યા.

આ જ રીતે દરજીએ બાળ રામ માટે કપડાંનો ઘોડો બનાવવા આપેલા કપડાંમાંથી થોડું કપડું ચોરી લીધું તો રામ એ ઘોડા પર બેસી આકાશમાં ચાલ્યા ગયા. આથી પિતા રાજાએ દરજીને જેલમાં પૂરી દીધો. થોડા સમય પછી રામદેવ પાછા આવ્યા ત્યારે દરજીએ પોતાની ભૂલ કબૂલી. રામદેવજી પાસે ક્ષમા માગી. રામદેવજીએ તેમની ભૂલ જતી કરી. આજે પણ ઘણા લોકો પોતાની માનતા પૂરી થાય તો રામદેવજીને કપડાંનો ઘોડો ચડાવે છે. તેમણે ભૈરવ રાક્ષસનો વધ કર્યો. બોહિતારાજ નામના વણિકને “જ્યારે ભીડ પડે ત્યારે યાદ કરજે, વહારે આવીશ” આવું કહી વચન આપ્યું અને જ્યારે તે દરિયાઈ માર્ગે આવી રહ્યો હતો અને એકાએક તોફાન આવ્યું ને તેણે પોકાર કર્યો ત્યારે રામદેવજી તેની વહારે આવ્યા અને ડૂબતું જહાજ બચાવેલું. બદલામાં તેની પાસે તે રામદેવજીને આપવા જે હાર ભેટ તરીકે લાવેલો (અને જેને જોઈને પછી તેને લાલચ આવી ગઈ કે આનું રામદેવજી શું કરશે? આ તો હું જ રાખી લઈશ, અને એટલે જ સમુદ્રમાં તોફાન આવેલું) તે હારની કિંમતમાંથી રામદેવજીએ વણિકને પાણી માટે તરસતા રાજસ્થાનના એ પ્રદેશ રુણિચામાં વાવ બનાવવા કહી. આ વાવડીનું નામ પરચા બાવડી છે અને રામદેવજીની કૃપાથી તેમનાં વચનો મુજબ જ તેનું પાણી ગંગા જેવું શુદ્ધ અને મીઠું છે.

શ્રી રામ હોય કે શ્રી કૃષ્ણ, દરેક સ્વરૂપે ભગવાન લીલાઓ ઉપરાંત ઘણાં બધાં એવાં કામો પણ કરે છે જે તેમને એક માનવતાના આદર્શ તરીકે સ્થાપે છે. ચમત્કાર માનવના હાથની વાત નથી. પરંતુ ભગવાને ઘણાં કામોને માનવ આદર્શ તરીકે રાખી શકે છે. જેમ કે પ્રભુ શ્રી રામે શબરીનાં એઠાં બોર ખાધાં, ગુહ રાજા અને કેવટ સાથે આત્મીય વ્યવહાર કર્યો, વનવાસી જેવા વાનરોની મદદ લઈ લડાઈ જીતી. શ્રી કૃષ્ણએ કુરૂપ કુબજાને રૂપવાનનો દરજ્જો આપ્યો. ગોવાળિયાઓની દોસ્તી કરી. રાજા દુર્યોધનના ઘરે મેવા ખાવાનું ત્યાગી દાસીપુત્ર વિદુરના ઘરે ભાજી ખાધી. આ જ રીતે શ્રી કૃષ્ણના અવતાર મનાતા રામદેવ પીરે પણ આંધળા, લૂલા, લંગડા, કોઢગ્રસ્તો અને ગરીબોની સેવા કરીને સર્વોચ્ચ ઉદાહરણો સ્થાપ્યાં. અસ્પૃશ્યતાને જડમૂળથી ઉખાડી ફેંકવાનો પ્રયત્ન કર્યો. ડાલી બાઈ નામની મેઘવાળ જ્ઞાતિની મનાતી કન્યા તેમને એક ઝાડ નીચે મળી હતી તેને બહેન તરીકે રાખી તેનું પાલનપોષણ કર્યું. કદાચ આ જ કારણે બાબા રામદેવના ભક્તોમાં દલિતોની સંખ્યા ઘણી મોટી છે.

એ સમયે વિદેશી મુસ્લિમોનો બહુ આતંક હતો. લૂટારા મુસ્લિમો વારંવાર સમૃદ્ધ ભારતને લૂટવા ચડી આવતા. રામદેવજીની ખ્યાતિ વધતી જોતાં તેમજ રામદેવજી હિન્દુઓમાં ઊંચ-નીચ, જાતપાત અને આભડછેટ જેવું કંઈ નથી તેવો પ્રચાર કરતાં તેથી પંથાતરણ કરતા મૌલવીઓ અને મુલ્લાઓને ‘ઈસ્લામ ખતરે મેં’ લાગ્યો. તેમણે મક્કામાં રહેતા પોતાના આકાઓ એવા પીરોને સમાચાર મોકલાવ્યા. આથી તે પાંચ પીરો રામદેવજીના ‘સત’ની પરીક્ષા કરવા છેક મક્કાથી રાજસ્થાન આવ્યા.

ભારતમાં તો ‘અતિથિ દેવો ભવ’ની પરંપરા પહેલેથી રહી છે. ભગવાન શ્રી કૃષ્ણએ પણ દુર્યોધને પોતાની સેના માગી તો આપી હતી. ભગવાન પોતાના દુશ્મનોને પણ મોક્ષ આપે છે. પાંચ પીરો પરીક્ષા લેવા આવ્યા ત્યારે તેમને ગામથી થોડે દૂર રામદેવજી મળ્યા. પીરોએ પૂછ્યું, “રુણિચા કેટલું દૂર છે?” રામદેવજીએ કહ્યું, “આ સામે ગામ દેખાય ને તે જ રુણિચા. પણ એ તો કહો કે તમારે જાવું છે કોને ત્યાં?” અત્યારે શહેરમાં ભૌતિકવાદની અસરમાં આવી કોઈ લાંબી પૂછપરછ ન કરે. અરે! એડ્રેસ બતાવે તે પણ ગનીમત કહેવાય. પીરોએ કહ્યું, “અમારે તો રામદેવજીને મળવું છે.” રામદેવજી કહે, “લે, એ તો હું જ છું. આવો, મારા ઘરે પધારો.”

પીરો તો આવ્યા રામદેવજીના મહેલે. તેમની સારી આગતા સ્વાગતા કર્યા પછી રામદેવજીએ કહ્યું કે “હવે ભોજન કરીને જ જજો.” પીરોને તો એટલું જ જોઈતું હતું. તેમણે કહ્યું, “ભોજન તો કરીએ પણ અમારાં ભોજનપાત્રો તો અમે મક્કામાં ભૂલી ગયા છીએ અને તે વગર અમે ભોજન કરી શકીએ નહીં.” આક્રમણખોર મુસ્લિમો અને ખ્રિસ્તી અંગ્રેજો આ રીતે હિન્દુઓના વટ, વચન અને વેરની મક્કમતાનો બહુ ગેરલાભ લેતા. કોઈને વચન આપ્યું હોય તે હિન્દુ તોડે નહીં. આક્રમણખોરો ગાયને આગળ ધરી દે તો હિન્દુ લડે નહીં. અંદરો અંદર વેર થઈ ગયા હોય તો પેઢીઓ સુધી ચાલે. આ જ રીતે ધર્મના મુદ્દે પણ હિન્દુ પાછી પાની ન કરે. ધર્મ એટલે ઉપાસના નહીં, પણ અલગ-અલગ ધર્મ અને તેમાં અતિથિ પ્રત્યેનો ધર્મ પણ આવી ગયો. ઘરના લોકોને અન્યાય થઈ શકે પણ અતિથિની મહેમાનગતિમાં કોઈ કમી ન રહેવી જોઈએ એ સિદ્ધાંતનો પણ અહીં ગેરલાભ લેવાયો. હવે જો રામદેવજી ભોજન ન કરાવી શકે તો અતિથિ ધર્મ લાજે. તેમની પ્રતિષ્ઠાને જબરી હાનિ પહોંચે. (અને વર્તમાન યુગ હોય તો મિડિયાની સમક્ષ હામીદ અન્સારી, મોહમ્મદ અઝહરુદ્દીન, ઈમરાન હાશ્મી વગેરેની જેમ આવા લોકો ઊંધી રજૂઆત પણ કરી શકે કે અમે મુસ્લિમ હતા એટલે જ અમને ભોજન પણ ન કરાવાયું. અમારી સાથે આભડછેટ રખાઈ.)

પરંતુ અહીં તો સાક્ષાત ભગવાન હતા એટલે રામદેવજીએ કહ્યું, “હમણાં જ તમારાં ભોજનપાત્રો મગાવી દઉં.” અને થોડી જ વારમાં વાસણો હાજર! આખરે પીરોને પણ માનવું પડ્યું અને પ્રણામ કરી તેમને કહ્યું કે તમે તો પીરોના પણ પીર છો. તમે રામદેવ પીર તરીકે ઓળખાશો. આથી ત્યાર પછી તેઓ રામદેવ પીર, રામસા પીર અન રામા પીર તરીકે ઓળખાવા લાગ્યા. આ રીતે હિન્દુ-મુસ્લિમ એકતાનું પણ તેઓ પ્રતીક બન્યા. તેમનાં લગ્ન અમરકોટના રાજા દલજી સોઢાની પુત્રી નૈતલદે, જે રૂક્મિણીનો અવતાર મનાય છે, તેમની સાથે થયાં હતાં.

આવા મહાપુરુષો લાંબું જીવતા નથી. તેઓ ટૂંકા ગાળામાં જ મોટાં કામો કરી જાય છે. તેમને કારકિર્દી કે જીવનમાં ટોચ પર હોય ત્યારે વિદાય લેતા આવડે છે. રામદેવજીએ તેંત્રીસ વર્ષ પૂરાં થયાં તે પછી ભાદરવા શુક્લ એકાદશીના રોજ સમાધિ લઈ લીધી. તે પહેલાં તેમણે બોધ આપેલો કે મારી સમાધિ પૂજનમાં કોઈ ભેદભાવ ન રાખશો. તેમની બહેન ડાલી બાઈએ તેમના બે દિવસ પહેલાં સમાધિ લીધી હતી તેમની બાજુમાં જ રામદેવજીએ પોતાની સમાધિનું સ્થળ પસંદ કર્યું જે આજે એક મંદિરના રૂપમાં વિદ્યમાન છે.

આ રીતે પોતાના પૂર્વ અવતારોની જેમ રામદેવજીએ પણ અનન્ય ઉદાહરણો પૂરાં પાડ્યાં છે. આજના રાજાઓ એટલે કે ધારાસભ્યો-સાંસદો પણ એકએક દલિત બહેનની જવાબદારી લે, પોતાને મળતી ભેટોને વાપરી નાખવાના બદલે કે પોતાની પાસે યાદગીરી તરીકે રાખવાના બદલે કૂવા, વાવ, પુસ્તકાલય, સંગ્રહાલય, શાળાની લેબોરેટરી, હૉસ્પિટલ, પ્રાથમિક આરોગ્ય કેન્દ્ર, કૉર્ટ કેસ વગેરે જેવાં કાર્યો માટે વાપરીને જનતાનો બોજો ઘટાડે તો કેટલા આશીર્વાદ (અને સાથે મત પણ) તેમને મળે! ભૈરવ જેવા પોતાના સમાજના રાક્ષસ હોય કે મક્કાથી બદદાનતથી આવેલા પાંચ પીર, જ્યાં ચમત્કાર બતાવવો પડે ત્યાં ચમત્કાર પણ બતાવવાનો. અને છેલ્લે પદને, ખુરશીને લાંબો સમય વળગી ન રહેતાં સમય વર્તીને નવી પેઢી અવગણવાનું શરૂ કરી દે તે પહેલાં માનભેર વિદાય લઈ લેવી.

તેમનો જન્મ ભાદરવા સુદ બીજે થયો હોવાથી ઘણા લોકો ‘બીજ ભરવા’ એટલે કે બીજના દિવસે રુણિચા, રણુજા, રામદેવરા કે રામદેરિયા એમ અલગ-અલગ નામે ઓળખાતા તેમના સ્થળે આવેલા મંદિરે (તેમના અવતાર ધામ- ઉન્ડૂ કાશ્મીર) દર્શન કરવા જાય છે. બીજથી અગિયારસ સુધી નવરાત્રિ ચાલે છે જેમાં ભક્તો તેમના ભાવ અને શક્તિ પ્રમાણે પૂજા કરે છે. રામદેવજીના ભક્તો રાજસ્થાન ઉપરાંત ગુજરાત, મધ્ય પ્રદેશ, મહારાષ્ટ્ર, હરિયાણા, પંજાબ અને દિલ્લી એમ સાતેક રાજ્યોમાં પથરાયેલા છે. પાકિસ્તાનથી પણ મુસ્લિમ ભક્તો તેમને નમન કરવા આવે છે. કચ્છના અંજારમાં સમાધિ લેનાર મહાન ભક્તો જેસલ-તોરલ, રાજસ્થાનના રાજવી સંત ભક્તો રૂપાંદે-માલદે રામદેવજીના ભક્તો હતા.

રામદેવજીની કથામાં પણ કેટલાકે વિકૃતિકરણ કરી હવે રામદેવ પીરને મેઘવાળ સમાજના ગણાવવાનું શરૂ કર્યું છે અને તેઓ એવો દાવો કરે છે કે રાજા અજમલના ઘરે ઘોડાની દેખરેખ રાખતા સાયર જયપાલ જે મેઘવાળ સમાજના હતા તેમને ત્યાં રામદેવજીનો જન્મ થયો હતો. આવું કરીને તેઓ હિન્દુઓમાં નાતજાતના ભેદ મટાડવાના પ્રયાસને ધક્કો જ પહોંચાડે છે,  કેમ કે રામદેવજીએ કહેવાતી ઉચ્ચ જ્ઞાતિમાં જન્મ લઈ એક દલિત કન્યાને બહેન તરીકે અપનાવી અને એ સિવાય પણ અપંગો-દલિતો વગેરેની સેવા કરી, આભડછેટનો વિરોધ કર્યો તે વાતનો રામદેવજી પોતે દલિત કુટુંબમાં જન્મ્યા હોય તેવી વાત કરવામાં આવે તો તેનાથી છેદ ઊડી જાય તે સ્વાભાવિક છે.

Posted in hindu, religion, rss, sangh parivar

એક સમયના વિપંથી આક્રાંતાઓનું કામ બુદ્ધિજીવીઓએ હાથમાં લીધું છે

એક બુદ્ધિજીવી બહેને લખ્યું છે કે અયોધ્યામાં રામ જન્મભૂમિ (તેના માટે વિવાદિત ઢાંચો કે બાબરી મસ્જિદ ખોટો શબ્દ છે) મંદિર કે મસ્જિદની જગ્યાએ હૉસ્પિટલ બનવી જોઈએ. આવું સૂચવનારા એ પહેલાં નથી અને અંતિમ પણ નહીં હોય. આ વિવાદ પેદા કરાયો છે ત્યારથી આવાં સૂચનો કેટલાક -નામથી હિન્દુ જણાતા- અથવા હિન્દુ-મુસ્લિમ ઇત્તર લોકો કરી રહ્યા છે. મારે તેમને આ વાત કહેવી છે.

માનો કે તમારા ઘર પર કોઈ કબજો કરી લે અને પછી હું કહું કે તેના પર હૉસ્પિટલ બનાવીએ તો? મંદિરનું મહત્ત્વ કોઈ હૉસ્પિટલથી કમ નથી. જો મંદિરો ન હોત ને તો આ દેશમાં જંગલરાજ ચાલતું હોત. લોકો મંદિર જાય છે પોતાની વ્યથા રજૂ કરે છે અને પછી ભૂલી જાય છે. આવા લોકો હિન્દુઓ પર ટીપ્પણી કરી કરીને કટ્ટરવાદ જન્માવી રહ્યા છે. ‘પીકે’ જેવી ફિલ્મો પણ એમાં ઇંધણ પૂરવાનું કામ કરે છે. આલિયા માલિયા ને બીજા લોકો જેને ભારતમાં રહીને ભારતની સંસ્કૃતિ બદલવી છે, નિયમો નહીં સ્વચ્છંદતા જોઈએ છે, એક પંથના કટ્ટર લોકોની દાસતા પસંદ છે, તે લોકો હિન્દુઓ અને હિન્દુ ધર્મ એ જાણે ગરીબ કી જોરુ હોય તેમ તેના પર ટીપ્પણી કરી કરી રોજ ટપલી દાવ રમી રહ્યા છે. આ કામ બહુ જોખમી છે. ક્યારેક નબળી વ્યક્તિ પણ રોજના ટપલી દાવથી કંટાળી ઉગ્ર સ્વરૂપ ધારણ કરી કચકચાવી -એક પણ જબરદસ્ત- લાફો (૬ ડિસેમ્બર ૧૯૯૨ની જેમ) મારી દઈ શકે પણ એ સમયે લોકો ભૂલી જાય છે કે આ નબળી વ્યક્તિ સાથે ટપલી દાવ રોજ રમાતો હતો તેનો પ્રત્યાઘાત છે.

જ્યાં સુધી મંદિરની વાત છે, મંદિર હકીકતે સામાજિક મિલનનાં કેન્દ્રો, કેથાર્સિસ સેન્ટર અને ગરીબ-પછાત વ્યક્તિ માટે સહાય-ભોજનનાં કેન્દ્રો રહ્યાં છે. જરા અમદાવાદના પાલડીમાં જલારામ મંદિર, રામદેવનગરનું સાઈબાબા મંદિર કે વેજલપુરના બુટભવાની મંદિરનો આંટો મારી આવો, ખબર પડશે કે કેટલા લોકોને રોજ જમવાનું મળે છે. મંદિરો દ્વારા નિદાન કેમ્પ, ગૌશાળા ચાલતી હોય તેવી પ્રવૃત્તિ તો અલગ. અને માઇન્ડ વેલ, મંદિરો કંઈ બીજાં ઉપાસના સ્થળોની જેમ બંધ બારણે ચાલતાં નથી. કેટલાક અપવાદ સિવાય મંદિરો હિન્દુ ઇત્તર પંથોના લોકો માટે પણ ખુલ્લાં હોય છે. મંદિરના લીધે પીપળા, આકડા, ગુલાબ, સૂરજમુખી, કમળકાકડી, દર્ભ, બિલીપત્ર, આ બધાના રૂપમાં પર્યાવરણની જાળવણી, પક્ષીઓને ચબૂતરાના રૂપમાં ચણની વ્યવસ્થા, ઉનાળામાં પાણીની પરબ આ બધું તો અલગ. ક્યાંય કોઈ મંદિરમાં દેશના ટુકડા કરવાની, કોઈ ઇત્તર પંથીઓને મારી નાખવાની સલાહ-ઉપદેશ અપાતા નથી જે ઘણી વાર મસ્જિદોમાંથી અપાયા છે.

પ્રસાર માધ્યમોમાં મંદિરોની આવી વિગતો પ્રસિદ્ધ થતી નથી. બનાસકાંઠામાં તાજેતરમાં પૂર આવ્યાં ત્યારે મંદિરો આશ્રય કેન્દ્રો બન્યાં હતાં. જે સ્વામીનારાયણ સંસ્થાની કેટલીક વાર નેગેટિવ પબ્લિસિટી કરી સાધુને શૈતાન ચિતરાય છે (એ સમાચાર પણ પ્રસિદ્ધ થવા જોઈએ અને આવા શૈતાનોની ભરપૂર ભર્ત્સના થવી જોઈએ પણ) એ સંસ્થા, ગાયત્રી પરિવાર કે રાષ્ટ્રીય સ્વયંસેવક સંઘ પૂરની રાહત અને બચાવ કામગીરીમાં મોખરે રહ્યા અને હંમેશાં રહે જ છે ચાહે એ મચ્છુ હોનારત હોય, કચ્છ ભૂકંપ હોય કે સુરતનો પ્લેગ. જો આ સંસ્થાઓ ન હોય તો કોઈ સરકારની તાકાત નહોતી કે મોરબી, કચ્છ કે સુરત આજે જેવા છે તેવા સુંદર રીતે બેઠા થઈ દોડતા થયા હોત.

વિપંથીઓનાં આક્રમણો પણ આ દેશમાંથી બધાં મંદિરોને તોડી શક્યા નથી. જેટલી વાર, જેટલી તીવ્રતાથી આક્રમણો થયાં તેનાથી વધુ ભવ્યતાથી મંદિરો ઊભાં પણ થયાં છે. સોમનાથ મંદિર તેનું ભવ્ય ઉદાહરણ છે. જે કામ અત્યાચારી વિપંથીઓ ન કરી શક્યા એ કામ બુદ્ધિજીવીઓએ હાથમાં લીધું છે. મંદિરો પરથી લોકોની શ્રદ્ધા તોડો. દર હિન્દુ તહેવારના દિવસે જ ગરીબ બાળકોને યાદ કરી દૂધ-તેલનો વેડફાટ યાદ અપાવો. રામમંદિરની જગ્યાએ હૉસ્પિટલ કે શૌચાલય બનાવવા જેવું તિકડમી સૂચન કરી વિવાદ સર્જો અને લોકપ્રિયતા મેળવો.

Posted in hindu, international, sadhana

ચીન વૈદિક સામ્રાજ્યનો જ એક ભાગ હતું!

(સાધના સાપ્તાહિક તા.૫/૮/૧૭માં પ્રસિદ્ધ થયેલો લેખ)

વર્તમાનમાં ભૂતાનના ડોક લામ વિસ્તારમાં ચીને રસ્તો બનાવવાનું શરૂ કર્યું અને તેને ભારતની રાજકીય અને સૈન્ય સત્તાએ અગમચેતી વાપરીને ત્વરિત નિર્ણય કરીને અટકાવવાનું કામ કર્યું તેના કારણે ત્યાં ચીન અને ભારતની સેના સામસામે ઊભી છે અને યુદ્ધની પરિસ્થિતિ સર્જાઈ છે. આ સંજોગોમાં ભારત અને ચીન વચ્ચેના સંબંધો, તિબેટનો ત્રીજો ખૂણો સમજવાની જરૂર છે.

હકીકતે ચીન સાથે ભારતના સંબંધો મહાભારત કાળથી રહ્યા છે. આશ્ચર્ય લાગશે, પરંતુ મહાભારતમાં તેનો ઉલ્લેખ આવે છે. મહાભારતના વન પર્વના ઈન્દ્રલોકાભિગમન પર્વના શ્લોક ૨૧-૪૨માં ભગવાન શ્રીકૃષ્ણ પાંડવોને તેમના ઈન્દ્રપ્રસ્થની સમૃદ્ધિની યાદ અપાવતા કહે છે, “ઈન્દ્રપ્રસ્થમાં કુંતીકુમારો પાસે જે સમૃદ્ધિ હતી અને રાજસૂય યજ્ઞ સમયે મેં મારી આંખોથી જોઈ હતી, તે અન્ય નરેશો માટે દુર્લભ હતી. તે સમયે બધા ભૂમિપાલ પાંડવોનાં શસ્ત્રોના તેજથી ભયભીત હતા.” કયા કયા ભૂમિપાલો (રાજાઓની) વાત તેમાં આવે છે? “સિંહલ, બર્બર, મલેચ્છ, લંકાનિવાસી, પશ્ચિમના રાષ્ટ્ર, સાગરના નિકટવર્તી સેંકડો પ્રદેશ, દરદ, સમસ્ત કિરાત, યવન, શક, હુણ, ચીન, તુષાર, સૈન્ધવ, જાગુડ, રામઠ, મુંડ, સ્ત્રીરાજ, કેકય, માલવ અને કાશ્મીરદેશના નરેશ પણ રાજસૂય યજ્ઞમાં બોલાવાયા હતા અને મેં તે બધાને આપના યજ્ઞમાં રસોઈ પીરસતા જોયા હતા.” મનુસ્મૃતિમાં પણ ચીનનો યવન, શક વગેરેનો જાતિઓ તરીકે ઉલ્લેખ છે. એમ મનાય છે કે હિન્દુઓની જ એક સૂર્યવંશીય ક્ષત્રિય જાતિ ચીના તિબેટની પાર જઈને ચીનમાં વસી. (જોકે તેના માટે કોઈ નક્કર પુરાવા નથી મળતા). ચીનમાં તાંગ રાજવંશના શાસન (ઇ.સ. પૂર્વે ૬૧૮-૯૦૭)માં હિન્દુ પંચાંગનો ઉપયોગ પણ કરાતો હતો.

ચીન પરંપરામાં સુન વુકોંગ નામના વાનર દેવતાનું પૌરાણિક પાત્ર છે જે હનુમાનજી પરથી પ્રેરિત છે. તમિલનાડુની આય્યાવોલે અને મણિગ્રામમ નામની બે વેપારી મંડળીઓ મધ્ય યુગમાં દક્ષિણ ચીનમાં ગઈ ત્યારે પણ ત્યાં હિન્દુ ધર્મનો વધુ વિસ્તાર થયો હતો. આજે પણ ચીનમાં મંદિરોના રૂપમાં અવશેષો જોવા મળે છે. ‘વિશ્વનાં પગરખાં કારખાના’ તરીકે જાણીતા ચીનના જિનજિયાંગ નામના ઔદ્યોગિક નગરમાં ‘શીંગલી પેવેલિયન’ નામનું મંદિર આવેલું છે જેમાં લોકો એક દેવીની પૂજા કરે છે. ચાર હાથવાળી આ દેવી ગુઆન્યિનના રંગરૂપ હિન્દુ દેવી મહાકાળી જેવાં જ છે, જે તમિલનાડુ અને આંધ્રપ્રદેશના વિષ્ણુ અને શિવ મંદિરોમાં જોવા મળે છે. ચીનના સ્થાનિક ઇતિહાસકારો માને છે કે સોંગ (૯૬૦-૧૨૭૯ એ.ડી.) અને યુવાન (૧૨૭૯-૧૩૬૮ એ.ડી.) રાજવંશના સમયમાં દક્ષિણ ભારતના લોકો ક્વાનઝોઉ ગયા ત્યારે તેમની સાથે હિન્દુ ધર્મનો પણ પ્રચાર-પ્રસાર કર્યો હતો. ક્વાનઝોઉમાં કૈયુઆન મંદિરમાં નરસિંહ ભગવાનની મૂર્તિ આનો પુરાવો છે.

‘ધ સર્પન્ટ ધ ઇગલ ધ લાયન એન્ડ ધ ડિસ્ક’ પુસ્તકમાં બ્રેનોન પાર્કર લખે છે, “ફુજિયાન પ્રાંતના ક્વાનઝોઉના શિનમેન વિસ્તારમાં શિવ મંદિરના અવશેષો છે. ત્યાં હજુ પણ પાંચ મીટર ઊંચું શિવલિંગ છે. ૧૯૫૦ના દાયકાના અંત સુધી સંતાનવિહોણી માતાઓ સંતાન માગવા ત્યાં દર્શન કરવા જતી હતી. આ જ રીતે લો યાંગ જિલ્લાના સુઆન વુ (Hsuan wu)માં એક સ્તંભ છે જેના પર સંસ્કૃતમાં લખાણ છે…” પાર્કર તો ચીનનું નામ પણ સંસ્કૃતમાંથી આવ્યું હોવાનું લખે છે, “ફ્રેન્ચ આર્ટ હિસ્ટૉરિયન રેને ગ્રોઉસ્સેટ મુજબ, ચીન નામ સંસ્કૃતમાં પૂર્વના પ્રદેશો માટે વપરાતા પ્રાચીન નામ પરથી પડ્યું છે. ચીનમાં વપરાતો શબ્દ ‘શિહ’ સંસ્કૃતના ‘સિંહ’ પરથી આવ્યો છે… ઇટાલીયન લેખક ગેરોલામો એમિલિયો ગેરિનીએ કહ્યું હતું: ઇ.સ. પૂર્વે ત્રીજી અને ચોથી સદી દરમિયાન ઉત્તર ભારતના ક્ષત્રિયોના સાહસી વંશોએ બર્મા, સિયામ, લાઓસ, યુન્નાન, ટોન્કિન અને અગ્નિ ચીનમાં શાસન કર્યું હતું…’ચીન એન્ડ ઇન્ડિયા’ નામનો અભ્યાસ કહે છે કે “ચીન ભારતીય વૈદિક સામ્રાજ્યનો ભાગ હતું.” પ્રૉફેસર જી. ફિલિપ્સે ‘જર્નલ ઑફ ધ રોયલ એશિયાટિક સોસાયટી’ની ૧૯૬૫ની આવૃત્તિમાં પાના નં. ૫૮૫ પર આ સમજાવ્યું છે…ભારતના હિન્દુ વેપારીઓએ ચીનમાં લંગ-ગા નામથી કૉલોની વસાવી હતી જે નામ ‘લંકા’ પરથી પડ્યું હતું…

ચીનના પોતાના પ્રૉફેસર સ્વ. હુઆંગ શિનચુઆન જે બૈજિંગ યુનિવર્સિટીમાં ઑરિએન્ટલ ફિલૉસૉફી ડિપાર્ટમેન્ટમાં હતા તેમણે પણ કહ્યું હતું કે પ્રાચીન ચીનમાં અનેક વિષ્ણુ અને શિવ મંદિરો હતાં…એક ઇન્ટરવ્યૂમાં પ્રૉફેસરે મને ચીનના વૈદિક ભૂતકાળ વિશે અનેક પુરાવાઓ હોવાનું કહેલું. એટલું જ નહીં, પરંતુ એ પ્રૉફેસરે પોતાને ‘ધ લાસ્ટ ચાઇનીઝ હિન્દુ’ ગણાવેલા.

આ પુરાવાઓ ચીન હિન્દુ પ્રભુત્વવાળા બૃહદ ભારતનો એક ભાગ હોવાનું તો સાબિત કરે જ છે, તદુપરાંત, પશ્ચિમી અને સામ્યવાદી બુદ્ધિજીવીઓ, ઇતિહાસકારો દ્વારા ભારતમાં ઉત્તર-દક્ષિણ, આર્ય-દ્રવિડના ભેદ પાડીને ફૂટ પડાવવા કરાતા પ્રયાસની પણ પોલ ખોલી નાખે છે કારણકે ચીનમાં હિન્દુ ધર્મનો પ્રસાર કરવામાં તમિલ વેપારીઓની ભૂમિકા હતી.

ચીનમાં ઇ.સ. પૂર્વે ૫૦૦૦-૩૦૦૦માં યાંગશાઓ સંસ્કૃતિ હતી જે માતૃવંશીય હતી. હિન્દુ ધર્મમાં જ સ્ત્રીઓને વૈદિક કાળથી ઘણી બધી સ્વતંત્રતા હોવાનું પૂરવાર થઈ ચૂક્યું છે જેનાં ગાર્ગી, મૈત્રેયી, લોપામુદ્રા, કૈકેયી સહિત અનેક ઉદાહરણો છે. ચીનના જાણીતા તાંગ સામ્રાજ્યના શાસક શુયાંગજોંગ (Xuanzong)એ ઇ.સ. ૭૨૬માં આવેલા ભયંકર પૂરમાંથી રાજ્યને બચાવવા માટે ભારતીય બૌદ્ધ ભિક્ષુ વજ્રબોધિ (જે દક્ષિણ ભારતના બ્રાહ્મણ કુટુંબમાં જન્મ્યા હતા)ને બોલાવ્યા હતા. તેમણે પોતાની અગાધ શક્તિથી આ કામ સુપેરે પાર પાડ્યું હતું.

જોકે સામ્યવાદીઓએ ચીન પર કબજો કર્યો પછી હિન્દુ ધર્મ અને બીજા બધા પંથોને દબાવવાની કોશિશ કરી હતી અને તેમની સામે કાર્યવાહી કરવામાં આવતી હતી. તે સમય દરમિયાન ઘણા સાંપ્રદાયિક (રિલિજિયસ) ઇમારતો અને સેવાઓને બંધ કરી દેવામાં આવી અને તેના સ્થાને તેનો ઉપયોગ ભૌતિક હેતુઓ માટે થવા લાગ્યો હતો.

બીજી તરફ, સનાતન અથવા હિન્દુ ધર્મમાંથી બુદ્ધના મારફતે ઉદ્ભવેલી આધ્યાત્મિક શાખા સમો બૌદ્ધ પંથ ભારતમાંથી જ ચીનમાં ૭૧ સી.ઇ.માં ગયો હતો.

ચીનના અમેરિકામાં રાજદૂત, ઇતિહાસકાર અને પેકિંગ યુનિવર્સિટીના કુલપતિ હુ શિહે તેમના પુસ્તક ‘ઇંગ્લિશ રાઇટિંગ્સ ઑફ હુ શિહ: ચાઇનીઝ ફિલૉસૉફી એન્ડ ઇન્ટેલેક્ચ્યુઅલ હિસ્ટરી’ ભાગ-૨માં લખ્યું છે, “ચીન જ્યારે ભારતની સામોસામ આવ્યું ત્યારે ભારતીય રાષ્ટ્રના ધાર્મિક ઉત્સાહ અને પ્રતિભાથી અભિભૂત, ચકિત અને હતપ્રભ થઈ ગયું. ચીને તેની હાર સ્વીકારી અને તે સંપૂર્ણપણે જીતાઈ ગયું.”

તેમણે સ્પષ્ટ લખ્યું કે “ભારતે ચીનને એક પણ સૈનિક સરહદ પાર મોકલ્યા વગર ૨૦ સદીઓ સુધી સાંસ્કૃતિક રીતે જીતેલું અને પ્રભુત્વ હેઠળ રાખ્યું હતું.” હુ શિહની આ વાત સામ્યવાદીઓના બીજા એક જૂઠનો ભંડાફોડ પણ કરે છે કે ભારત ક્યારેય એક રાષ્ટ્ર નહોતું.

ભારત-ચીન વચ્ચે પહેલી અથડામણ ક્યારે થઈ હતી? બૌદ્ધ સમ્રાટ હર્ષવર્ધનના સમયમાં ચીન સાથેના સંબંધો ખૂબ જ સારા હતા. તેના સમયમાં ચીન પ્રવાસી હ્યુ એન ત્સાંગે ભારતની મુલાકાત લઈ પોતાની નોંધો ટપકાવી હતી.  હર્ષવર્ધને પણ ઇ.સ. ૬૪૩માં ચીનમાં દૂતો મોકલ્યા હતા. હર્ષવર્ધનના મૃત્યુ પછી રાજ્યમાં અરાજકતા વ્યાપી ગઈ અને અર્જુન નામનો કોઈ હિન્દુ રાજા આવ્યો. તે સમયે ચીને વાંગ શુઆન્સ (Wang Xuance)ને મોકલ્યો હતો. એમ કહે છે કે ત્યારે અર્જુને વાંગ અને તેના માણસોને કેદ કરી લીધા હતા. પરંતુ વાંગ ભાગવામાં સફળ રહ્યો અને તે ૭૦૦૦ નેપાળી અને ૧૨૦૦ તિબેટી સૈનિકોને લઈને અર્જુનના અંકુશ હેઠળના રાજ્ય પર આક્રમણ કર્યું અને તેણે કન્નૌજના રાજાને બંદી બનાવી ચીની દરબાર ‘ચાંગન’માં ઉપસ્થિત કર્યો, જોકે ભારતીય ઇતિહાસકારો આ ઘટનાને સત્ય માનતા નથી.

ચીન પહેલેથી પોતાના આજુબાજુનાં દેશો સાથે યુદ્ધ કરતું રહ્યું છે અને તેનું કારણ તેનો સામ્રાજ્યવાદી સ્વભાવ રહ્યો છે. જોકે તેણે અનેકવાર માર પણ ખાધો છે. અરે! તિબેટના હાથે માર ખાધો છે. ૭૬૩થી ૮૦૧ની વચ્ચે તિબેટે (મહાભારતમાં તેનો ઉલ્લેખ ‘ત્રિવિષ્ટપ’ તરીકે છે) સતત તાંગ સામ્રાજ્ય હેઠળના ચીન પર આક્રમણો કર્યાં અને વિજય મેળવ્યો હતો. તિબેટી સેનાએ આરબ, તુર્ક અને ચીનના આધિપત્યવાળા પ્રદેશો પણ એક સમયે જીતી લીધા હતા. એક સમયે તેણે ચીનની તત્કાલીન રાજધાની ચાંગ-અન (શિયાન) પણ જીતી લીધી હતી. ‘હિમાલય પર લાલ છાયા’ પુસ્તકમાં ભાજપના નેતા અને હિમાચલ પ્રદેશના પૂર્વ મુખ્યપ્રધાન શાંતાકુમાર લખે છે, ૧૬૪૨માં મંચૂરિયાના વિદેશી શાસકોએ મિંગ સામ્રાજ્યને હરાવીને ચીનને જીતી લીધું (જોકે વિકિપિડિયા કે ઇન્ટરનેટ પર ચીનના પ્રભાવના કારણે આ ઇતિહાસ બદલી નખાયેલો જણાય છે) અને આ શાસકો ચીની બની ગયા અને તેમણે ચીનને શક્તિશાળી બનાવ્યું. તેના શાસનમાં સિક્યાંગ, તિબેટ અને નેપાળ ચીનના સામ્રાજ્યનાં અંગ બની ગયાં. બર્મા અને એન્નમને ઉપહાર દેવા વિવશ કરાયા હતા. ફારમોસા, કોરિયા અને રયૂક્યૂને ચીનના અધિકાર હેઠળ લાવવામાં આવ્યા. જોકે આમાંથી ઘણા બધા દેશો વધુ સમય ચીનના સામ્રાજ્યને આધીન ન રહ્યા. ચીની (ચાહે તે સામ્યવાદી હોય કે રાષ્ટ્રીય) આ બધા દેશોને ફરીથી પોતાના સામ્રાજ્યનું અંગ બનાવવાનું સપનું જુએ છે.

આ જ કારણ છે કે ચીન નેપાળ, શ્રીલંકા, મ્યાનમાર, પાકિસ્તાન, ભૂતાન વગેરે તમામ દેશોમાં ઉંબાડિયાં મૂકવા પ્રયાસ કરે છે અને તેમને પોતાના તાબા હેઠળ લાવવા પ્રયાસ કરે છે. પરંતુ આ વખતે સ્થિતિ-સંજોગો જુદા છે. અક્સાઇ ચીન વખતે નહેરુજી ઉંઘતા રહ્યા. ભારતના વિદેશ સચિવ સબીમલ દત્તે ૧૯૫૮માં અક્સાઇ ચીનમાં ૧,૨૦૦ કિ.મી. રોડ બનતો હોવાનું લખ્યું ત્યારે નહેરુજીએ તેની જાણ ચીનને સત્તાવાર કરવાના બદલે મૌખિક કરવા આદેશ આપ્યો હતો! આ પ્રદેશ ભારતે ગુમાવી દીધો તે પછી પણ નહેરુજીએ સંસદમાં એમ કહ્યું હતું કે “ત્યાં ઘાસનું તણખલું પણ ઉગતું નથી.’ ત્યારે કૉંગ્રેસના જ એક સાંસદ મહાવીર ત્યાગીએ પોતાનો ટકો બતાવીને કહ્યું હતું, “અહીં પણ કંઈ ઉગતું નથી, શું હું તે બીજાને આપી દઉં?’

અત્યારે ભૂતાનમાં રસ્તો બને તે પહેલાં ભારતીય સેના ત્યાં જઈને તેને તોડી નાખે છે. વિયેતનામ, જાપાન, ફિલિપાઇન્સ સહિતના ચીનના આસપાસના શત્રુ દેશો સાથે વડા પ્રધાન નરેન્દ્ર મોદીના કારણે મજબૂત સંબંધો છે. અમેરિકા, ઈઝરાયેલ દેશો પણ જરૂર પડે તો પડખે ઊભા રહે તેવી શક્યતા છે. સૌથી વધુ તો આપણે લશ્કરી રીતે મજબૂત છીએ. નહેરુજી તો પોતે જ લશ્કર રાખવાના વિરોધી હતા અને પોલીસથી કામ ચલાવવાના હિમાયતી હતા. એટલે અત્યારે ચીનને ૧૯૬૨ જેવી ભૂલ કરવી પરવડે તેમ નથી. ભૂલ કરવા જાય તો તેને જડબાતોડ જવાબ તો મળે જ, સાથે ભારતનું વિશાળ બજાર પણ ગુમાવવું પડે અને આંતરરાષ્ટ્રીય સ્તરે પણ ભારે નામોશી થાય. હા, ચીનની સરકારના ઈશારે ‘ગ્લૉબલ ટાઇમ્સ’માં ભારત વિરુદ્ધ છપાતી ધમકીઓ ભારતના કેટલાક ભારતવિરોધી મિડિયાનું મનોબળ જરૂર વધારે છે જેને તેઓ પ્રમુખ રીતે દર્શાવે-છાપે છે પણ ખરા!

 

બૉક્સ

ચીની કો તો હમ પાની મેં ઘોલ ઘોલ પી જાયેંગે

જાણીતા હિન્દી ફિલ્મ અભિનેતા આશુતોષ રાણા એક દેશભક્તિથી ઓતપ્રોત કવિતા ગાય છે. આ કવિતા આખી તો જગ્યાના અભાવે ટાંકી શકાય તેમ નથી, પરંતુ તેમાંથી ચીનને લગતી પંક્તિઓ સાંભળવા જેવી છે:

क्या कहते हो मेरे भारत से चीनी टकराएंगे ?

अरे चीनी को तो हम पानी में घोल घोल पी जाएंगे ।

वह बर्बर था वह अशुद्ध था , हमने उनको शुद्ध किया ,

हमने उनको बुद्ध दिया था , उसने हमको युद्ध दिया ।

आज बँधा है कफ़न शीष पर जिसको आना है आ जाओ,

चाओ-माओ चीनी-मीनी जिसमें दम हो टकराओ ।

 

Posted in hindu, politics

ગોહત્યા: યુવા કૉંગ્રેસના રાક્ષસી કૃત્યથી ભાજપને ભાવતું જડશે

કૉંગ્રેસે ગુજરાત, મધ્યપ્રદેશ, રાજસ્થાન, હિમાચલ પ્રદેશ વગેરેની ચૂંટણી પહેલાં સામે ચાલીને ભાજપને તાસક પર મુદ્દો ધરી દીધો છે. હવે ભાજપ આ મુદ્દો ગજવશે, પરંતુ યુવા કૉંગ્રેસના કાર્યકર્તાઓએ જે રીતે વિડિયો શૂટિંગ સાથે એક કાયદાના વિરોધમાં ગોહત્યા કરી છે તેની ટીકા કરવા માટે તમામ શબ્દો ઓછા પડે. આ રાક્ષસી કૃત્ય છે અને માત્ર કૉંગ્રેસ જ શું કામ? સામ્યવાદીઓ અને શોભા ડે જેવા લિબરલ બુદ્વુજીવીઓ પણ રોજેરોજ હિન્દુઓની લાગણી દુભાવે તેવા વાણીવિલાસ અને કૃત્યો કરે છે જેનાથી હિન્દુઓ ઉગ્ર બની રહ્યા છે. આ અટકવું જોઈએ.
એક સમયે ઈન્દિરા ગાંધી વખતે કૉંગ્રેસનું નિશાન ગાય-વાછરડું હતું. કૉંગ્રેસમાં હિન્દુત્વનો ઝોક હતો. ઉત્તર પ્રદેશમાં સૌથી વધુ કૉંગ્રેસી મુખ્યમંત્રી હોવાનો યશ ધરાવતા સંપૂર્ણાનંદે દેશના પ્રથમ વડા પ્રધાન અને લિબરલ જવાહરલાલ નહેરુની ઈચ્છા વિરુદ્ધ જઈને ઉત્તર પ્રદેશમાં ગોહત્યા વિરોધી કાયદો પસાર કરેલો. નહેરુજીએ તે વખતે રાજીનામું આપવાની ધમકી સુદ્ધાં આપેલી પણ સંપૂર્ણાનંદજીએ તેની પરવા કર્યા વગર આ શુભ કાર્ય કરેલું. પ્રથમ રાષ્ટ્રપતિ ડૉ. રાજેન્દ્ર પ્રસાદ, ગાંધીજી વગેરે પણ ગોહત્યા સામે કડક કાયદો ઈચ્છતા હતા.
આપણા બંધારણમાં કલમ ૪૮ ગોરક્ષા માટે છે જ. ગાયને કોઈ પંથ સાથે જોડીને જોવી ન જોઈએ કારણકે હિન્દુ ધર્મ તો વિશાળ સમાજને ઉપયોગી દરેક ચીજનું મહત્ત્વ સમજાવવા તેને પવિત્ર બનાવી દે છે. પશુપાલકો માત્ર હિન્દુઓ જ નથી હોતા, કચ્છ, રાજસ્થાન કે કાશ્મીરમાં મુસ્લિમ પશુપાલકો પણ હોય તો ડેનમાર્ક જેવા ખ્રિસ્તી બહુમતીવાળા દેશમાં પણ ગાયનું વૈજ્ઞાનિક ઢબે ઉછેર થતો હોય.
સામે પક્ષે પશુપાલકો પણ ગાયને રઝળતી મૂકી દે. આપણે વડા પ્રધાનની વારંવાર અપીલ છતાં કચરાને સૂકા-ભીના અને પ્લાસ્ટિક આમ ત્રણ વિભાગમાં વહેંચીને અલગ ન કરીએ અને પરિણામે ગાયને પ્લાસ્ટિક ખાવાનો વારો આવે. ઉનાળામાં તો ગાયની સ્થિતિ વધુ ખરાબ થતી હોય છે કારણકે રઝળતી ગાયને પાણી પીવું હોય તો ક્યાં જાય? જાહેર પાણીની પરબ પણ ઓછી થતી જાય તો પ્રાણી માટે અવેડો તો સ્માર્ટ સિટી બનવા તરફ જતા વિકસિત શહેરમાં ભૂલી જ જવાનો. મેં મારા ઘર આગળ માટલું રાખેલું તો તે કોઈક ઉઠાવી ગયેલું! આ છે શહેરી માનસિકતા!
સિંહ, વાઘ, દીપડાની વસતિની ચિંતા કરતા આપણે લોકોને ગાયની ચિંતા કેમ નથી થતી? ગાયની ઉપયોગિતા અનેકગણી વધુ છે માટે તે પૂજનીય મનાઈ છે.
અને આ લિબરલો-બુદ્ધુજીવીઓ-સામ્યવાદીઓને શું કહેવું? એકાદ વર્ષ પહેલાં જ.ન.વિ. (જેએનયુ)માં બીફ ફેસ્ટિવલ રાખેલો અને ગઈ કાલે પણ કેરળમાં તેમણે બીફ ફેસ્ટિવલ રાખેલો. બુદ્ધુજીવી લેખિકા શોભા ડેએ પણ બીફ ખાવાની તરફેણમાં ટ્વીટ કરેલું. આ લોકો એ. આર. રહેમાન સામે ફતવો બહાર પડે કે સોનુ નિગમ સામે ફતવો બહાર પડે ત્યારે તેમના દરમાં છુપાઈ જતા હોય છે. ત્યારે તેમની મર્દાનગી કે નારીત્વ ગાયબ થઈ જાય છે.  દિવાળી પર ફટાકડાનો વિરોધ, ધૂળેટી પર પાણીથી રમવા પર વિરોધ, જન્માષ્ટમી પર દહીહાંડીનો વિરોધ, શ્રાવણમાં દૂધાભિષેક સામે વિરોધ, મકરસંક્રાંતિ પર  મૂંગા પક્ષીઓના નામે પતંગ ચગાવવા પર વિરોધ, જલ્લીકટ્ટુમાં બળદની લડાઈ પર વિરોધ કરનારી આ જમાતને ગાય આ રીતે જાહેરમાં કપાય તેના પ્રત્યે અનુકંપા થતી નથી.  સેક્યુલરિઝમના નામે માત્ર હિન્દુઓની લાગણી પર જ સતત આઘાત કરતા રહેવું તેમની પ્રકૃતિ બની ગઈ છે કારણકે બોલકા હિન્દુઓ માત્ર બોલકો વિરોધ કરે છે. હિન્દુઓ જો લાંબા ગાળે આત્યંતિક બનશે તો તેમાં આવા તત્ત્વોનો ફાળો ૧૦૦ ટકા હશે તે લખી રાખજો.
Posted in hindu, religion, spirituality

Khambhalay Maa: Must Visit Sacred Place

Jay Khambhaly Maa. Khamhaly Maa is very sacred temple located at Mandal, near Viramgam, Gujarat. It is approximately 86.6 km from Ahmedabad. There are two temples. One is located in heart of village, near bus stand. Other one is located near beautiful lake where beautiful coloured lotuses blossom. I got opportunity twice to visit here. Both time for darshan and witnessing sacred ceremony of Navchandi yagna.

This form of Maatajee is worshipped mainy by Kutsat Gotri brahmans. It is said that Matajee was on hill but some devotees requested her to come with them. But at place where the present temple is located, devotees doubted whether Matajee is actually coming with them and they violated order of Maatajee not to look back. So finally Matajee settled here. Idols of 51 shaktipiths are also here.

Trust is doing good for temple and facilities of devotees visiting here. Atithi Bhavan is the place where devotees can wait or stay with prior booking. Rooms are well maintained and facilities like AC are there. Food is also good. Generally conservative brahmans prefer to sit in row (pangat in Gujarati), but here chair and table facility is given so that old age persons have no problem. Just small inconvenience in hot summer days. You will feel so much heat due to iron roof. But that will be done away with in near future, I was told by Shree Manishbhai Rawal, one of trustees of temple. Atithi Bhavan is located exact opposite to ST (GSRTC) bus station. So it is also very convenient for persons coming in bus.

If you are coming in car, and you wish to offer prayer at old temple located in village, you have to park car near Atithi bhuvan as car is not allowed in village.

At old temple, now Shivalay is built. It is small but also very peaceful and sacred temple. There is one yagnashala where brahmans from Chitakut are constantly performing Navchandi yagna to increase power (Bal-बल) of Khambhalay Maa so that Maatajee’s blessings remain with devotees, I was informed. Many devotees visit Khambhalay Maa on every poornima (full moon day).

Lot of donations are poured in for temple and athithi bhavan, specially for meal. Nowadays, donors are donating for one month meal or so but shree Manishbhai tells me that in near future, fund will be enough to provide free meal without help of donor.

If you are visiting Bahucharajee, Shankheshwar, you can visit here or if you are visiting here, you can visit Bahucharajee, Shankheshwar as they are nearby places.